ตอนที่ 46 ลงโทษ

ตอนที่ 46 ลงโทษ

หลิงหลงฮูหยินทรงคุกเข่าขึ้นหน้า พร้อมกับกล่าวขึ้นพลางร้องไห้กระซิกๆ “ไทเฮาผู้มีจิตใจสะอาด หลีโม่เองก็ไร้เดียงสามาก นางถูกแม่ผู้ให้กำเนิดใช้ประโยชน์ ได้โปรดไทเฮาอย่าได้ถือโทษโกรธเคืองในความไม่รู้ของนางเลยเพคะ ยกโทษในนางครั้งนี้ หากมีความผิดอันใด หม่อมฉันจะแบกรับความผิดนั้นไว้เองเพคะ”

ฮองไทเฮามองไปทางหลิงหลงฮูหยิน อย่างเริ่มไม่ค่อยแน่ใจนัก

นางอยู่ในวังมาเนิ่นนาน เคยเจอกับศึกสงครามระหว่างนางสนมในวังก็ตั้งมากมาย แต่นางยังโชคดีที่ไม่มีใครสั่นคลอนตำแหน่งไทเฮาของนางได้ เพราะฮ่องเต้ให้ความเคารพต่อนางมาก นางสนมก็ไม่กล้าแก่งแย่งชิงดีนาง ดังนั้นนางจึงได้เฝ้าสังเกตการณ์ศึกสงครามด้วยความใจเย็น

นางคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลิงหลงฮูหยินและหลี่ซื่อไม่ได้แย่นัก เป็นเรื่องธรรมดาเพราะนางไม่มีความรู้สึกดีๆต่อหลี่ซื่อ ดังนั้น หลิงหลงฮูหยินจึงเชื่อความรู้สึกที่แสดงออกมาถึงความเสียใจต่อหน้านาง

นางคิดทบทวนอีกสักพัก จากนั้นก็พูดกับซุนกงกงว่า “เจ้าไปตามฮองเฮามาให้ข้าหน่อย นางเป็นมารดาของอ๋องเหลียง อายเจียก็อยากจะถามนางเหมือนกันว่านางจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาฮองไทเฮาไม่เคยคิดที่จะไปตรวจสอบความรับผิดชอบของจวนเฉิงเสี้ยงแต่อย่างใด เรื่องนี้ทำให้คนขายหน้ามากเกินไป เพื่อยับยั้งการป่าวประกาศออกสู่ภายนอก ไม่ทำเลยก็จะดีเสียยิ่งกว่า

ดังนั้น แผนการแรกสุดคือการลงโทษเสี้ยหลีโม่ แต่ตอนนี้เสี้ยหลีโม่กำลังรักษาอ๋องเหลียงอยู่ นางรักและมีความเชื่อมั่นหากมาไม่ทัน แล้วจะทำอย่างไร?

เมื่อหมุยเฟยได้ยินฮองไทเฮารับสั่ง จึงได้ส่องสายตาไปทางเฉิงเสี้ยงเสี้ยทันที

เฉิงเสี้ยงเสี้ยเองก็มองไปทางสายตาของหลิงหลงฮูหยิน หลิงหลงฮูหยินยกมือขึ้นปาดน้ำตา แล้วทำท่าทางโศกเศร้าเสียใจอีกแล้วครั้ง

ฮองเฮาที่เกิดอาการสับสนวุ่นวายใจ เมื่อได้ยินซุนกงกงมาบอกว่าเฉิงเสี้ยงเสี้ยไปขอรับโทษต่อเบื้องหน้าของฮองไทเฮา ใบหน้าของนางจึงได้เย็นชาลง พร้อมกับพูดขึ้นด้วยความโกรธเคืองว่า “เปิ่นกงไม่ซักไซ้ไล่ถามเรื่องนี้แล้ว แต่เขาก็ยังเสนอหน้าเข้ามา มันหมายความว่าอย่างไรกัน ? คิดอยากจะให้เปิ่นกงตัดหัวเขาหลุดออกจากบ่าหรืออย่างไร?”

ซุนกงกงพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำๆว่า “ฮองเฮาเหนียงเหนียง ยับยั้งความโกรธลงนะเพคะ ไปกันก่อนเถอะเพคะ หมุยเฟยเหนียงเหนียงและเฉิงเสี้ยงต่างพูดว่าเรื่องถอนหมั้น เป็นการบงการของหลี่ซื่อเพคะ”

เมื่อหลีโม่ได้ยินประโยคนี้ จึงรีบคลี่ยิ้มอย่างเย็นชาออกมาทันใด การเข้าวังควรต้องล้างบาป เพียงแต่ว่า จะล้างบาปได้จริงๆหรือ?

