ตอนที่ 498
ตอนที่ 499 ซุนฟางเอ้อร์ฟื้นขึ้นมา
October 21, 2026
ตอนที่ 499 ซุนฟางเอ้อร์ฟื้นขึ้นมา
ตอนที่อ๋องเย่เข้ามา เห็นสีหน้าที่ตกใจของทั้งสองคน จึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
อ๋องเหลียงเล่าเรื่องขององค์ชายเจ็ดให้ฟังอีกรอบ พูดลงท้ายว่า “นี่เป็นไปไม่ได้ เด็กสามารถโกหกได้ไม่ผิด แต่สามารถตบตาท่านพ่อได้ ยังไงข้าก็ไม่เชื่อ”
อ๋องเย่นั่งลง หัวเราะ “เจ้าเชื่อเถิด”
หลีโม่มองไปยังอ๋องเย่ทันที “ทำไมท่านอ๋องถึงพูดเช่นนี้? เจ้ารู้อะไร?”
ซือถูจิ้งกับอ๋องเหลียงมองตากัน แล้วมองอ๋องเย่อย่างแปลกใจ
อ๋องเย่ยกกาน้ำชาบนโต๊ะแล้ววางบนเตาถ่าน ใช้ชายแขนเสื้อพักแป๊บหนึ่ง ไฟก็ลุกขึ้นมา ผ่านไปแป๊บเดียวกาน้ำชาก็มีเสียงน้ำร้อนเดือดขึ้นมา
อ๋องเย่เทน้ำชามาดื่มหนึ่งคำ ยังคงไม่พูดอะไร
ซือถูจิ้งพูดอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าตั้งใจแกล้งอะไร? รีบๆพูดมา”
อ๋องเย่วางแก้วลงบนฝ่ามือแล้วลูบไปมา มุมริมฝีปากบางยกขึ้น “เด็กน้อย รับมือง่ายใช่ไหม? แต่เสี่ยงชีชั่วร้ายกว่าที่พวกเจ้าคิด ชั่วร้ายสุดๆ”
“ชั่วร้ายสุดๆ เป็นไปได้ยังไง? แค่เด็กน้อยอายุเจ็ดขวบเอง” ซือถูจิ้งคิดไม่ถึงจริงๆ
“เป็นเด็กแล้วยังไง?” อ๋องเย่พูดเยาะเย้ย “หากโหดร้ายขึ้นมาจริงๆ เด็กน้อยโหดเหี้ยมอย่างบริสุทธิ์”
หลีโม่รู้สึกเพียงว่าน้ำในวังลึกมาก นางพูดว่า “เหล่าชีสู้รบกับศัตรูอยู่ข้างนอก ในวังปรากฏเสี่ยวชีมาลงมือกับพวกเรา ช่างน่าเย้ยหยันจริงๆ”
“ไม่มีอะไรน่าเย้ยหยัน ราชวงศ์ก็ต้องผ่านเรื่องราวพวกนี้ ก่อนหน้านี้มีบรรพบุรุษอยู่ ไม่ว่ากี่ยุคก็ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ ต่อให้มีก็ถูกบรรพบุรุษกำจัดแต่แรกแล้ว ตอนนี้บรรพบุรุษจากไปแล้ว ใครไม่อยากปีนขึ้นไปในตำแหน่งที่สูง? และตอนที่บรรพบุรุษอยู่ในวัง เป็นที่ยกย่องนับถือมาก ใครๆก็อยากกลายเป็นคนแบบนั้น สิ่งที่ต้องการต้องกลับมา ตอนนี้คนที่มีความทะเยอทะยานไม่ได้มีเพียงลูกหลานของตระกูลซือถู ยังมีสะใภ้ของตระกูลซือถู”
ซือถูจิ้งมองเขาอย่างอึ้งๆ “ตอนนี้ ข้าเข้าใจฮ่องเต้แล้วว่าทำไมถึงต้องระวังระแวงตระกูลเซียว เพราะหากมีท่านอ๋ององค์ชายที่มีความทะเยอทะยานแล้วได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลเซียว ทุกอย่างก็จะราบรื่น”
“คนไม่ผิด ผิดที่ครอบครองหยก ตระกูลเซียว ไม่ได้มีใจคิดกบฏ แต่มีความสามารถในการที่จะเป็นกบฏ” หลีโม่พูดเสียงเบา
“การเปลี่ยนแปลงในราชวงศ์นี้ ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงอย่างเรา หากเซียวเซียวกลับมาอย่างปลอดภัย ข้าก็จะไปจากเมืองหลวงกับเขา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้อีก” ซือถูจิ้งบ่น
ไม่ใช่ว่านางเห็นแก่ตัว แต่นางเบื่อแล้วจริงๆ
ทั้งชีวิตของนาง มีกี่วันที่มีชีวิตเพื่อตัวเอง?
นางไม่อยากเสียเวลาของตัวเองอีกต่อไปแล้ว
ในใจหลีโม่ก็อึดอัดมาก มองดูอ๋องเย่แล้วถามว่า “องค์ชายเจ็ดเป็นอย่างไรกันแน่? มีคนสั่งสอนหรือเขามีนิสัยเป็นแบบนี้อยู่แล้ว?”
นางไม่อยากเชื่อจริงๆ เด็กอายุแค่เจ็ดขวบจะมีนิสัยชั่วร้ายแบบนี้
อ๋องเย่พูดอย่างเรียบเฉยว่า “อุปนิสัยของเด็กส่วนใหญ่ล้วนบริสุทธิ์และใสซื่อ แต่อุปนิสัยของเสี่ยวชี ข้าก็พูดไม่ถูก ข้าจะเล่าเรื่องหนึ่งให้พวกเจ้าฟัง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน ลูกชายของหมอโจวกวนลู่ก็คือน้องชายของอี๋กุ้ยเฟยเข้าวังมาเยี่ยมอี๋กุ้ยเฟย ได้มีปากเสียงกับอี๋กุ้ยเฟยนิดหน่อย ตอนที่เขากำลังกลับ เท้าซ้ายถูกตัดขาดแล้ว”
“อ๋า?” ซือถูจิ้งอึ้ง “เจ้าอย่าบอกข้าว่าเป็นฝีมือของเสี่ยวชี”
“เป็นเขา” อ๋องเย่เงยหน้าพูด “ต้องฝึกดาบอยู่ในสวน ดาบบินลอยออกไป ฟันถูกตรงเท้าของคุณชายหลี่พอดี ดาบนี้รุนแรงอย่างผิดปกติ แม้แต่เอ็นเท้ายังถูกตัดขาดเลย”
“เขาแค่เจ็ดขวบ มีวรยุทธสูงส่งแบบนั้นได้อย่างไร”
อ๋องเย่ยิ้มเยาะเย้ย “ไม่ใช่เขาลงมือด้วยตัวเองแน่นอน แต่เป็นองครักษ์ที่ฝึกดาบกับเขา ได้รับคำสั่งให้ใช้ทักษะเมื่อตอนกระทบดาบของเขา”
“เรื่องนี้ เจ้ารู้ได้อย่างไร?” ซือถูจิ้งถาม