ตอนที่ 4
บทที่ 4
November 4, 2026
ก๊อก ก๊อก
“พี่อันดาทำไรอยู่ ป้าให้ขึ้นมาตามลงไปกินข้าว”
“โอเคๆ เดี๋ยวตามลงไป” เธอตะโกนบอกอัยย์ จากนั้นหันไปเก็บกระเป๋าแบรนด์เนมใบแรกราคาแพงที่สุด ที่เคยได้มาลงกล่อง ก่อนจะหยัดกายขึ้นแล้วลงไปทานอาหารเย็นกับครอบครัว
เธอกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะ กลิ่นหอมที่ลอยมาเตะจมูกชวนน้ำลายสอกันเลยทีเดียว หย่อนก้นนั่งลงเก้าอี้มองอาหารดีๆตรงหน้าตาประกาย
“ป้าจะบอกได้รึยังว่ารวยมาจากไหน”
“ป้าถูกล็อตเตอร์รางวัลที่หนึ่ง”
“จะ…จริงเหรอป้า!”
“ใช่ แต่พวกแกสองคนอย่าไปบอกใครนะ”
“ถึงว่ารวยมาจากไหน ป้าเล่นหวยด้วยเหรอ”
“มีบ้าง ฝันเรื่องเดิมๆติดต่อกันหลายวัน ป้าเลยลองเสี่ยงดวงซื้อ ใครจะคิดว่าตัวเองโชคดีถูกรางวัลที่หนึ่ง”
“ป้าโชคดีมากอะ”
“กินเยอะๆ ต่อไปอยากกินอะไรบอกป้าได้เลย ตอนนี้ป้ามีเงินมากพอที่จะเลี้ยงดูพวกแกสองคนแล้ว”
อันดาและอัยย์หันไปยิ้มด้วยกัน ก่อนจะตักอาหารดีๆตรงหน้ามาวางไว้จานข้าวของตัวเองแล้วตักเข้าปาก
“อร่อยไหม?”
“อร่อยที่สุดเลยครับป้า”
กุลมองหลานทั้งสองที่กำลังมีความสุขกับการกินด้วยรอยยิ้ม
“ป้ากุล”
“หืม?”
“เรื่องการรักษาของแม่ถึงไหนแล้วอะป้า”
“หมอนัดป้าเข้าไปพรุ่งนี้ คงคุยเรื่องผ่าตัดนี่แหละ”
“งั้นอันดาไปด้วย”
“พรุ่งนี้ต้องไปประชุมผู้ปกครองของเจ้าอัยย์ไม่ใช่รึไง อันดาไปกับอัยย์เถอะ เดี๋ยวป้าจัดการเรื่องนี้ให้ไม่ต้องห่วง”
“ก็ได้ค่ะ” อะไรที่ทำให้เธอต้องดิ้นรนหาเงินขนาดนี้ แม่ของเธอต้องเข้ารับการผ่าตัด และมันใช้เงินเยอะมากพอสมควร อะไรที่ทำแล้วได้เงินเธอไม่เกี่ยง อยากได้เงินมากจนถึงขั้นยอมเอาร่างกายเข้าแลกกับผู้ชายคนนั้น
ยอมกลืนน้ำลายตัวเองเพราะต้องการเงิน ไหนจะส่งเสียน้องชายเรียน เธออยากให้อัยย์เรียนสูงๆ มีสังคมดีๆ ได้ทำตามความฝันของตัวเอง เธอจึงยอมทำงานหนักเพราะครอบครัว
“อันที่จริงพี่อันดาไม่ต้องไปโรงเรียนกับอัยย์ก็ได้นะ”
“ทำไม” เธอหันไปถามอัยย์เสียงเข้ม
“เปล่า…”
“ไปเหมือนเดิม อยากรู้เหมือนกันเวลาอยู่โรงเรียนแกตั้งใจเรียนรึเปล่า”
“นับวันยิ่งเหมือนแม่เข้าไปทุกที”
“แม่คนที่สองไง”
อัยย์เงียบ เลือกที่จะไม่ต่อล้อต่อเถียงกับพี่สาวเพราะไม่อยากสร้างสงคราม เดี๋ยวมันจะไม่จบอยู่แค่นี้ กุลนั่งมองหลานสองคนพลางอมยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา
•••
หลังจากเสร็จธุระที่โรงเรียนอัยย์ อันดามาทำงานที่ร้านกาแฟตามปกติ วันนี้ลูกค้าค่อนข้างเยอะทำให้แทบไม่ได้นั่งพัก เธอทำหน้าที่รับออเดอร์หน้าเคาน์เตอร์
“รับอะไรดีคะ”
“อเมริกาโน่เย็น”
“รับขนมทาน…เพิ่มไหมคะ” จังหวะเงยหน้าขึ้นมาน้ำเสียงของเธอค่อยๆแผ่วลง ขณะเดียวกันหัวใจพลอยกระตุกวูบตามไปด้วย
คิดว่าจะไม่เจอเขาแล้วแท้ๆ แต่ดันมาเจอกันที่นี่จนได้ ไม่รู้เวรกรรมนำพามาหรือโชคชะตาเล่นตลกกันแน่