บทที่ 8

“หวงก้างอะไรของมึง ไร้สาระ” พิชยะปฏิเสธออกไปทันทีแต่ก็ไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทีของเพื่อน หากแต่ภายในใจก็ยอมรับกลาย ๆ ตั้งแต่คืนนั้น…เขาก็รู้สึกอยากจะรู้จักตัวตนของมนต์มีนาให้มากกว่านี้

“มึงอย่ามาปฏิเสธซะให้ยาก มึงก็เห็นไอ้ภิมแล้วไม่ใช่เหรอวะ ตอนแรก ๆ ก็ปฏิเสธกูเสียงแข็งแบบนี้แหละ สุดท้ายเป็นไง ทุกวันนี้หลงเมียจนโงหัวไม่ขึ้น หลงเมียจนลืมเพื่อนลืมฝูง ชวนไปเที่ยวก็ไม่ค่อยอยากจะไป” ใส่อารมณ์สุด ๆ เหมือนคนที่เก็บกดมานานแล้วได้ระบายออกมา ในขณะที่พิชยะนิ่งไป แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะยอมรับซะทีเดียว

เขากับพิธาต่างกันลิบลับ…

“เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของมึง” เจ้าของร่างสูงลุกขึ้นยืนถือแก้ววิสกี้เดินออกไปจากงาน หมอธนามองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มอย่างคนกำลังใช้ความคิด

ถ้างานนี้พิชยะหมายจะตะครุบเหยื่อตัวเดียวกับเขา เขาจะไม่ยอมอ่อนข้อให้แน่

เวลาล่วงเลยไปกระทั่งสามทุ่มเศษ ๆ ปาร์ตี้ฉลองวันเกิดลูกสาวคนเล็กของบ้านกิจธาดาวงศ์ยังคงครึกครื้น เสียงเพลงจังหวะเร้าอารมณ์ประกอบกับแอลกอฮอล์รสชาติขมปร่า ทำให้พิชชาและพวกเพื่อน ๆ ของเธอเริ่มจะเมากันบ้างแล้ว

หากแต่ทุกคนก็ยังอยากสนุกต่อ ระหว่างที่กำลังวาดลีลาอย่างไม่มีใครยอมใครอยู่นั้น หนึ่งในเพื่อนของพิชชาผู้ทำหน้าที่ประหนึ่งดีเจในคลับก็เบาเสียงเพลงก่อนจะเสนอความคิดดี ๆ ขึ้น

“มาเล่นเกมกันมั้ย”

“เกมอะไรของมึงวะ” แต่ละคนแสดงสีหน้าไม่เห็นด้วยเพราะพวกตนกำลังสนุกสนานกันอยู่

“เออน่า รับรองว่าพวกมึงต้องชอบ”

“เกมอะไรก็พูดมาดิวะ ลีลาอยู่ได้”

“เออจริง พวกกูอยากรู้แล้วเนี่ย แต่ถ้าเกมของมึงไม่สนุกระวังไว้เลยนะอีรี่” ตัวแทนหมู่บ้านชี้หน้าดีเจสาวสวย

“เออๆ ใจร้อนไปได้ พวกมึงตั้งใจฟังนะเกมนี้มีอยู่ว่า ให้พวกเราแต่ละคนเอาเงินออกมาคนละเท่าไหร่ก็ได้แต่ต้องไม่ต่ำกว่าห้าร้อย”

“ไม่เอาด้วยหรอก มึงจะหลอกเอาเงินพวกกูไปเที่ยวกับผู้ชายอีกแล้วใช่ไหม” ทุกคนต่างก็คิดแบบนี้ เพราะเมื่อเทอมที่แล้วเชอร์รี่คนนี้เพิ่งจะหลอกเพื่อน ๆ ลงขันจนได้เงินจำนวนหนึ่งแล้วขอเก็บไว้ในบัญชีส่วนตัวแต่ก็แอบเอาเงินที่ว่านี้ไปใช้กับผู้ชายจนหมด

“เรื่องนั้นกูก็ขอโทษพวกมึงไปแล้วไงสัญญาแล้วด้วยว่าจะไม่ทำอีก” เจ้าตัวยกมือขึ้นไหว้ขอโทษขอโพยอย่างคนสำนึกผิดพร้อมกับทำตาละห้อยจนพวกเพื่อน ๆ ยอมเชื่อ

“เออ พวกกูจะให้โอกาสมึงครั้งสุดท้ายเกมอะไรว่ามา” คนที่ทำท่าจะร้องไห้ยิ้มร่าก่อนจะเดินถือจานกระเบื้องไปเรี่ยไรเงินกับเพื่อนจนครบทุกคน

หลังจากช่วยกันนับแล้วได้เงินมาสองหมื่นห้าพันบาท เพราะบางคนก็ควักออกมาทั้งกระเป๋า

“เงินที่พวกเราลงขันในค่ำคืนนี้จะมีเจ้าของแค่คนเดียว”

“ยังไงวะ” หนึ่งในนั้นสงสัยปนไม่ไว้ใจเจ้าหล่อน

“ก็จับชื่อขึ้นมาหนึ่งคนโดยการจับฉลาก จับได้ชื่อใครคนนั้นก็ต้องจับฉลากอีกครั้งเพื่อเสี่ยงว่าจะได้กติกาอะไรแลกกับเงินรางวัล” ทุกคนหันมองหน้ากัน เมื่อเห็นว่าความคิดของเพื่อนเข้าท่าตัวแทนหมู่บ้านอีกคนก็พูดขึ้น

“ก็น่าสนใจดีแต่ต้องมีการตรวจสอบชื่อก่อนนะเว้ยว่าไม่มีการโกงเกิดขึ้น”

“เออ เชิญพวกมึงตรวจสอบได้เลย” เพื่อความยุติธรรมเชอร์รี่ได้ขอให้พนักงานโรงแรมเป็นคนเขียนชื่อทุกคนลงไปในกระดาษแทนตัวเอง

ใช้เวลาไม่นานมากตอนนี้ทุกคนก็ยืนล้อมวงรอเสี่ยงดวงกันด้วยความตื่นเต้น โดยหนึ่งในคนที่สนใจเกมนี้ก็คือมนต์มีนา

ตอนนี้มนต์มีนาเหลือตัวคนเดียว เพราะจนป่านนี้เธอก็ยังไม่สามารถติดต่อมารดาแท้ ๆ ได้ ตั้งแต่สุรีพรไปต่างประเทศกับสามีใหม่ก็ไม่ส่งข่าวคราวแม้แต่ข้อความสักฉบับ

พ่อเสีย ส่วนแม่ก็เสพสุขคนเดียว มนต์มีนาจึงไม่ต่างจากคนไร้ญาติ