ตอนที่ 876 ฮ่องเต้สวรรคต

ตอนที่ 876 ฮ่องเต้สวรรคต

ซือถูเย้นไม่ได้กลับตำหนัก แต่อยู่ในวังต่อ

ขุนนางที่ถูกเรียกเข้าเฝ้า กลุ่มสุดท้ายเป็นหลีปู้ซ่างซูและหัวหน้าฉินเทียนเจียน

ทางฝั่งประชาชน มีขุนนางหลี่เป็นคนประกาศปราศรัย ว่าร้ายฮ่องเต้ปัจจุบัน บอกว่าฮ่องเต้ไม่สนใจชีวิตของราษฎร เผาทำลายยารักษาโรค ทำให้โรคระบาดที่เจียงตงขยายการระบาด

ซือถูเย้นไม่ได้เป็นคนตกอับ แต่ฮ่องเต้เป็นเช่นนั้น

ตอนนี้ซือถูเย้นกำลังตระเตรียมการเพื่องานบูชาสวรรค์

ตั้งแต่ที่แคว้นต้าโจวตั้งราชวงศ์มา การบูชาสวรรค์ต้องให้ฮ่องเต้จัดการ

ฮ่องเต้ยังไม่สละราชสมบัติ ดังนั้น งานพิธีบูชาสวรรค์ต้องให้เขาจัดการ

ซือถูเย้นขี่ม้าขาวมาเบิกทาง แล้วราชรถก็ตามมาด้านหลัง มีทหารก็อารักขาสองด้าน ฮ่องเต้นั่งในราชรถ และได้ยินเสียงต่อว่าจากราษฎร

ใบหน้านิ่งๆ ของเขา ในที่สุดก็มีอารมณ์ขึ้นมา

เขากำหมัดแน่น ในใจนั้นตะโกนลั่น ว่าข้าไม่ได้เผายาทิ้ง พวกที่ทำเป็นคนที่คิดว่าตนเองจงรักภักดีเป็นคนทำ

บนปะรำพิธี ลาวหนาวพัดโบก

ตั้งแต่ผ่านช่วงเช็งเม้งมา อากาศก็เริ่มอุ่นขึ้น แต่วันนี้มีอากาศเย็นเสริมเข้ามา ทำให้ถอดเสื้อกันหนาวไปแล้ว ต้องเอากลับมาใส่ใหม่

ฮ่องเต้ใส่ชุดมังกร แล้วก็ถูกคนพยุงมายังปะรำพิธี

ครั้งที่แล้ว ตอนที่เข้าขึ้นปะรำพิธีมา เขาต้องป้องกันเจ้าแปด แล้วมีไอ้เจ็ดคอยปกป้อง

ครั้งนี้ ศัตรูของเขาเป็นไอ้เจ็ด ชีวิตคนนี่น่าตลกสิ้นดี

เขามองซือถูเย้น แล้วก็ยิ้มขึ้น “น้องเจ็ด ทุกอย่างเป็นอย่างเจ้าหวัง รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

ราษฎรด้านหลัง ก็ชี้นิ้วขึ้นมาด่าเขา เขาเป็นฮ่องเต้ของแคว้นต้าโจว แต่ไม่มีใครก้มกราบ มีแต่คนด่า

“ข้าแค่คิดว่า กรรมตามสนองนั้น มันไม่น่าสนุกเลย” ซือถูเย้นพูดเบาๆ เขาชี้ไปทางราษฎร “ท่านได้ยินที่พวกเขาพูดไหม? ได้ยินไหม? ลมมันแรงหรือ? แต่ว่าท่านก็สามารถมองเห็นว่าใบหน้าของพวกเขาจะสื่อถึงอะไรนะ”

ฮ่องเต้มองตามนิ้วเขาลงไป แล้วก็ยิ้มเย็นๆ

ซือถูเย้นกัดฟันพูดว่า “คือความเกลียด ความเบื่อระอา เป็นความแค้นที่อยากจะฆ่าท่าน”

ฮ่องเต้มองใบหน้าของทุกคน จริงๆ แล้ว มันไกลมาก เขามองใบหน้าของทุกคนไม่ชัด เขาจำได้ว่า งานบูชาสวรรค์ทุกปี จะมีแต่ราษฎรมาป่าวร้อง อายุยืนหมื่นปี

เขาจดจำช่วงเวลานั้นก็พอ

“ไอ้เจ็ด วันที่เจ้าได้นั่งบนบัลลังก์ ข้าก็รู้ว่า เจ้าอยากให้ข้าตาย” ฮ่องเต้ค่อยๆ มองมาทางซือถูเย้น มองใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา และหนุ่มกว่าตนเอง เรื่องราวที่ผ่านมามันผุดขึ้นในหัวเขามากมาย แต่ชั่วพริบตาเดียว ก็ผ่านไปหลายปีแล้ว เขาถอนหายใจเบาๆ “ข้ารักเจ้ามาตลอด เคยบอกกับไทเฮาว่า ถ้าในโลกนี้ยังมีคนที่ทำให้ข้าวางใจ ก็มีแต่เจ้า ดังนั้น ตอนที่ข้าป่วยหนัก ก็ยกบ้านเมืองให้เจ้าดูแล”