บทที่ 3

ตั้งแต่คุณมนูญกับคุณเพ็ญพิชย์เจ้าของบ้านกิจธาดาวงศ์ตัดสินใจไปทำกิจการร้านอาหารไทยอยู่ที่ต่างประเทศเมื่อหนึ่งปีก่อน พิชชา บุตรสาวคนเล็กก็จะทานข้าวคนเดียวเสียส่วนใหญ่

พิชยะไม่ค่อยมีเวลาทานมื้อเช้า แถมยังไม่ค่อยกลับมานอนบ้าน หรือในวันไหนกลับก็จะหลังจากเที่ยงคืนไปแล้ว

มีเพียงพักหลัง ๆ มานี้ที่พิชชารู้สึกว่าพี่ชายของเธอทำตัวดีขึ้น ปกติหากพิชยะเลิกงานดึกเขาจะไปนอนค้างที่คอนโดเพราะอยู่ใกล้โรงพยาบาล

“สายป่านนี้เฮียยังไม่ลงมากินข้าวสงสัยเมื่อคืนจะกลับดึกอีกแหง” พิชชาเอ่ยขึ้นขณะตักข้าวต้มเข้าปากไปด้วย

“ก็ไม่ดึกเท่าไหร่นะ” กว่าที่มนต์มีนาจะรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากพูดออกไปก็ตอนที่ถูกเพื่อนหันมาจ้องหน้า

“รู้ได้ไง” เธอแสดงสีหน้าตกใจประหนึ่งคนร้อนตัวแต่ยังดีที่หัวไว

“เมื่อคืนเราลงมาดื่มน้ำเลยเห็นตอนที่เฮียฟันกลับมาพอดี”

“อ้อ” พิชชาไม่ได้มีท่าทีสงสัยมนต์มีนาจึงโล่งใจไป โดยที่เธอคิดไม่ถึงว่าคนที่พวกเธอกำลังพูดถึงอยู่จะมาได้ยินเข้าพอดี

วันนี้ชายหนุ่มสวมเชิ้ตสีแดงสดทำให้ผิวขาวที่ดูสะอาดสะอ้านไปทั้งใบหน้าคมคายนั้นยิ่งน่ามอง เขาเดินผ่านด้านหลังของทั้งสองสาวไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับมนต์มีนาซึ่งเป็นตำแหน่งประจำ

“นึกว่าวันนี้จะไม่ลงมาทานข้าวเช้ากับน้องสาวสุดสวยซะอีก” พิชชาพูดขึ้น

“ทีแรกว่าจะไม่ลงมาหรอกแต่ขี้เกียจฟังเด็กโวยวาย”

“ใครโวยวายแล้วใครเด็กมิทราบ อีกไม่กี่วันฟินน์จะอายุยี่สิบสองแล้วนะ” พิชชาเหวขึ้นทันทีที่ถูกพี่ชายเหน็บแนม พิชยะไหวไหล่สีหน้าไม่ทุกข์ร้อนหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มใส่ปาก แต่เพียงคำแรกเขาก็รู้ทันทีว่าอาหารมื้อนี้เป็นฝีมือใคร หากแต่ก็แกล้งถามออกไป

“ข้าวต้มวันนี้ใครเป็นคนทำเหรอครับ” บ้านกิจธาดาวงศ์มีคนรับใช้ด้วยกันสามคนทั้งสามเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน สองคนเป็นคู่สามีภรรยา คือ นาง กับนาย ศร ทั้งคู่อายุสามสิบแปดปีเท่ากัน อีกคนชื่อ นุช มีศักดิ์เป็นน้องสาวของนาง อายุสามสิบห้าปีปัจจุบันยังครองโสดอยู่

“หนูมีนค่ะ วันนี้หนูมีนอาสาเข้าครัวแต่เช้าเลยนะคะ” สาวใช้ที่ชื่อนางด้วยสีหน้าชื่นชม ทุกคนให้เกียรติมนต์มีนาในฐานะที่เธอเป็นเพื่อนกับพิชชา แต่ด้วยนิสัยใจคอและการวางตัวทุกคนจึงต่างก็เอ็นดูเธอ

“เหรอครับ” พิชยะวางถ้วยกาแฟลงน้ำเสียงราบเรียบหากแต่สายตากลับดูเจ้าเล่ห์

“จริงสิ ผ้าที่เอามาห่มให้เมื่อคืนเป็นผ้าผืนโปรดของยัยนี่นะ คราวหน้าดูให้ดีก่อนเดี๋ยวเด็กแถวนี้จะมาโวยวายทีหลัง”