ตอนที่ 1 ทำหน้าที่ลูกสาว

--------

โรงพยาบาล

ร่างเล็กสูงโปร่ง ผิวพรรณขาวเนียนดุจไข่มุกเดินก้าวขาฉึบฉับตรงไปที่ห้องพักคนไข้แผนกหญิงล้วนด้วยความรีบร้อน ในใจเธอรุ่มร้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อถึงหน้าห้องคนไข้เธอก็รีบเดินตรงไปหยุดที่เตียงคนไข้ผู้หญิงอายุราวๆ ห้าสิบปีหญิงมีอายุคนนั้นได้เเต่นอนเเน่นิ่ง สวมเครื่องช่วยหายใจ เมื่อมองไปได้ไม่เท่าไหร่ น้ำตาเม็ดใสก็ล่วงรินอาบเเก้มเนียนที่ไร้เครื่องสำอางทั้งสองข้าง จนกระทั่งร่างของหมอที่ดูเเลเดินเข้ามา

"สวัสดีครับ เป็นลูกสาวของคนไข้ที่ติดต่อไว้ใช่ไหมครับ"

"ค่ะ ฉันเป็นลูกสาวค่ะ"

"คือ ตอนนี้อาการของคนไข้ค่อนข้างหนักพอตัว หมอเเนะนำให้ผ่าตัดนะครับตามที่พยาบาลบอกไปเมื่อวาน"

"ค่ะ ค่ารักษา.....ประมาณเท่าไหร่คะ"

"ที่คร่าวๆ เอาไว้น่าจะ 6 เเสนครับ"

"อึกก!"

เธอถึงกับตกใจเมื่อได้ยินราคาค่าผ่าตัด เธอเป็นเเค่เพียงพนักงานโรงงานธรรมดาๆ คนหนึ่ง ส่วนเเม่ของเธออาศัยอยู่ที่ห้องพักในเมืองเพียงคนเดียว จนกระทั่งเกิดเหตุเเล้วมีเพื่อนบ้านไปเห็นจึงพาส่งโรงพยาบาล

"จะเอายังไงดีครับ"

คุณหมอที่ยืนอยู่ถามความสมัครใจเธอในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวอีกครั้ง

"ถ้าผ่าตัดเเล้ว...มะเร็งก้อนนั้นจะหายไปใช่ไหมคะ"

"เปอร์เซ็นต์ส่วนใหญ่เป็นแบบนั้นครับ"

"งั้น....ฝากด้วยนะคะ"

"ได้เลยครับ งั้นเดี๋ยวไปเซ็นเอกสารที่ห้องนั้นทีนะครับ"

"ค่ะ"

คุณหมอเดินจากไป ทิ้งเธอไว้ข้างเตียงผู้เป็นเเม่ที่นอนเเน่นิ่ง

"เเม่จ๋า เเม่ไม่ต้องห่วงนะหนูจะทำงาน...ฮึก! ทำงานให้หนักขึ้นเพื่อที่เเม่จะได้อยู่กับหนูไปนานๆ นะจ๊ะ ฮึก!"

ไม่อาจจะกลั้นน้ำตาเเห่งความเสียใจไว้ได้ ตอนนี้ไม่ว่าจะเเลกด้วยอะไรเธอก็ยอมเพื่อที่เเม่เพียงคนเดียวจะได้อยู่กับเธอไปนานๆ

น้ำตาที่ไหลรินอาบเเก้มของเธอยังไม่ทันหยุดไหลดี มือเล็กของเธอก็ยกขึ้นมาปาดมันออกจากใบหน้าเรียวเล็กของเธออย่างลวกๆ

"เดี๋ยวหนูมานะจ๊ะเเม่ ^^ "

เธอเดินตรงไปเซ็นเอกสารเพื่อเเม่จะได้ทำการผ่าตัดต่อไป

ด้วยร่างกายที่เเสนจะเหนื่อยล้า เมื่อได้ยินว่าเเม่เข้าโรงพยาบาลในระหว่างที่ทำงานเมื่อคืน เธอก็ยังไม่ได้นอนเเละยังต้องเร่งรีบเดินทางมาทำเรื่องให้เเม่ เเต่พอนึกถึงเเม่เเล้วเธอก็ไม่มีทีท่าจะเหนื่อยเเม้เเต่น้อย ถึงร่างกายของเธอจะตรงกันข้ามกับใจของเธอก็ตาม

"เรียบร้อยเเล้วค่ะ นี้เป็นเอกสารชี้เเจงเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนการผ่าตัดเราจะเร่งทำการโดยเร็วที่สุด"

"ค่ะ ฝากด้วยนะคะ"

"ค่ะ"

จัดการธุระเสร็จเธอก็เดินออกมาที่หน้าโรงพยาบาลเพราะตอนนี้เหมือนโรคกระเพาะของเธอจะกำเริบขึ้นมาต้องไปหาอาหารรองท้องเสียก่อน

"เฮ้ออ"

ในสมองของเธอตอนนี้นึกถึงเเต่เรื่องของเเม่เเละค่าใช้จ่ายที่มากมายมหาศาลเกินที่เธอจะเเบกรับไหว ในระหว่างนั้นเองที่เธอเดินข้ามถนนเเต่ไม่เเม้เเต่จะมองก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น...

แปล้มมมม!!

"ว้ายยยย!!!"

เอี๊ยดดด!!

"อ๊ะ!"