ตอนที่ 358 หลิวเยว่จอมเจ้าเล่ห์

ตอนที่ 358 หลิวเยว่จอมเจ้าเล่ห์

นางให้เตาเหล่าต้าอยู่ดูแลอี้เอ๋อร์ แล้วพูดกับหลิวเยว่ว่า “เดินไปคุยกับข้าข้างๆ ได้หรือไม่?”

หลิวเยว่มองไปที่นาง นางเดินไปข้างๆ อย่างเงียบๆ ส่วนหลีโม่จึงเดินตามไป

“พวกเรามาทำข้อแลกเปลี่ยนกัน” หลีโม่กล่าว

หลิวเยว่ส่ายหน้า “หม่อมฉันไม่ใช่คนทำธุรกิจเพคะ”

“อี้เอ๋อร์นางป่วย และเป็นโรคที่รับมาจากมารดาใช่หรือไม่?” หลีโม่กล่าว

หลิวเยว่มองนางด้วยความแปลกใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“เมื่อครู่นี้ข้าเพิ่งตรวจชีพจรให้นาง!” หลีโม่กล่าว

หลิวเยว่พยักหน้า “หม่อมฉันจำได้ เจ้ารู้วิชาแพทย์ เจ้าจะบอกว่าเจ้าสามารถรักษาอี้เอ๋อร์ได้งั้นหรือเพคะ?”

เมื่อประโยคนี้พูดออกมา หลีโม่ก็รู้ว่านางคอยเฝ้าจับตาดูเรื่องเหล่านี้ที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงอยู่ตลอดเวลา

หลีโม่ส่ายหน้า “ข้าไม่ได้มั่นใจมากขนาดนั้นว่าจะสามารถรักษานางให้หาย แต่ว่าข้าสามารถรับประกันได้ว่าภายในสองปีนี้นางจะไม่มีอาการของโรคกำเริบขึ้นอย่างแน่นอน”

ในเทคนิคทางเข็มทองคำมีวิธีฝังเข็มที่ใช้รักษาโรคหัวใจ และแน่นอนว่าวิธีรักษามันซับซ้อนเกินไป อีกทั้งตอนนี้นางก็ยังไม่ได้ศึกษาอะไรเกี่ยวกับมันเลย

“สองปีงั้นหรือ?” หลิวเยว่ส่ายหน้า “ดูเหมือนจะไม่น่าดึงดูดใจเท่าไหร่”

“เช่นนั้น…” หลีโม่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา จากนั้นมองไปที่นาง “หากเจ้าไม่เห็นด้วย ข้าก็จะไปพูดกับซ่งรุ่ยหยางว่าเจ้าอยู่ในเมืองหลวง เจ้าอย่าได้คิดหนี เพราะอย่างไรเจ้าก็หนีไม่รอด หากมีการสั่งให้ปิดประตูเมือง เจ้าก็หนีไปไหนไม่ได้แน่นอน”

หลิวเยว่เบิกตากว้าง มองนางด้วยความตะลึง เป็นเวลานานมากนางถึงได้สบถออกมาประโยคหนึ่ง “เวรเอ๊ย เขาพูดอะไรบ้าง? พวกเจ้ารู้หมดแล้วใช่หรือไม่?”

หลีโม่พยักหน้า “ใช่ ส่วนใหญ่ก็รู้หมดแล้ว หากไม่ใช่ล่ะก็ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้ามีเขาละมั่งโลหิต”

หลิวเยว่พูดด้วยความโมโหว่า “เขาพูดว่าอย่างไรบ้าง?”

หลีโม่หัวเราะออกมา “เขาบอกว่ามีคนขโมยเขาละมั่งโลหิตไป และยังขโมยของอย่างหนึ่งที่สำคัญมากไปด้วย อย่างเช่นลูกอะไรแบบนั้น ถึงข้าไม่พูด เจ้าเองก็รู้ ในใจของเจ้าเองย่อมรู้ดี”

สีหน้าของหลิวเยว่พลันซีดเผือด “เขาพูดเช่นนี้หรือ? บอกว่าข้าขโมยลูกของเขาไปใช่หรือไม่?”

“อ่ะหะ!” หลีโม่พูดมาสองคำที่ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่นัก

หลีโม่กระทืบเท้าอย่างรุนแรงเพราะความโกรธ “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจะมีลูก? และข้าก็ไม่ได้อยากจะมีด้วย ใครจะไปรู้ว่าข้าจะท้องล่ะ? หากไม่ใช่เพราะเขาให้คนตามสังหารข้า ข้าคงเอาเด็กออกไปนานแล้ว ใครอยากจะเก็บเอาไว้ล่ะ? หากเขาอยากล่ะก็ ก็เอากลับไปด้วยเถอะ”

หลีโม่แอบตกใจอยู่ในใจ ซ่งรุ่ยหยางยังส่งคนตามสังหารนางอีกหรือ?

เมื่อนางเรียบเรียงเหตุการณ์ครู่หนึ่งก็ได้รู้ข้อมูลทั้งหมด ประมาณว่าหลังจากทั้งสองเริ่มมีความสัมพันธ์กัน นางก็หนีออกมา และยังขโมยเขาละมั่งโลหิตกับของที่สำคัญมากอยากหนึ่งมาด้วย ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นที่ใจของเขาหรือเป็นที่ลูกของเขา ถึงได้ส่งให้คนตามล่าสังหารนาง? หากขโมยหัวใจไป ก็หมายความว่าซ่งรุ่ยหยางตกหลุมรักนางแล้ว ไม่มีทางตามสังหารนางเป็นแน่ แต่ว่าหากบอกว่าขโมยลูกไป นางเองก็บอกว่านางไม่รู้ว่าตัวเองจะมีลูก นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าตอนที่นางหนีออกมานางยังไม่รู้ว่านางกำลังท้อง เช่นนั้นซ่งรุ่ยหยางเองก็น่าจะยังไม่รู้เช่นเดียวกัน

“เขาไม่ยอมรับเรื่องที่เขาตามสังหารเจ้า” หลีโม่จงใจพูดเช่นนี้ก็เพื่อหยั่งเชิงเรื่องที่นางบอกว่าตามสังหารแท้ที่จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“เขายังมรหน้าบอกว่าไม่ยอมรับอีกหรือ? ก็เขาเองที่ตามสังหารข้า ไปก่อเรื่องวุ่นวายที่สำนักงานขายเกลือพลิกฟ้าพลิกดินเพื่อตามหาข้า คนผู้นี้ช่างขี้เหนียวนัก ข้าไม่ได้นอนกับเขาแม้แต่ครั้งเดียวหรืออย่างไรหรืออย่างไร? ถึงขั้นต้องส่งคนมากมายขนาดนั้นมาสังหารข้า?” นางดึงแขนเสื้อขึ้น บนแขนของนางมีรอยแผลเป็นอยู่ที่หนึ่ง “นี่คือแผลที่ข้าถูกฟันตอนที่เขาตามล่าสังหารข้า หากไม่ใช่เพราะว่าข้าหนีออกมาก่อน คงตายไปนานแล้ว”

หลีโม่เห็นแผลเป็นนั่นลึกมาก หากฟันเข้าลึกกว่านี้อีกนิดเดียว เกรงว่าแม้แต่มือก็คงรักษาไว้ไม่ได้ เมื่อพูดมาขนาดนี้แล้ว ซ่งรุ่ยหยางส่งคนไปตามสังหารนางจริงๆ