ตอนที่ 9 ประธานงานแต่งอ๋องซื่อเจิ้ง

ตอนที่ 9 ประธานงานแต่งอ๋องซื่อเจิ้ง

ในใจหลีโม่วุ่นวายมากนัก ไม่สามารถตามใจตนเอง ได้เพียงคำนับกล่าว “เพคะ หม่อมฉันเข้าใจ ”

ฮองเฮายกสายตาขึ้น สายตาไม่อ่อนโยนเหมือนตะกี้ แต่กลับเพิ่มความโหดขึ้นมา “ที่เจ้าหลอกใช้อ๋องเหลียงคราวนี้ ทำชื่อเสียงอ๋องเหลียงเสียหาย แท้จริงข้าต้องลงโทษหนักต่อเจ้า เห็นแก่ที่เจ้าทำเพื่อแม่นั้น ดังนั้นจึงเบาโทษลง มาสิ เตรียมดอกแดงถ้อยนึง ให้เธอดื่มลงไป ”

ในใจหลีโม่ความโกรธพุ่งขึ้นมา ร่างกายเธออ่อนเพลียมากอยู่แล้ว เธอตัดชีพจรของตัวเองมาก่อน จะท้องเป็นเรื่องที่ยากนัก ดื่มดอกแดงถ้อยนึงลงไป ก็ตัดความหวังเพียงเล็กน้อยของเธอจนหมด

ชายาเอกของอ๋องซื่อเจิ้งซือถูเย้น เป็นผู้ที่แม้แต่ไข่ยังลงออกมาไม่ได้เลย

ผู้หญิงที่โหดเหี้ยมนัก!

ถึงหลีโม่ไม่สนใจว่าตนเองมีบุตรได้หรือไม่ เธอก็เพียงขอให้มีชีวิตอยู่ แต่ว่า สำหรับฮองเฮาที่รังแกคนเกินไปนั้นก็ทำให้มีความรู้สึกโมโหมากนัก

แต่ตอนนี้ เธอไม่มีวิธีเลยสักนิด ตามนิสัยปกติของเธอแล้ว เธอคงลงมือฆ่าฮองเฮาอย่างไม่ลังเลสักนิด

แต่ว่า ตอนนี้เธอยากที่จะออกแรงผู้เดียว ยังมีท่านแม้ต้องคำนึงอยู่ ไม่เหมือนยุคอนาคตที่อิสระทั้งตัว

ความรู้สึกนี้ ถึงกลืนยากเพียงใด ก็ต้องกลืนลงไป

กับดอกแดงถ้อยนั้น กลืนลงไปพร้อมกัน

สายตาที่โหดเหี้ยมเกลียดชังของฮองเฮา อีกไม่นานหลังจากนี้ ก็จะปรากฏต่อหน้าหลีโม่อีก ทำให้เธออยู่ไม่เป็นสุข ให้เธอกินไม่ลงนอนไม่หลับ

รวบรวมพลังของตนเอง เส้นทางนี้ ลำบากนัก ยาวมาก แต่ เพียงแค่เธอสามารถมีชีวิตออกจากวังไป เธอก็มีวิธีพลิกเกมทั้งหมด ถึงแม้ สิ่งที่ได้รับจากการเสียสละนี้คือลึกซึ้งแต่เปื้อนไปด้วยเลือด

กลิ่นความหวานเลี่ยนของดอกแดง ลงไปตามลำคอถึงช่วงกระเพาะ

เวียนหัวหนักมาก เธอคุกเข่าลง กล่าวทีละคำ “ฮองเฮาเหนียงเหนียง หม่อมฉันขอลา!”

เสียงของฮองเฮาค่อยๆส่งมา ไม่มีอุณหภูมิแม้แต่นิด “เจ้าเข้าวังมาอย่างไร ก็ออกจากวังไปอย่างงั้นเถอะ ”

หลีโม่กัดฟันไว้ “เพคะ!”

เธอถอยไปถึงประตูตำหนัก ยืนอยู่บนบันไดหินหน้าศาลา มองสาววังที่กำลังทำความสะอาดหญ้าในลานสวน ดอกซีเนียร์ดอกนึง บานเกาะอยู่บนกำแพงวัง บานออกมาได้สีสันที่ไม่แพ้ดอกโบตั่น

มาม่าผู้นึงแสดงตัวออกมาที่ด้านหลังของเธอ กล่าวอย่างเฉยชา คุณหนูใหญ่ เชิญทำตามคำสั่งการของฮองเฮาเหนียงเหนียงด้วย!”

เมื่อหลีโม่สามไหว้เก้าคำนับจากในวังถึงประตูตะวันตกนั้น ก็เป็นเวลาค่ำยามแล้ว

เวลานี้บนท้องถนน ไม่มีคนเดินอยู่ ไม่มีคนมากมายเห็นความทรุดโทรมของเธอ เธอพิงที่กำแพงที่อยู่ด้านซ้ายมือ แต่ละก้าว เหมือนเกินอยู่บนสำลี เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอ นำมาประคองหลังที่ยืดตรงหลังของตนเอง

ตรงมุม เห็นรถม้าคันนึงค่อยๆเปิดผ้าม่านขึ้นเล็กน้อย เธอมองแค่ทีเดียว ก็ดูออกว่าเป็นหัวหน้าคนใช้ในบ้านเสี้ยฉวน

หลีโม่ยิ้มออกมาบนใบหน้าที่ซีดเซียว เขามาเพื่อรอฟังข่าว ดูว่าเธอจะมีชีวิตเดินออกมาได้หรือเปล่า

แปบเดียวรถม้าก็ไปแล้ว ....หายไปต่อหน้าสายตาของเธอ รถม้าในบ้าน รู้ว่าเธอออกมาจากวังคนเดียว บาดเจ็บทั้งตัว กลับไม่ยอมรับเธอไปด้วย

เธอจำไว้ทั้งหมด!

ในสำนักเสี้ยง

“ท่านเสี้ยง คุณนาย คุณหนูใหญ่ออกมาจากวังแล้ว ” หัวหน้าคนใช้ในบ้านเสี้ยฉวนกล่าว

ตั้งแต่หลีโม่โดนเรียกเข้าราชวัง เฉิงเสี้ยงเสี้ยก็สั่งให้คนไปตรวจดูข่าวคราวในวังแล้ว ถ้าเสี้ยหลีโม่ไม่สามารถมีชีวิตออกมาได้ เขาก็จะรีบเข้าราชวังไปขอรับโทษ