ตอนที่ 442
ตอนที่ 443 กดดันฮ่องเต้สละราชย์
October 21, 2026
ตอนที่ 443 กดดันฮ่องเต้สละราชย์
ชายผู้นั้นสวมชุดเกราะสีทอง และเสื้อคลุมปักเหลื่อมสีดำ ใบหน้าของเขาสง่างาม มือถือดาบยาว ควบม้าตรงเข้ามา
ด้านหลังของนางมีเหล่าทายาทของตระกูลเฉินอีกสิบสองคนแต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบ สวมเครื่องเหล็กทองให้แก่ทหารม้า ราวกับว่าราชวังแห่งนี้เป็นสนามรบ
เฉินไท่จูนนำกำลังพลของตระกูลเฉินมาสนับสนุน
อย่ามองว่าเหล่าไท่จูนทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่การนั่งอยู่บนม้าตัวใหญ่นั้น ดูสง่าและหาญกล้ามาก พลังอำนาจไม่ตกไปให้ผู้ใดควบคุมได้
นางควบม้าเข้ามาท่ามกลางฝูงชน นั่งอยู่บนม้มองลงมายังไถ้ฝู้และอ๋องหนานหวยเสียงหัวเราะเยือกเย็น “ที่ไถ้ฝู้กล่าวช่างมีเหตุผล ในฐานะที่อยู่ในตำแหน่งสูงส่งของราชสำนักก็ควรทำให้ประชาชนของแคว้นต้าโจววางใจกับข่าวลือ ชัดเจนแล้วว่าข่าวลือนั้นจึงออกมาจากปากขององค์รัชทายาทและสนมเหลียง ถ้าเช่นนั้นก็เชิญไถ้ฝู้รีบตัดสินใจ จัดการกับองค์รัชทายาทและสนมเหลียงเสีย ทำให้ประชาชนจิตใจสงบลง”
“ผู้เฒ่าผู้นี้ เจ้าพูดสิ่งใดมั่วซั่ว สร้างเรื่อง” องค์รัชทายาทโมโหคว้ามือไปดึงองค์รัชทายาทลงมา “เจ้าลงมานี่ ข้ายืนอยู่นี่ เจ้าไปนั่งอยู่บนม้าสนทนากับองค์รัชทายาทได้อย่างไร”
เฉินไท่จูนสะบัดขา ว่ากล่าวออกไปฉาดใหญ่ “วันนี้ข้าไม่หยุดแค่ปราบพยศอันไร้ความสามารถขององค์รัชทายาทหรอกนะ ข้าจะปราบเจ้าเพราะไร้ความซื่อสัตย์ อกตัญญู ทั้งยังอยุติธรรม”
ลู่ติงเวยลุกขึ้น กล่าวไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เหล่าไท่จูน พวกข้าเคารพท่านในฐานะทหารกล้าสามราชวงศ์ ทั้งยังนำรบเพื่อแคว้นต้าโจว แต่ท่านมาอวดภูมิอยู่ในที่แห่งนี้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของตระกูลเฉินของพวกท่าน ท่านคงต้องนำชัยชนะกลับไปเท่านั้น จึงไม่ขายหน้าตระกูลเฉิน”
เฉินไท่จูนจ้องด้วยแววตาเย็นชา “ข้าก็นึกว่าผู้ใด ที่แท้ก็ผู้หนีรบแห่งตระกูลอู๋อันโหวนี่เอง”
ลู่ติงเวยโกรธอย่างมาก โพล่งออกไป “ข้าไม่ใช่ผู้หนีศึก”
เฉินไท่จูนยิ้มเย็น “ไม่ใช่หรอกรึ? ศึกคราวนั้นผู้ใดกับที่หวาดกลัวศัตรูจนแผ่นแน่บ สุดท้ายยังมาหลอกลวงฮ่องเต้ด้วยคำกล่าวอ้างของศัตรูอีกรึ? ตระกูลลู่คงขายหน้าเพราะเจ้ากันหมดแล้วเสียกระมัง วันนี้เจ้ายังกล้ามาก่อเรื่องวุ่นวาย หากข้าเป็นเจ้าคงรีบไปกลับเข้าไปในท้องแม่ ไม่ออกมาให้ขายหน้า”
ลู่ติงเวยโกรธอย่างมาก “ฮ่องเต้ได้ตัดสินแล้วว่าข้าไม่มีโทษ จึงยืนยันได้ว่าข้าไม่ได้หนี เจ้าจะชี้ว่าฮ่องเต้นั่นโง่เขลาและรู้ไม่เท่าทันโดนพวกข้าหลอกลวงรึ? หรือตระกูลเฉินถือตัวเป็นใหญ่สงสัยการตัดสินของฮ่องเต้”
“ฮ่องเต้ปกป้องชื่อเสียงแห่งวงศ์ตระกูลเฉิน ทนไม่ได้ที่จะปล่อยอำนาจของตระกูลเฉินไปอยู่ในมือเจ้า หากฮ่องเต้รู้ว่าวันนี้เจ้าก่อความวุ่นวายล่ะก็ เกรงว่าจะเสียดายที่เปิดทางให้เจ้าทำเช่นนี้ตั้งแต่คราแรก”
สนมเหลียงพูดอย่างเย็นชา “เฉินไท่จูน เจ้าก็ปลดประจำการไปแล้ว เรื่องราวของวันนี้ไม่ต้องมามีส่วนร่วมให้ยุ่งยาก เกรงว่าจะทำลายความภักดีของผู้คนเอานะ”
เฉินไท่จูนหรี่ตามองหาสนมเหลียง ตอนนี้สนมเหลียงอยู่ท่ามกลางผู้คน นางจึงมองไม่เห็น
“ไม่คิดเลยว่า เจ้าก็เข้ามายุ่มย่ามเช่นกัน ข้าล่ะผิดหวังในตัวเจ้าจริงๆ โง่เขลาอย่างคาดไม่ถึง” เฉินไท่จูนส่ายหัว ดูท่าแล้วพวกเขาจะมั่นอกมั่นใจมากว่าฮ่องเต้เป็นแผลพุพอง ไม่ตายก็ไม่ยอมถอย ความมั่นใจหนุนนำ มีเบื้องลึกเบื้องหลังจนไม่กลัวเกรง
นอกจากนี้ยังผสมโรงกับอ๋องหนานหวย ไส้ศึกไร้น้ำยาเสียจริง
สนมเหลียงไม่แสดงอารมณ์ใดผ่านใบหน้า “ฮ่องเต้ประชวรเป็นโรคแผลพุพอง ข้าและองค์รัชทายาทเห็นกับตา ดังที่ทุกคนรู้ดีว่าหากเป็นแผลพุพองละก็เป็นเพราะสวรรค์ไม่พึงพอใจ ข้าเพียงแต่มาจัดการความสงบเรียบร้อย ผิดชอบชั่วดีเป็นดั่งบัญชาสวรรค์”