ตอนที่ 448 ถูกกับดัก

ตอนที่ 448 ถูกกับดัก

สนมเหลียงกล่าว “ถ้าเช่นนั้นพวกเราเข้าไปรอในโถงกันเสียเถอะ ให้ใต้เท้ามากมายรออยู่ที่ลานคงไม่งามนัก ทั้งอากาศยังหนาวเย็น”

ลู่กงกงยิ้มบาง “สนมเหลียง รออีกหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะอย่างรีบร้อนไปเลย หากรู้สึกเหนื่อยล้า หม่อมฉันจะยกเก้าอี้ออกมาให้นะเพคะ”

เหลียงไถ้ฝู้พูดกับสนมเหลียง “รอเสียหน่อยเถิด ฮ่องเต้กำลังสรงน้ำฉลององค์ อย่างมากก็ครึ่งชั่วยาม เพียงครึ่งชั่วยามรอเสียหน่อยนับว่ายังพอได้”

รออยู่ด้านนอกตำหนักมากเกินครึ่งชั่วยามแล้ว ยังเรียกว่าเพียงครึ่งชั่วยามได้อีกรึ?

ลู่กงกงแย้มยิ้มก่อนกลับเข้าไปกลับมาพร้อมเก้าอี้ ทั้งยังใส่ใจยกชาร้อนมาให้

อากาศหนาวเย็น ลมพัดพาดผ่าน อาจจะไม่ใช่ดูหนาวแต่กลับเย็นเยือกอย่างมาก

ทั้งวันก่อนยังมีฝนตกลงมา อากาศเย็นลงไปมาก ตอนนี้ผู้คนที่อยู่ด้านนอกถูกปลุกให้ตื่นเต้นจนไม่รู้ถึงอากาศหนาว บัดนี้ได้นั่งลงเป็นที่เรียบร้อยลมหนาวพัดผ่านจนเริ่มรู้สึกหนาวเย็น

เห็นได้ชัดว่าองค์รัชทายาทกระวนกระวายใจมาก จึงออกไปเดินเล่นทอดน่อง แต่ไถ้ฝู้กลับใจสงบนิ่งอย่างมาก เรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว สุดท้ายก็ต้องเข้าไปเผชิญ

ในใจของเขาคาดการณ์ไว้สองแผนการที่อาจเป็นไปได้ แผนแรกเป็นไปตามแผนของซือถูเย้นที่จะโจมตีพวกเขาในตำหนัก แน่นอนว่าฮ่องเต้ไม่สามารถออกมาพบพวกเขาได้ เขาจะไม่แสดงแผลพุพองนั่นให้พวกเราเห็น

ความเป็นไปได้ข้อที่สอง เมื่อเรื่องราวทั้งหมดสำเร็จ ก็จะประกาศสืบราชบัลลังก์ขององค์รัชทายาททันที และพิธีจำดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

บัดนี้ประตูเมืองได้ปิดลงแล้ว แม้ว่าซือถูเย้นต้องการรวมพลกองทหารม้าก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว เพราะด้านนอกมีทหารองครักษ์ของเขาเฝ้าอยู่ คนที่อยู่ด้านในตำหนักไม่มีใครสามารถออกไปด้านนอกประตูวังได้แล้ว

ด้านนอกมีแค่เฉินไท่จูนกำลังรอคน ไม่มีกำลังทหาร ไม่มีหนทางรวมกำลังพลทหารได้

ปิงปู้ซือหลางสั่งการให้คนไปจับตาดูเอาไว้ เมื่อพลเคลื่อนเข้าไป ฆ่าโดยไม่มีการนิรโทษกรรม

เมื่อดูป้ายสาส์น เขามีโอกาสชนะแปดสิบในร้อย

“ไถ้ฝู้ ดูท่าแล้วตอนนี้ซือถูเย้นจะยื้อเวลาให้ล่วงเลยไปอีก” จางหยูชื่อกล่าว

จางหยูชื่อไม่มียศตำแหน่งใด แต่เมื่อเรื่องเจรจาค้าขายต้องเชิญเขามาด้วย ได้ยินองค์รัชทายาทและสนมเหลียงกล่าวว่าฮ่องเต้เป็นแผลพุพอง เขามาทำตามหน้าที่เขาเป็นที่ปรึกษาให้ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางของพระราชวัง ฮ่องเต้เป็นแผลพุพอง เขาไม่ได้มีความเมตตา ยั่วยุความโกรธของบัญชาสวรรค์ที่ลงโทษเขา

