บทที่ 1

“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ

“แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ" หากเป็นในเวลาปกติมนต์มีนาก็คงจะไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ แต่ตอนนี้เธอไม่มีสติให้คิดไตร่ตรอง

“ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย

“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม หญิงสาวถดตัวออกห่างจากเขา

ยังไม่เคยผ่านเรื่องบนเตียงมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าเธอจะปิดหูปิดตาไม่รู้เรื่องพวกนี้

อยากผลักไสหากแต่ร่างกายกลับโอนอ่อน ลิ้นอุ่นร้อนฉวยโอกาสในจังหวะนั้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากอ่อนนุ่มแล้วบดเบียด ลิ้นสากครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน

เธอเคยถูกพิชยะจูบมาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ล้ำลึกเนิ่นนานกว่าทุกครั้ง

เขาถอนริมฝีปากออก พรมจูบไปตามซอกคอ มนต์มีนาที่เพิ่งถูกล่อลวงด้วยจุมพิตร้อนแรงแทบไม่รู้ตัว เขาลงมือปลดเกาะอกของเธอออกไปตอนไหน

“ย…อย่าค่ะ” เสียงของเธอสั่นพร่าหวาดหวั่นกับอารมณ์วาบหวามที่แล่นซ่านขึ้นมา ทว่าสัญชาตญาณก็บอกให้เธอยกมือขึ้นปัดป้องมือเขาออกห่าง แต่พิชยะกลับรวบมือเธอตรึงมันไว้เหนือศีรษะ

รอยยิ้มชวนหวั่นไหวระบายอยู่ในดวงตาและบนริมฝีปากของชายหนุ่ม

มือเรียวสวยของเขาเคลื่อนต่ำลงไป ข้อนิ้วไล้ลงบนเนินอกอิ่ม เรื่อยลงไปยังกึ่งกลางระหว่างทรวงอกกลมกลึงทั้งสองข้าง แก่นกลางกายปวดตุบ ๆ ขึ้นมาทั้งที่เม็ดประทุมถันมีซิลิโคนนุ่มนิ่มปกปิดอยู่

มนต์มีนาสูดลมหายใจลึกเข้า ปลายนิ้วของเขาลากลงมายังแผ่นท้องอ่อนนุ่ม ขนอ่อน ๆ บนร่างบอบบางลุกเกรียว

ไม่ได้อยากคล้อยตามเขาแต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง หากแต่ก็ยังกำนิ้วจิกเล็บลงกลางฝ่ามือ ฝืนความรู้สึกอย่างยากลำบาก

“ไม่ต้องกลัว” น้ำเสียงของพิชยะอ่อนโยนและนุ่มนวล กัดกร่อนอาการแข็งขืนต่อต้านของเธอลงทีละน้อย

“เฮียจะทะนุถนอมมีนเอง” ว่าแล้วเขาก็ขบเม้มเนื้ออ่อนที่ข้างลำคอก่อนจะพูดประโยคต่อมา

“วันนี้จะใช้แค่นิ้วกับลิ้นเท่านั้น”

บทที่ 1 พี่ชายเพื่อน

ค่ำคืนที่มีเม็ดฝนโปรยปรายลงมา หญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปก้าวลงจากแท็กซี่สีเขียวเหลืองกลางเก่ากลางใหม่พร้อมกับตำราเรียนสามเล่มได้แล้วก็วิ่งฝ่าสายฝนที่โปรยปรายลงมาหนาตาไปยังตึกหลังใหญ่อย่างคุ้นชิน

สามเดือนที่ผ่านมา ‘มนต์มีนา นรากุล’ อยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะของผู้อาศัย

ก่อนหน้านี้เธอมีครอบครัวที่อบอุ่น กระทั่งเมื่อครึ่งปีที่ผ่านมาพ่อของเธอจับได้ว่าแม่ของเธอแอบคบชู้ จากนั้นทั้งสองคนก็มีปากเสียงกันรุนแรงเรื่อยมา จนในที่สุดก็ตัดสินใจหย่าร้างกัน

สุรีพร แม่ของเธอเก็บกระเป๋าออกจากบ้านหลังจากเซ็นต์ใบหย่าเรียบร้อย ทิ้งให้เธออยู่กับ พิพัฒน์ เพราะหากจะพามนต์มีนาไปอยู่ด้วยสุรีพรก็กลัวจะมีปัญหาเพราะทางบ้านของสามีใหม่ไม่อนุญาตให้สุรีพรหอบลูกหอบเต้าไปอยู่ด้วย

หลังจากนั้นมนต์มีนากับพิพัฒน์ก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตามลำพังสองพ่อลูก พิพัฒน์เป็นพนักงานบริษัทในตำแหน่งบัญชี รายได้แต่ละเดือนหลังจากหักหนี้สินถึงจะเหลือไม่มากแต่ก็พอเลี้ยงดูลูกคนเดียวได้

แต่ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง สองเดือนต่อมาพ่อของเธอก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะนั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้าน

เมื่อไม่มีบิดาคนที่รักเธอสุดหัวใจแล้วมนต์มีนาก็ไม่เหลือใคร ครั้นจะให้มารดาเป็นที่พึ่งทางใจในยามนี้แต่กลับติดต่อไม่ได้

ก่อนจากไปสุรีพรได้ทิ้งเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่ไว้ให้เธอ แต่เบอร์โทรนั้นกลับติดต่อไม่ได้ พอไปตามหาที่บ้านก็ไม่เจอใคร เพื่อนบ้านระแวกใกล้เคียงบอกว่าสุรีพรกับสามีไปต่างประเทศไม่รู้กำหนดกลับ

ช่วงเวลาอ่อนแอยากลำบากต้องการใครสักคนเป็นที่พึ่งพิง มนต์มีนากลับไม่มีทั้งพ่อและแม่

เธอเศร้าเสียใจกับการจากไปของบิดาแต่ก็ต้องรีบตั้งสติ จัดการงานศพบิดาอย่างสมเกียรติเท่าที่ลูกคนหนึ่งจะทำได้ โดยมีเพื่อนสนิทและเพื่อน ๆ ที่มหาวิทยาลัยมาช่วยงาน