ตอนที่ 323
ตอนที่ 324 กำจัดผู้ช่วยคนสนิท
October 21, 2026
ตอนที่ 324 กำจัดผู้ช่วยคนสนิท
อ๋องเหลียงเริ่มซึ้ง แล้วก็ซบตักไทเฮา เหมือนกับตอนเด็กๆ “หลานรู้สึกมีความสุขจังเลย ที่มีท่าย่า”
ถือว่าสวรรค์ดีกับเขามาก อย่างน้อยก็ยังมีย่า
“ดูเจ้าสิ ทำตัวเป็นเด็กไปได้！ ” ไทเฮาหัวเราะอย่างเอ็นดู ยื่นมือมาลูบหัวเขา “ย่าแก่แล้ว ร่างกายไม่ค่อยดี หวังว่าจะจัดแจงให้เจ้าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ในเมื่อเจ้าชอบคุณหนูตระกูลหลินขนาดนั้น ก็พานางมาพบข้าสิ”
“ได้เลย ถ้าท่านย่าอยากพบนาง วันหลังหลานจะพามาพบ ” อ๋องเหลียงพูดนิ่งๆ
“ดีๆ ย่าจะพยายามชอบนาง หวังว่านางจะรักเจ้าดี” ไทเฮาพูดจบ “ไป ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนย่าหน่อย”
อ๋องเหลียงกลับไม่ลุกขึ้น “ไม่ขอรับ หลานจะนอนอยู่เช่นนี้ทั้งชีวิตไม่ขอลุกขึ้น”
ไทเฮาหัวเราะ “ทำตัวเป็นเด็ก โตเป็นใหญ่แล้ว จะแต่งงานอยู่แล้ว จะให้อื่นเขาหัวเราะเยอะหรือไง”
“ใครจะขำก็ขำไป！” อ๋องเหลียงไม่สน
“ได้ๆๆ งั้นก็นอนแบบนี้แหละ ตลอดชีวิตเลย ” ไทเฮายิ้มอย่างเอ็นดู แต่ก็ถอนหายใจเบาๆ เด็กคนนี้ ชีวิตช่างลำบากเสียจริง
อ๋องเหลียงกินมื้อกลางวันที่ตำหนักจิ่งหนิงแล้วถึงกลับไป ที่แรกไม่อยากกลับ แต่ซุนกงกงบอกว่าไทเฮาต้องนอนกลางวัน เขาก็เลยกลับออกมา
ตอนที่เพิ่งมาจากตำหนักจิ่งหนิง ก็เห็นชุยมามาคนของฮองเฮาเดินข้ามา “อ๋องเหลียงเพคะ ฮองเฮาเชิญเสด็จ”
“ได้บอกมั้ยว่าเรื่องอะไร?” อ๋องเหลียงถามด้วยสีหน้านิ่งๆ
“ฮองเฮาทำเสื้อผ้าไว้ให้ท่านหลายชุด เชิญท่านไปลองใส่”
“ไม่ต้องหรอก เอาไปส่งที่ตำหนักข้าก็แล้วกัน”
“แต่ ฮองเฮาบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับท่านเจ้าค่ะ ” ชุยมามารั้งเขาไว้
อ๋องเหลียงจ้องมองนาง คิ้วขมวดโมโห แต่ว่า ก็หายโกรธฉับพลัน “ไปก็ไป”
“ท่านอ๋องเชิญ ！” ชุยมามาพูดยิ้มๆ
เมื่อมาถึงตำหนักจิ่งหนิง ฮองเฮายิ้มแล้วจับแขนเขาไว้ “มาแล้วหรอลูก”
“ถวายพระพรท่านแม่ ！” อ๋องเหลียงรีบดึงมือนางออกจากแขน แล้วก็คำนับเบาๆ
“เราแม่ลูก ไม่ต้องมากพิธีหรอก ！” ฮองเฮายิ้ม “เมื่อครู่ไปพบท่านยาหรือ? ท่านว่าอย่างไรบ้างล่ะ?”
“ก็ถามว่าลูกชอบคุณหนูตระกูลหลินมั้ย ” อ๋องเหลียงไม่ปิดบัง แต่ในใจก็อึดอัด
ฮองเฮามองเขาอย่างตื่นเต้น “แล้วลูกว่าอย่างไร?”
อ๋องเหลียงมองนาง “ท่านแม่หวังให้ลูกพูดเช่นไร?”
ฮองเฮากลั้นหายใจครู่หนึ่ง แล้วก็พูดออดมาว่า “เจ้าเกลียดแม่ ใช่มั้ย?”
อ๋องเหลียงหันหน้าหนี “เปล่า！”
“เจ้าเกลียดแม่ อย่าปากแข็ง แม่รู้ว่าทำเกินไป ” ฮองเฮายิ้ม “ไม่ต้องถึงเจ้าหรอก แม่เองก็คิดว่ามันเกินไป แล้วจะให้แม่ทำเช่นไร พวกเจ้าเกิดมาในราชนิกุล มันเป็นชะตา”
อ๋องเหลียงหันมามองนาง ในใจเจ็บดั่งถูกเข็มแทง ชะตากรรมหรือ? ชะตาของเขาควรเป็นเช่นนี้หรือ?
เขาไม่เคยอยากได้อะไร แค่ไม่อยากเสียอะไรไป
“แล้ว เจ้าตอบไทเฮาว่าอย่างไร ” ฮองเฮาถามอีกครั้ง
อ๋องเหลียงหายใจเข้าเฮือกใหญ่ “ข้าชอบคุณหนูหลินมาก และอยากได้นางมาเป็นคู่ชีวิต”
ฮองเฮาก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วก็กอดเขาเบาๆ “ลำบากเจ้าแล้วนะ เดี๋ยวแม่จะตอบแทนเจ้า”
อ๋องเหลียงปล่อยให้นางกอดไป ยื่นตัวแข็ง สีหน้านิ่งๆ
ครู่หนึ่งฮองเฮาก็ปล่อยมือ “เจ้าวางใจเถอะ แม่จะไม่ยุ่งกับอี้เอ๋อร์ แล้วจะให้เงินกับนางก้อนหนึ่ง ให้ไปแต่งกับผู้ชายดีๆ”