ตอนที่ 377
ตอนที่ 378 เขาละมั่งโลหิตหายไปแล้ว
October 21, 2026
ตอนที่ 378 เขาละมั่งโลหิตหายไปแล้ว
เรื่องทั้งหมดค่อยๆดีขึ้น หมอกดำในใจทุกคนก็ค่อยๆหายไป
หลังจากหลิวเยว่ออกมา หลีโม่ก็ถาม “เช่นนี้ จะเอาเขาละมั่งโลหิตให้พวกเราได้แล้วใช่ไหม ? ”
หลิวเยว่บอก “ไม่ใช่ของข้าเสียหน่อย เจ้าถามเขาสิ ครั้งนั้นข้าขโมยเขามา”
“ยอมรับแล้วก็ดี” ซ่งรุ่ยหยางมองนาง ที่วางเขาในปีนั้น แล้วนางก็ขโมยเขาละมั่งโลหิตหนีออกมา
หลีโม่มองซ่งรุ่ยหยาง “ฝ่าบาท ข้าก็ต้องถามท่านแล้ว”
ซ่งรุ่ยหยางพูดกับหลิวเยว่ว่า “เอาให้นางไปเถอะ ซือถูจิ้งอาการไม่ดี ต้องการเขาละมั่งโลตมารักษา”
หลิวเยว่กล่าว “อยู่ที่โรงเตี๊ยมที่พัก ใครจะไปเอากับข้า?”
“เซียวโธ่！ ” หลีโม่ตะโกนเรียก
“มาแล้ว ！” เซียวโธ่เดินออกมา “อยู่ที่นี่”
“เจ้าไปเอาเขาละมั่งโลหิตกับหลิวเยว่ ซูชิงไปห้องทิงซวนรับเสี้ยฮ่าวหรานมา ข้าจะรอดูอาการอ๋องเหลียงที่นี่ ดีขึ้นแล้วจะตามไป” หลีโม่กล่าว
“รับทราบ ！” ทั้งสองคนออกไปพร้อมกัน แยกกันไปทำงาน
ซุ่งรุ่ยหยางไม่ได้ไปด้วย เขามองกงซุนเยี่ยน แล้วสั่งการอย่างนิ่งๆว่า “เจ้ากลับเรือนรับรองไปก่อน ถ้าไม่มีคำสั่งข้า ห้ามออกจากเรือนรับรองแม้แต่ก้าวเดียว”
กงซุนเยี่ยนสีหน้าไม่ดี “กระหม่อมขอตัว！”
กงซุนเยี่ยนมีทหารไปส่งถึงที่ กงซุนเยี่ยนมีวิทยายุทธสูงส่ง เป็นขุนนางบุ๋นบู๊คนสนิทเพียงคนเดียวของเขา
อี้เอ๋อร์หลบอยู่ข้างหลังหลีโม่คอยมองดูซ่งรุ่ยหยาง ในใจมีความรู้สึกแปลกๆ
ซ่งรุ่ยหยางเรียกนางเข้ามาอย่างยิ้มๆ “มานี่สิ”
อี้เอ๋อร์ก็เดินเข้าไป ตอบอย่างตกใจว่า “อ่า อยู่นี่”
ซ่งรุ่ยหยางมองนาง ในใจก็บังเกิดความรู้สึกแปลกๆ เขายังไม่เคยมีลูก เพราะจุดนี้ ก็เลยถูกฮ่องเต้พ่อของตนต่อว่าอยู่หลายครั้ง เป็นองค์รัชทายาท การมีผู้สืบทอดเป็นเรื่องจำเป็น แต่ว่า ยังดีที่พ่อเขาไม่เคยบังคับ
“อี้เอ๋อร์ บอกข้าหน่อย ว่าแม่เจ้าพูดถึงข้าว่าอย่างไร?” ซ่งรุ่ยหยางถาม
อี้เอ๋อร์กล่าว “แม่ข้าบอกว่าพ่อข้าตายแล้ว”
“ตายแล้วงั้นหรือ?” ซ่งรุ่ยหยางหน้าแหย “นางบอกว่าตายอย่างไร?”
“บอกว่าถูกหมากัดตาย ” อี้เอ๋อร์เห็นเขาไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าโกหก “นางบอกว่าท่านไปแย่งข้าวหมากิน เลยถูกหมากัดตาย”
“ซ่งรุ่ยหยางกัดฟัน “นางยังจะมีหน้ามาด่าข้าอีกนะ”
อี้เอ๋อร์ปลอบใจว่า “ท่านอย่าโกรธไปเลย ท่านแม่บอกว่าตอนที่ท่านตาย ได้กินอิ่มแล้ว ถือว่าเป็นผีไม่อด”
“ถึงขั้นไปแย่งข้าวหมากินแล้ว จะกินอิ่มได้อย่างไร? ” ซ่งรุ่ยหยางพูดอย่างไม่พอใจ
“ท่านแย่งข้าวชนะ แต่สู้แพ้”
หลีโม่และหลิ่วหลิ่วได้ยินอยู่ข้างๆก็หัวเราะกันใหญ่
ซ่งรุ่ยหยางหน้าบูด “กลับไปจะต้องจัดการกับแม่เจ้าหน่อยแล้ว”
อี้เอ๋อร์สตั๊นนิดหน่อย “แล้วท่านรอดมาได้อย่างไร? ไม่ได้ถูกหมากัดตายหรือ?”
หลีโม่ถือโอกาสตอนที่ซ่งรุ่ยหยางกำลังปรี๊ดแตก ลากนางออกมา หัวเราะพูดว่า “อี้เอ๋อร์ แม่เจ้าโกหกเจ้า พ่อเจ้าไม่ได้แย่งข้าวหมากิน และไม่ได้ถูกหมากัด”
อี้เอ๋อร์ส่ายหัว “ไม่ ท่านแม่ไม่โกหกข้าหรอก อีกอย่าง แม่ข้าเล่าตั้งหลายรอบ นางคิดว่าพ่อถูกหมากัดตายแล้วจริงๆ”
“นางแค่หวังว่าข้าจะถูกหมากัดตาย” ซ่งรุ่ยหยางขี้เกียจโมโหแล้ว
อี้เอ๋อร์มองเขา แล้วมองหลีโม่ รู้สึกว่าจะไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด