ตอนที่ 402
ตอนที่ 403 อ๋องเย่
October 21, 2026
ตอนที่ 403 อ๋องเย่
ซุนกงกงพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง หม่อมฉันดูแลท่านอ๋องและองค์หญิงมาจนเติบใหญ่ หม่อมฉันยังจำเมื่อครั้งองค์ชายยังอายุได้ห้าปี ในตำหนักของไทเฮากล่าวว่าอยากปัสสาวะได้พุ่งไกลกว่าหม่อมฉันและไม่ว่าผู้ใดก็ตาม”
ซือถูเย้นสำลักจนไอ ปั้นสีหน้าแก้เก้อ “เรื่องนี้มันก็ผ่านมานานแล้วและข้าคิดว่ากงกงจำผิดมาตลอด ที่กงกงพูดถึงคือท่านพี่สาม เขาค่อนข้างขยันทำเรื่องเหล่านี้อยู่บ้าง ไม่ว่าอย่างไรก็ตามอย่าไปพูดถึงเลย ข้าเพียงอยากถามเจ้าว่ายินดีที่จะทำเรื่องบางเรื่องเพื่อองค์หญิงหรือไม่? ”
ซุนกงกงพยักหน้า “หม่อมฉันยินดีไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม”
ซือถูเย้นกล่าว “เช่นนั้นก็ตกลง ” เขาก้าวเข้าไปหา กระซิบข้างหูซุนกงกง ซุนกงกงเผยสีหน้าตกใจ
“องค์ชายจะวางแผนเช่นนี้จริงหรือ? ”
“ถูกต้องแล้ว” ซือถูเย้นตอบ “เจ้าวางใจเถอะ หากเสด็จแม่จับได้ข้าจะรับแทนเจ้าเอง”
“หม่อมฉันไม่กลัว” ซุนกงกงเผยยิ้ม “หม่อมฉันอายุมากแล้ว ไม่สนใจสิ่งใดแล้ว”
ซือถูเย้นกล่าว “ถ้าเช่นนั้นข้าขอขอบคุณกงกงแทนองค์หญิง”
ซือถูเย้นก้าวออกไปได้สองก้าว ซุนกงกงพูดตามหลังเขาไป “องค์ชาย หม่อมฉันจำได้ท่าเป็นท่าน มิใช่อ๋องหลี่ชิน”
ซือถูเย้นถึงกับเซ รีบจ้ำเดินจากไปทันที
หลังจากออกมาจากตำหนัก ซือถูเย้นก็ออกคำสั่งกับจื่นเฉิง “เจ้าจงสั่งให้คนติดตามดูเหลียงสู้หลิน ดูว่าเขาไปที่ใด”
“พ่ะย่ะค่ะ” จื่นเฉิงรับสั่ง
วันนี้หลีโม่อารมณ์ดีอย่างมาก นางไปพบหูฮวนซีแต่ซือถูเย้นไม่รู้ วนตามหาไปทั่วตำหนักอ๋องเหลียงและตำหนักขององค์หญิงก็ไม่เจอตัวนาง องครักษ์จินมาเห็นเกิดเห็นใจจึงกล่าวออกไป “องค์ชายหาพระชายาอยู่ใช่หรือไม่เพคะ? นางไปที่ตระกูลหู”
ซือถูเย้นตอบด้วยอารมณ์คุกรุ่น “เจ้าไปรีบพูดเล่า”
“องค์ชายมิได้เอ่ยถาม” องครักษ์จินตอบอย่างใสซื่อ
“เหตุใดนางจึงไปที่ตระกูลหู? ” ซือถูเย้นไม่โต้เถียงเขาให้มากความ
“หม่อมฉันมิอาจทราบได้”
ซือถูเย้นคิดอยู่สักพักก่อนมุ่งไปยังที่ตระกูลหู
เพิ่งก้าวเข้าไปถึงหน้าประตูตระกูลหูก็พบหลีโม่ก้าวออกมา เขาดุทันที “คราวหลังหากเจ้าไปที่ใดบอกข้าเสียหน่อยได้หรือไม่ มีเรื่องด่วนจะมาพบเจ้าก็ไปหาไม่พบ เจ้าทำข้าร้อนรนจนจะตายอยู่แล้ว”
“มีเรื่องอันใดหรอกหรือ? ” หลีโม่เห็นเขาร้อนรนจนนั่งไม่ติดจึงถามออกไป
“แน่นอนว่าเป็นเรื่องด้วย ขึ้นรถม้าเสียก่อนข้าจะบอกเจ้า” ซือถูเย้นดึงนางขึ้นรถม้าทันทีไม่กล่าวความมากมาย
หลังจากขึ้นรถม้าแล้ว เขาบอกคำกำหนดการของฮองไทเฮาให้นางทราบ หลีโม่ได้ฟังแล้วจึงกล่าว “เป็นเรื่องที่ดีนี่นา นี่เป็นเรื่องด่วนหรือ? ”
“อื้อ นี่เป็นเรื่องด่วน ด่วนมากเสียด้วย” ในใจลึกๆ ของ ซือถูเย้นเถียงสะท้อนคำขึ้นมามากมาย บอกว่าเขาคิดถึงนางไม่ได้หรือ? คำเช่นนี้จะบอกออกไปไม่ได้ หากพูดไปละก็หมาป่าก็คงกระโดดขึ้นไปบนฟ้าได้ไปแล้ว
“เรื่องนี้มิใช่เรื่องด่วนอะไร กลับไปค่อยคุยกันก็ได้นี่นา” หลีโม่กล่าว
“เจ้ามาหาหูฮวนซีทำไมหรือ? ” ซือถูเย้นถาม
หลีโม่มองเขา “มาถามเรื่องบางเรื่อง”
“ถามว่าอย่างไร? ”
“เรื่องนี้ควรถามไถ่เสียนานแล้ว แต่ก็โดนเรื่องอื่นเข้ามาแทรกอยู่เสมอ บัดนี้นับว่าควรมาถามความคืบหน้า ข้าจึงนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้” หลีโม่จ้องมองเขาไม่วางตา
ซือถูเย้นถูกนางจ้องมองทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง “เรื่องใดกัน? ”
“เจ้ายังจำตอนที่เราแต่งงานกับได้หรือไม่? เรื่องที่ข้าถูจับตัวไป”
สีหน้าซือถูเย้นเปลี่ยนไปครู่หนึ่งก่อนกลับมาเป็นปกติ “เรื่องนี้หรือ? ข้าจำได้อยู่แล้ว ครานั้นข้าร้อนใจเกือบตาย”
“อือ” หลีโม่แอบยิ้มในใจ สีหน้ากลับเผยความอบอุ่น “ข้าไม่สามารถลืมเรื่องเหล่านี้ลงได้ นึกถึงวันที่ข้าแต่งงานในวันนั้นถูกจับโยนลงบ่อโคลน ข้าก็รู้สึกอยากฆ่าคนขึ้นมา เจ้าว่าเก่งไม่เก่งเล่า วันนั้นเมื่อตอนที่ผู้เฒ่าอ๋องอานหรานเข้ามา ข้าเจอคนที่จับตัวข้าแล้ว”