เมื่อฮองเฮาได้ยินคำพูดของซุนกงกง จึงเงยหน้าขึ้น แล้วมองไปทางหลีโม่ก่อนพูดขึ้นว่า “หลีโม่เจ้ามานี่”

หลีโม่ยื่นที่รมควันมอบให้กับหย้วนพ่าน จากนั้นก็เดินไปหาตามคำสั่ง “ฮองเฮาเหนียงเหนียงมีเรื่องใดรับสั่งหรือเพคะ?”

ฮองเฮามองไปทางนาง แล้วพูดขึ้นว่า “เรื่องที่เจ้าถอนหมั้น อธิบายความจริงมา เปิ่นกงจะไม่ลงโทษเจ้า อ๋องเหลียงเองก็จะให้อภัยเจ้า ถ้าเจ้านำเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบมาบอกกับเปิ่นกง” ถึงแม้ว่าฮองเฮาจะรู้เรื่องนี้มากมายก็ตาม แต่ก็ยังเคยได้ยินเสี้ยหลีโม่บอกมาก่อน แต่นางก็ยังอยากเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่อไว้ตอบโต้หมุยเฟยและเฉิงเสี้ยงเสี้ย

ไม่ว่ายังไงนางจะไม่ให้เฉิงเสี้ยงเสี้ยและหมุยเฟยร่วมมือกันทำลายเสี้ยหลีโม่ได้อีก อย่างน้อย ก็ตอนนี้

“เหนียงเหนียง ทำไมถึงได้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาละเพคะ? ตอนนี้ในใจของหม่อมฉันมีแค่.......”

ฮองเฮาจึงพูดตัดบทขึ้นมาทันใด “เปิ่นกงรู้ว่าวันนี้เจ้ากำลังรักษาอ๋องเหลียงให้ดี แต่มีคนไม่ได้ทำให้เจ้าคลายความกังวลแต่อย่างใด เจ้าจะต้องโต้กลับ ”

หลีโม่เงยหน้าไปมองซือถูเย้นด้วยจิตใต้สำนึก ซือถูเย้นที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับเอนพิงพนักอย่างสบายอารมณ์ พูดคุยกับอ๋องเหลียงอยู่

ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับเขาอย่างไรอย่างนั้น แต่ไม่รู้ว่าทำไมหลีโม่ถึงได้รู้สึกว่ามันมีความเกี่ยวข้องกับเขา

เมื่อเห็นว่าหลีโม่มองมา เขาก็ชำเลืองกลับไปมองทางหลีโม่ โดยการแสดงออกอย่างไร้เดียงสาอย่างที่เปรียบไม่ได้ แต่ใบหน้าที่ใหญ่ผู้นั้น ยังคงเผยความซุกซนเอาไว้อยู่ไม่น้อย

หลีโม่ก้มหน้าลง แล้วเก็บความโหดร้ายไว้ ถ้าเป็นฝีมือของอ๋องซื่อเจิ้งจริงๆ งั้นศึกคราวนี้คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ก็ดี แรกเริ่มคิดว่าพวกเขาจะรอให้นางกลับจวนเฉิงเสี้ยงเสียก่อนแล้วค่อยเริ่มศึก แต่ในเมื่อไม่รอ งั้นก็เริ่มศึกกันในวังเนี่ยแหละ

หลีโม่กำลังทำท่าจะตอบกลับฮองเฮา แต่ซือถูเย้นกลับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างฉับพลันว่า “จริงสิ ในตอนที่ ข้าเพิ่งเข้าวังมา ได้ยินคนแปลกหน้าจากนอกวังพูดขึ้นว่าเหตุผลที่เสี้ยหลีโม่ถอนหมั้นกับอ๋องเหลียงนั้นเป็นเพราะถูกบุกเข้าไปโบยถึงในห้อง ไม่รู้ว่าเฉิงเสี้ยงเข้ามาในวังเพราะด้วยเหตุผลนี้หรือไม่?”

ฮองเฮาใบหน้าถอดสีทันใด “อะไรนะ? ใครพูดจาเหลวไหลเช่นนี้?”

“เรื่องนี้ไม่อาจรู้ได้ ฮองเฮาต้องรับสั่งให้คนไปตรวจสอบดูนะพะยะคะ！” ซือถูเย้นพูด้วยความใจเย็น