ความจริงวันนี้เขาไม่ได้พบเห็นความผิดปกติใด คนที่เป็นไส้ศึกเช่นนี้ รู้เพียงแต่เหตุผลการตาย หากวันนี้ได้เห็นว่าฮ่องเต้ประชวรเป็นแผลพุพอง เขาจะรีบขอโทษขอโพยขอชีวิตทันที

ตอนเขาคิดว่าซือถูเย้นกำลังทำให้เวลาล่าช้า ไม่ใช่เพราะฮ่องเต้ เหตุใดซือถูเย้นจึงไม่ยอมให้เข้าไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เสียที? ก็เพราะต้องการปกป้องตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนของเขาเอาไว้ ฮ่องเต้ไม่สละบัลลังก์ องค์รัชทายาทก็ไม่สามารถขึ้นครองราชย์ต่อได้ นั้นเสี่ยงต่อตำแหน่งท่านอ๋องของเขามาก

ทำหน้าที่ควบคุมตรวจสอบ เขาไม่พอใจกับอำนาจของซือถูเย้นอย่างมาก เพราะครั้งนี้มันถูกนำมาใช้กับไถ้ฝู้และคนอื่นๆ

เหลียงไถ้ฝู้กล่าว “อย่าใจร้อนจนเกินไป หลังจากหนึ่งชั่วยามนี้แม่ทัพจะบุกเข้ามา พอถึงเวลานั้นอำนาจของซือถูเย้นมากมายเท่าใดก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”

เขาเพิ่งวางแผนไว้ว่าองค์รัชทายาทในวังมีอยู่เจ็ดร้อยคน หนึ่งในสามเป็นพวกของเขา รวมกับพลทหารอีกสามพันนายที่อยู่ด้านนอก ตั้งพลต่อสู้กับพวกของเฉินไท่จูน แค่ต้องชนะก็พอ ถึงจะฆ่ากันเข้ามาถึงในราชวัง ซือถูเย้นไม่สามารถออกไปช่วยได้ ต้องจัดการสถานการณ์เช่นนี้ไว้ให้ได้

เหลียงไถ้ฝู้ทำให้ทุกคนสงบสติอารมณ์ ทุกคนจึงมีใจอดทนรอต่อไปได้

รอจนผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว แต่ในโถงยังไม่มีใครออกมาเชิญให้เข้าไป

จางหยูชื่อถามไถ่องครักษ์ที่เฝ้าหน้าประตู “เจ้าเข้าไปถามที ฮ่องเต้จะรับสั่งให้พวกเราเข้าไปได้หรือยัง?”

องครักษ์ตอบกลับไปนิ่งๆ “หากฮ่องเต้ให้เข้าเฝ้าได้แล้วจะสั่งคนให้ออกมาสั่งเอง โปรดรอก่อน”

“พวกเรารับราชโองการให้เข้าไปได้ แต่ฮ่องเต้กลับสรงน้ำฉลององค์ เหตุใดจึงนานเช่นนี้?” จางหยูชื่อถามด้วยอารมณ์เหนื่อยหน่าย ไม่ใช่เพราะต้องรอจนรู้สึกเบื่อหน่าย แต่เพราะน้ำเสียงขององครักษ์ที่พูดกับเขา

ต้องการให้เขาดูแลราชสำนัก ไม่ว่าฮ่องเต้หรือว่าขุนนาง ไม่มีใครสุภาพกับเขาเลยรึ เจ้านี่เป็นองครักษ์ไร้ศักดิ์ไร้นาม ยังมาทำตัวดูถูกเขา จะไม่ทำให้เขาโกรธได้อย่างไร?

“บัดนี้ฮ่องเต้ประชวร อย่าบอกไปว่าครึ่งชั่วยาม หนึ่งชั่วยาม สองชั่วยามก็อาจจะยังไม่เสร็จดี”

ไฟลุกลามเต็มท้องจางหยูชื่อ แต่พ่นออกมาไม่ได้ ทำได้แต่กลับไปนั่งรอ