ตอนที่ 314
ตอนที่ 315 นอนบนตั่ง
October 21, 2026
ตอนที่ 315 นอนบนตั่ง
เมื่อตกเย็นอ๋องเหลียงมาที่จวนอ๋องซื่อเจิ้ง
เขาต้องการพบซือถูเย้นเป็นการส่วนตัว ไม่ขอพบหลีโม่ ทั้งยังขอร้องซือถูเย้นอีกเหนึ่งเรื่อง
“อะไรนะ?” ซือถูเย้นดึงหน้าทันที “ไม่ไป”
“ไป”
“ไม่ไป เหตุใดเจ้าไม่ไปหาซูชิง? หรือไม่ก็ไปหาเซียวโธ่ก็ได้”
“พวกเขาไม่รู้สถานการณ์ของข้า”
“ที่ตำหนักเจ้าก็มีสนม เหตุใดไม่ลองในตำหนักเล่า?”
“หากไม่ได้เล่า? จะไม่ขายหน้าเอาหรือ?” อ๋องเหลียงเข้าไปประตัวของเขา “ท่านแย่งชายาของข้าไป ข้าไม่พูดอะไรสักคำ ตอนนี้ให้ท่านไปเที่ยวหอคณิกาเป็นเพื่อนข้า คำของ่ายๆ เพียงแค่นี้ ท่านก็ไม่ยอมตกลงหรือ? ”
“คำขอนี้มันง่ายมากงั้นหรือ?” ซือถูเย้นกดเสียงต่ำ “หากหลีโม่รู้เข้า จะต้องฉีกข้าออกเป็นชิ้นๆ แน่นอน”
“ท่านไม่พูด ข้าไม่พูด นางจะรู้ได้อย่างไร?” อ๋องเหลียงกล่าว
ซือถูเย้นลังเลครู่ครู่หนึ่ง “แต่ข้ากับคิดว่ามันจะดีกว่าหากเจ้าเรียกตัวสนมของเจ้าสักคนมาปรนนิบัติ”
“ไม่ได้” อ๋องเหลียงพูดด้วยความโมโห “หากข้ายังไม่ได้พิสูจน์ให้ดี ข้าไม่มีทางแตะต้องตัวพวกนาง แม้พิสูจน์จนแน่ใจแล้ว ข้าก็ไม่แตะต้องพวกนาง”
“ทำไมเล่า?” ซือถูเย้นถามอย่างไม่เข้าใจ
อ๋องเหลียงดึงเขาลุกขึ้นมา “ไปได้แล้ว หากท่านไปเป็นเพื่อนข้าล่ะก็ ข้าจะบอกความลับของหลีโม่ให้ท่านฟัง ท่านต้องยังไม่รู้ความลับนี้แน่”
ซือถูเย้นยิ้มเย็นชา “นางมีอะไรที่ข้ายังไม่รู้อีก บนร่างกายของนางตั้งแต่หัวจรดเท้ามีตรงไหนที่ข้าไม่รู้บ้าง?”
“ท่านต้องยังไม่รู้แน่นอน เพราะถึงอย่างไรข้าก็ไม่พูดจาเหลวไหลกับท่าน” เหลียงอ๋องด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ซือถูเย้นมองใบหน้าของเขา ก็รู้สึกว่าเขาไม่เหมือนกำลังโกหก “ได้ เจ้าต้องเก็บเป็นความลับ หากไม่เช่นนั้นล่ะก็ ข้าจะหักขาเจ้า”
“มันแน่นอนอยู่แล้ว ท่านคิดว่าการไปเที่ยวหอคณิกามันน่าอวดมาก จนต้องเอาเรื่องนี้ไปโม้ให้คนอื่นรู้ทุกที่หรืออย่างไรกัน?” อ๋องเหลียงรีบร้อนพูดปรับประกันทันที
“เจ้ารออยู่ตรงนี้สักครู่นะ ข้าจะไปบอกหลีโม่หน่อย”
“เขาผลักประตูออกไป ตอนนี้หลีโม่อยู่ในเรือน”
“ข้าจะออกไปทำธุระเป็นเพื่อนฮ่าวเอ๋อหน่อย ดึกๆ จะกลับนะ” ซือถูเย้นกล่าว
“ไปไหนหรือ?” หลีโม่ถามอย่างแปลกใจ “นี่ก็เย็นมากแล้ว ยังจะออกไปไหนอีก?”
“ก็ใช่ แต่เขามีเรื่องด่วนนิดหน่อย”
หลีโม่ถามด้วยความสงสัย “เรื่องด่วนอะไรกัน? ต้องให้ท่านไปกับเขาด้วยหรือ?”
ซือถูเย้นพูดสีหน้าจริงจังและหนักแน่นว่า “เป็นเรื่องในราชสำนัก ตอนนี้ยังบอกเจ้าไม่ได้”
พูดจบ เขาจึงเข้าไปจูบนาง จากนั้นก็หันหลังออกไป
ตอนที่อ๋องเหลียงออกมา ก็ไม่ได้สบสายตากับหลีโม่แต่อย่างใด เขาพาจิ่นเฉิงออกไปด้วย
หลีโม่มองแผ่นหลังของพวกเขาเดินจากไป จากนั้นจึงยิ้มออกมาอย่างเย็นชา พวกเขาต้องมีอะไรปิดบังแน่นอน
แต่ไหนแต่ไรมาเหล่าชีไม่เคยเข้ามาจูบนางนอกห้องเช่นนี้ ภายนอกเขาดูเป็นคนขี้อาย แต่ภายในนั้นร้ายแรงยิ่งนัก แค่เมื่อครู่นี้จิ่นเฉิงกับชิงโม่ชิงเฉินก็อยู่ด้วย เขากลับกล้าตรงเข้ามาจูบนาง
ประสบการณ์บอกกับหลีโม่ว่า หากคนผู้หนึ่งอยู่ๆ ก็ไม่ปฏิบัติตามกฎที่เคยเป็นมาทุกวัน ฝ่าฝืนนิสัยเดิมของเขา ต้องมีปัญหาอะไรแน่
“ชิงเฉินชิงโม่ ตามไป!” หลีโม่สั่ง
“ขอรับ” ทั้งสองตอบรับ
หยางมามายิ้มออกมา “ทำไมล่ะ?” สงสัยว่าท่านอ๋องจะไปเที่ยวหอคณิกาอย่างนั้นหรือ?
“หืม?” หลีโม่มองไปที่หยางมามา นางออกมาจากห้องแล้วหรือ?
“บ่าวอยู่ในด้านใน เพียงจัดระเบียบเสื้อผ้าหลังฉากบังลำเท่านั้น พวกเขาไม่รู้ว่ามีบ่าวอยู่ด้วย” หยางมามายิ้มอย่างเบิกบานใจ
“เจ้าบอกว่าพวกเขาไปเที่ยวหอคณิกางั้นหรือ?” หลีโม่โมโหยิ่งนัก
“วางใจเถอะเจ้าค่ะ ท่านอ๋องไม่ทำตัวเหลวไหลแน่นอน เขาไม่อยากไป เป็นท่านอ๋องเหลียงที่บังคับเขาให้ไปเจ้าค่ะ” หยางมามามองหลีโม่ น้ำตาก็คลอเบ้า “พระชายา ได้โปรดรับความเคารพนี้ของบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!”
พูดจบ นางจึงตรงเข้าไปคุกเข่าลง
หลีโม่รีบเอื้อมมือไปดึงนาง “ทำไมอยู่ดีๆ เจ้าก็คุกเข่าเล่า?”