ตอนที่ 338 เหาเย๋เข้าวัง

ตอนที่ 338 เหาเย๋เข้าวัง

หลีโม่โดนฮองไทเฮาตรัสสั่งให้เข้าวัง ในใจเดาได้ว่าน่าจะเป็นเรื่องอะไร

ซือถูเย้นก็อยู่ในจวน นางถามว่า “หากฮองไทเฮาถาม จะพูดความจริงดีไหม?”

ซือถูเย้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าตัดสินใจเอง”

หลีโม่ก็ยากที่จะตัดสินใจ เรื่องนี้ ฮองไทเฮาจะต้องรู้เรื่องแน่ อย่างน้อยก็รู้บ้างบางส่วน หากพูดออกมา ก็อาจจะทำให้นางเสียหน้า

ซือถูเย้นเงยหน้ามองดูนาง แล้วพูดขึ้นว่า “ไม่มีอะไรต้องคิดมาก”

หลีโม่มองดูเขา สีหน้ามีรอยยิ้มอ่อนๆ “ได้ ข้ารู้แล้ว”

ในใจซือถูเย้นก็เป็นห่วงซือถูจิ้ง เขาไม่ก้าวก่ายการตัดสินใจของนาง เพราะฮองไทเฮาไม่ได้เรียกเขาเข้าเฝ้า

เขารู้ว่าสุดท้ายแล้วนางก็ต้องพูด ที่จริงเขาก็อยากให้นางพูด เพราะหากฮองไทเฮามีส่วนรู้เห็นเรื่องนี้ ถ้างั้น นางก็ต้องมีคำอธิบายให้กับซือถูจิ้ง

หลีโม่มาถึงตำหนักโส้อาน ฮองไทเฮาสั่งให้ทุกคนออกไป มองดูนางแล้วถามว่า “องค์หญิงขอสายเชือกเตาปาจากเจ้าเพื่อไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เจ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม?”

หลีโม่พยักหน้า “รู้”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? สามารถบอกข้าได้ไหม?” ฮองไทเฮาถามขึ้นด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไป

หลีโม่เงยหน้าขึ้น มองดูท่าทางฮองไทเฮาที่ค่อนข้างกระวนกระวาย “ฮองไทเฮา องค์หญิงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในปีนั้นแล้ว นางรู้ว่า ฮ่องเต้สั่งห้ามไม่ให้เซียวเซียวมาสู่ขอซือถูจิ้ง หานชิงชิวแค่ทำตามคำสั่งฮ่องเต้ไปล่อลวงเซียวเซียว”

สีหน้าฮองไทเฮาเปลี่ยนเป็นซีดขาว มือของนางทั้งสองข้างค่อยๆวางลง แต่กลับใช้แรงคว้าจับเก้าอี้ไว้อย่างแน่น ดวงตาฉายแววสับสน

หลีโม่มองดูนาง แต่ก็ดูไม่ออกว่านางคิดอะไรอยู่

ผ่านไปเนิ่นนาน ฮองไทเฮาค่อยๆถอนหายใจ “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้”

หลีโม่สะดุ้ง นางไม่รู้เรื่อง?

ฮองไทเฮายื่นมือ ให้นางนั่งลง แล้วพูดว่า “ที่จริงข้าก็เดาได้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าไปถามฮ่องเต้”

“ฮองไทเฮาไม่รู้เรื่องมาตลอดหรือ?” หลีโม่ถามขึ้น

ดวงตาฮองไทเฮาซีดขาว “บอกว่าไม่รู้ ก็ไม่ถูกต้อง เหาเย๋เข้าวังมาขอร้องข้า ขอให้ออกราชโองการให้เซียวเซียวกับหานชิงชิวได้แต่งงานกัน ข้าด่าทอเขาไป แล้วยังไล่เขาออกไป แต่ฮ่องเต้มาขอร้องข้าด้วยตัวเอง ให้ข้าออกราชโองการ ตอนนั้นข้าตกใจมาก ถามเขาว่าหมายความว่ายังไง ฮ่องเต้บอกข้าว่า เซียวเซียวอยากหลอกใช้ซือถูจิ้ง ตระกูลเซียวมีแผนการคิดจะกบฏ เขาให้ข้าออกราชโองการเพราะเหาเย๋รังเกียจที่หานชิงชิวมีชาติกำเนิดไม่สูง ให้ข้าเป็นคนออกราชโองการสามารถช่วยยกฐานะของหานชิงชิว สุดท้ายข้าก็เลยตกลง”

“ฮองไทเฮาเชื่อ?” หลีโม่ถามขึ้นเสียงสูง

ฮองไทเฮาพูดว่า “ตอนนั้นข้าเชื่อ แต่หลังจากเกิดเรื่องนี้แล้ว ข้ามาลองคิดดูอีกที”

“รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ เซียวกงคนนี้ ข้ารู้จักดี เขามีความจงรักภักดีต่อราชวงศ์มาก จะคิดกบฎได้อย่างไร? หลังจากนั้น เซียวเซียวไปออกรบ ได้ชัยชนะ นอกจากกลับมาเมืองหลวงเพื่อรายงานตัวแล้ว ก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย ข้าก็เลยรู้ว่าเขาคงเสียใจอย่างที่สุด แต่แล้วจะทำยังไงได้? ข้าจะไปสืบความเรื่องนี้ยังไง ฮ่องเต้ ยังไงก็เป็นลูกชายของข้านี่”

นางเงยหน้าขึ้นมาทันที “กงกง เรียกจิ้งโก๋วเหาเข้าวัง”

หลีโม่สะดุ้ง “ไทเฮาคิดจะทำอะไร?”

ท่าทางฮองไทเฮาเจ็บปวด “ข้าอยากรู้ว่าตอนนั้นฮ่องเต้พูดยังไงกับตระกูลเซียว ข้าเพิ่งคิดขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร?” หลีโม่ถามขึ้น

ดวงตาฮองไทเฮาแดงขึ้นมาในขณะนั้น นางมองดูหลีโม่ “ในปีนั้น เซียวเซียวออกรบ ได้รับชัยชนะ ออกรบครั้งที่สอง เค้าเป็นผู้นำทัพ ก่อนไปเขาคุกเข่าตรงหน้าข้า ขอร้องข้าอยู่เรื่องหนึ่ง”