ตอนที่ 899 ทำไมเจ้าถึงได้เป็นพ่อของนาง

ตอนที่ 899 ทำไมเจ้าถึงได้เป็นพ่อของนาง

ประตูเปิดออก หญิงสวมชุดเขียวจูงมือ หู่เถา เดินออกมา

นางเดินไปด้วยก้มจัดเสื้อผ้าให้ หู่เถา พร้อมกับเช็ดเหงื่อของเขาด้วย จากนั้นก็พูดกับเขาว่า “เล่นเยอะเกินไปแล้วนะ เหงื่อท่วมตัวไปหมด เดี๋ยวไปหา อาหมู่ ให้นางเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้าเข้าใจไหม”

อาหมู่ เป็นแม่นมที่ท่านหมอหยุ่นเอ๋อจ้างมาดูแล หู่เถา นางอายุมากแล้ว เลอะเลือนด้วยนิดหน่อย ดังนั้น หู่เถา เลยชอบแกล้งนางบ่อย ๆ

หู่เถา ไม่กล้าดื้อกับแม่ของตัวเอง เขารีบวิ่งออกไปทันที

วินาทีที่ท่านหมอหยุ่นเอ๋อเงยหน้าขึ้นมา ก็สบตากับซือถูเย้นทันที นางเหมือนกับโดนฟ้าผ่าเลย

ปฏิกิริยาของซือถูเย้น กลับไม่ได้เยอะเหมือนนางเลย

นางจ้องไปที่ซือถูเย้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา “เจ้า ...... เจ้ายังไม่ตาย?”

คำพูดนี้ ทำให้ฉินโจวกับโหรวเหยางงไปหมด

นางสูญเสียความทรงจำ แต่กลับจำเจ้าเจ็ดได้?

ซือถูเย้นเดิมพยายามเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็พุ่งเข้าไปกอดนางทันที

ความว่างเปล่าในใจของเขา มันถูกเติมเต็มแล้ว

เขาไม่ได้คิดถึงความสงสัยของฉินโจวกับโหรวเหยาเลย หลีโม่ลืมทุกคน แต่กลับจำเขาได้

ขอแค่นางยังจำเขาได้ เขาก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว

ท่านหมอหยุ่นเอ๋อ ...... หลีโม่ปัดมือของเขาออก จากนั้นก็พยายามดิ้น นางร้องไห้แล้วส่ายหัวหนักมาก “เป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นเจ้าถูกหมาป่ากินไปกับตา”

คำพูดนี้ ทำให้ให้ซือถูเย้นนิ่งไป

นางเห็นกับตา?

นางพูดแบบนี้ แสดงว่าต้องเห็นมากับตา แต่คน ๆ นั้นน่าจะไม่ใช่เขา

คนที่นางเห็นว่าหมาป่ากัดตายเป็นใครกันแน่?

คน ๆ นั้นจะต้องคล้ายเขามากแน่ หรือไม่ก็ในสายตาของนางน่าจะเป็นคนเดียวกัน

เพียงแต่ สาเหตุที่ก่อให้เกิดคำสาป ก็คือการเห็นศพ นางถึงได้ฆ่าตัวตาย ถ้าอย่างนั้น ศพที่นางเห็นแล้วฆ่าตัวตายคือใคร? หากเป็นอย่างที่ฉู่จิ้งพูดมา นางฆ่าตัวตาย ฉู่จิ้งช่วยชีวิตนางจนขาขาด นางสูญเสียความทรงจำ จากนั้นก็พาลุกมาที่เฟิงโจว

ถ้าอย่างนั้น นางเห็นสามีถูกหมาป่ากัดกิน เป็นเรื่องที่เกิดก่อนที่นางจะสูญเสียความทรงจำไป แต่ทำไมนางถึงได้ยังจำเรื่องนี้ได้ล่ะ?

“เจ้าไม่ใช่เขา เจ้าเป็นใคร?” หลีโม่มองไปที่เขา น้ำตาที่ไหลลงมามันยังไม่แห้ง แต่เริ่มเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยศัตรู

ไม่รู้ว่าในสมองของนางมันมีความทรงจำอะไรบ้าง ซือถูเย้นก็ไม่ได้ตอบอะไรเลย

ฉินโจวเข้ามาถามได้ทันเวลา “ท่านหมอหยุ่นเอ๋อ สามีของเจ้ากับเขาเหมือนกันมากเลยเหรอ?”

หลีโม่มองไปที่ซือถูเย้น นางยอมรับ “ใช่ เหมือนกันมาก”

“ในโลกใบนี้ จะมีคนที่เหมือนกันไม่มีแตกเลยได้ยังไง?” ฉินโจวคิดอยากจะเตือนนาง

หลีโม่กลับพูดว่า “ไม่มีทางเหมือนกันอย่างกับแกะแน่ ต่อให้เป็นแฝด ก็ยังมีแตกต่าง แต่ว่า คนที่ปลอมตัวแปลงโฉมสามารถทำให้เหมือนได้”

“เจ้าว่าเขาเหมือนคนแปลงโฉมมาเหรอ? ข้ารู้จักเขา เขาหน้าตาเป็นแบบนี้แหละ” ฉินโจวพูด

หลีโม่ลืมทุกคน แต่กลับไม่ลืมสิ่งที่ตัวเองเรียนมา นางมองไปที่ซือถูเย้น มันไม่เหมือนหน้ากากหนังปลอม มันเป็นของจริง

แต่ว่า ใต้หล้านี้จะมีคนเหมือนกันได้ยังไง? พ่อของ หู่เถา ......

นางพยายามนึกถึงความทรงจำที่เจ็บปวด มันอยู่ในส่วนลึกในหัวของนาง หลังจากนั้นนางก็เริ่มตัวสั่น สายตาของนางเริ่มมีแต่ความหวาดกลัว ......

“ไม่ ไม่ ไม่ใช่เขา ไม่ใช่เขา” ฉินโจวเห็นท่าทางของนาง กลัวว่าจะไปกระตุ้นสาป เลยรีบพูดว่า “เขาเป็นน้องชายของสามีเจ้า เจ้าลองมองดูดีดีสิ เจ้าลองมองดูดีดี”

หลีโม่จับไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ นางเงยหน้ามองไปที่ซือถูเย้น สายตาของซือถูเย้นเจ็บปวดมาก ใจของนาง ก็เจ็บปวดขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว

ไม่ มันไม่ใช่ เขาเป็นใคร? เขาเป็นใคร?

ในหัวของนางมันเหมือนมีอะไรมาขวางกั้น มันคิดยังไงก็คิดไม่ออกสักที

“ไม่ พวกเจ้าเป็นใคร? พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?” หลีโม่พูดซ้ำไปซ้ำมา จากนั้นก็ค่อย ๆ ถอยหลัง เหมือนนางเห็นพวกเขาเป็นสัตว์ประหลาดที่ดุร้าย