ตอนที่ 366 ทำไมเจ้าไม่รู้จักพอ

ตอนที่ 366 ทำไมเจ้าไม่รู้จักพอ

อ๋องเยว่ตงเห็นซือถูจิ้งไม่พูดอะไร นึกว่าเขาไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองพูด จึงพูดต่อว่า “เจ้าน่ะ ไม่ต้องไร้เดียงสาขนาดนั้น ที่ยังมีรู้สึกความคิดเมตตาหมู่เฟยของเจ้ากับน้องชายของเจ้า พวกเขาไม่ได้คิดที่จะให้เจ้ามีทางรอดอ๋องหนานหวยอยู่ที่แคว้นเจียงหนาน ได้สะสมกองกำลังทหารอยู่ตลอด ได้ยินมาว่าทางด้านแคว้นหนานเมื่อใครมีอายุครบสิบเจ็ดปี ก็จะโดนบังคับให้เข้าไปทหาร ต่อให้เป็นหนอนก็ไม่ได้รับการยกเว้น ราชสำนักไม่ได้สั่งให้เข้าสะสมกองกำลัง เขาทำแบบนี้เพื่ออะไร? อีกอย่าง หลายปีมานี้เขาขยายและพัฒนาเหมืองเหล็ก ผลิตอาวุธ และยังมีการรับซื้อเหล็กกล้าไร้สนิมจากเป่ยโม่ ส่วนหมู่เฟยของเจ้า ไม่เคยหยุดที่จะรวบรวมอำนาจในเมืองหลวง โน้มน้าวขุนนางในราชสำนัก ต่อสู้เพื่อให้มีผู้สนับสนุน แน่นอน เจ้าอาจจะคิดว่าอาศัยนางที่เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง จะทำอะไรได้? พวกขุนนางอาจจะไม่เชื่อคำโน้มน้าวของนาง แต่แบบนี้เจ้าคิดผิด ตามที่ข้ารู้มา หลายไม่เคยหยุดที่จะอาศัยสายลับ ดูเหมือนจะคอยสอดส่องเรื่องใต้เตียงของคนอื่น พวกขุนนางในต้าโจว ซื่อสัตย์บริสุทธิ์จริงๆมีกี่คน? โดนนางจับจุดอ่อนได้จะทำยังไงได้? หากไม่อยากทิ้งลาภยศบรรดาศักดิ์ก็ต้องฟังคำสั่งนาง”

อ๋องเยว่ตงพูดพวกนี้ ไม่ได้พูดไปเรื่อย เขาได้สืบมาอย่างดีแล้ว

ซือถูเย้นก็ยังไม่พูดอะไร อ๋องเยว่ตงเห็นเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “เจ้าไม่เชื่อก็ช่าง ตอนนี้ราชสำนักอยู่ในความดูแลของเจ้า เจ้าคอยระวังแต่เหลียงไถ้ฝู้ กลับไม่รู้ว่าภัยจะมาถึงกำแพงแล้ว”

ซือถูเย้นเงยหัวขึ้นมามองเขา พูดขึ้นเงียบๆว่า “ท่านอา ที่เจ้าพูดมานี้ ข้ารู้ทุกอย่าง และยังรู้มากกว่าท่านอีก”

อ๋องเยว่ตงอึ้ง “เจ้ารู้?”

“ข้าไม่ได้ตาบอด”

อ๋องเยว่ตงหัวเราะ หัวเราะไปด้วยเห็นใจไปด้วย “เจ้านี่ มิน่าละทำไมฮ่องเต้มอบอำนาจให้เจ้ามากมายขนาดนี้ มีม่านอย่างเจ้าไว้ เขาก็สามารถวางใจได้ไปกว่าครึ่ง”

วางใจได้เพียงครึ่งเดียว หมายความว่า อ๋องเยว่ตงคิดว่ายากที่จะรับมือกุ้ยไท่เฟย ความคิดแผนการของนางไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป ฝีมือแผนการ มีเป้าหมายชัดเจน และยังเพื่อเป้าหมายนี้ นางสามารถสละได้ทุกอย่าง

ผู้ชายมากมายยังไม่สามารถทำได้อย่างนาง คนแบบนี้ หากเกิดมาเป็นผู้ชาย จะต้องเป็นจอมฉวยโอกาส

ทั้งสองกลับมาถึงตำหนักองค์หญิง หลีโม่ไม่อยู่ ไปตามหาอี้เอ๋อร์กับอ๋องเหลียงอีกแล้ว

แล้วก็ไม่ได้อะไรกลับมาอีก

อ๋องเหลียงส่งหลีโม่กลับมาถึงจวน แล้วพูดว่า “เจ้าช่วยข้าตามหาอี้เอ๋อร์ต่อนะ ถ้าหานางเจอแล้ว บอกนางว่า ข้าจะแต่งงานกับนาง”

“เจ้าจะเข้าวัง?” หลีโม่ถาม

“ใช่ ข้าพูดไว้แล้ว จะเข้าวังไปรับโทษ” สีหน้าอ๋องเหลียงเป็นกังวล

“จะให้ท่านอาของเจ้าไปกับเจ้าไหม?” หลีโม่ยังคงไม่วางใจที่จะให้เขาไป

อ๋องเหลียงเงยหัวขึ้น หัวเราะอย่างเงียบๆแล้วพูดว่า “หลายปีมานี้ ยังมีอะไรที่ข้ายังรับไม่ได้อีก?”

หลีโม่คิดๆดู ก็จริง เขาผ่านมาแบบนี้จริงๆ ในใจรู้สึกเห็นใจ

อ๋องเหลียงพาองครักษ์ต้าจิน ควบม้าไปจากตำหนักองค์หญิง

วันนี้ฮองเฮาไม่ได้ให้พวกสนมมาเข้าเฝ้า ล้วนไล่ให้กลับไปจนหมด เมื่อไถ้ฝู้รู้เรื่ององค์ชายรัชทายาทได้รับบาดเจ็บ เมื่อเสร็จการว่าราชการเช้าแล้วก็รีบมาถามไถ่ นางก็ไม่ยอมให้เขาเข้ามายุ่ง

นางหวังว่า เขาจะรับรู้

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง อ๋องเหลียงมาถึงแล้วค่ะ” สาวใช้ในพระตำหนักเข้ามารายงาน

ฮองเฮาค่อยๆเงยหน้าขึ้น มองดูเขาเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามา เมื่อก่อน เมื่อนางเห็นท่าทางการเดินของเขา ในใจรู้สึกเจ็บปวด คิดว่าหากเขาสามารถดีขึ้นจะดีขนาดไหน

ปกติเฮ่าเอ๋อจะเป็นเด็กเชื่อฟัง ล้วนโดนเสี้ยหลีโม่สอนให้ไม่ดี