ตอนที่ 2 การสัมภาษณ์ที่แปลกประหลาด

----

ห้องพัก

ฟลุ๊บบ

"เฮ้อ ต้องหางานเสริมจริงเเล้วสินะเงินเดือนเเค่เดือนล่ะหมื่นสามไม่น่าจะพอ"

ร่างเล็กของเธอล้มตัวลงนอนบนเตียงในห้องพักเล็กที่เธอเช่าอยู่เป็นประจำ

"เอาไงดีนะ....เเต่เรื่องเมื่อตอนกลางวัน"

อยู่ๆ เธอพูดนั่งขึ้นพลางนึกถึงใบหน้าที่หล่อเหลาเเค่แฝงไปด้วยความดุดันเเละเกรี้ยวกราดเมื่อตอนกลางวัน

"ไอ้บ้านั้น บังอาจมาว่าฉันได้ไงถ้าไม่ติดว่าฉันเป็นลมไปก่อนนะจะสวดให้ยับเลย!"

เธอโมโหเลือดขึ้นหน้า ไม่คิดว่าคนนิสัยเเย่ๆ แบบนั้นจะเป็นคนมีตังค์

"ถ้ามีเงินเเล้วสันดานเเย่แบบนี้ ก็ขอให้กิจการที่นายนั้นทำอยู่ล้ม เจ๊งไปเลย สาธุ"

เธอยกมือพนมท่วมหัว

ครืนนน

"หืม"

มือเล็กของเธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที ที่มีเเจ้งเตือนดังขึ้นมา

"อ่า! โพสต์ประกาศสมัครงานหรอ"

เธอรับกดเข้าไปดูด้วยความเร็วสูง หลังจากออกจากห้องฉุกเฉินเธอก็เห็นเข้ากับเพจหางานเธอเลยกดติดตามเอาไว้ ไม่คิดว่าจะมีงานเร็วแบบนี้

"ประกาศหาพี่เลี้ยงเด็กอายุ 20 ถึง 35 ปี อือหือ! ไม่อยากจะเชื่อ"

ไม่ทันได้ดูรายละเอียดครบถ้วนเธอก็ต้องสะดุดตาเจ้ากับเงินเดือนจำนวนมากมายมหาศาล

"เงินเดือน เดือนล่ะ 3 เเสน!!!"

เธอถึงกับอ้าปากค้าง นั้นยิ่งกว่ารายได้รายปีของเธอเสียอีก

"เจอเเล้ว! เเม่จ๋าหนูเจอเเล้วหนูจะหาเงินมารักษาเเม่ให้ได้เลยคอยดู"

เจอความหวังเเล้วเธอก็ทำการอ่านรายละเอียดจนครบถ้วน

''พรุ่งนี้ พรุ่งนี้เเล้วสินะต้องทำให้ได้ ต้องทำให้ได้!!"

อดยิ้มเเละตื่นเต้นไม่ได้ เธอจึบไปอาบน้ำเเละเข้านอนเพื่อเตรียมตัวไปสมัครงานในวันรุ่งขึ้น

เช้าวันต่อมา

โรงเเรมเเห่งหนึ่ง

"โห้ คนมาเยอะจัง!"

ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองขนาดเธอรีบเดินทางมาเเต่เช้า เเต่ผู้คนที่มารอกลับมีมากกว่าห้าสิบคนไปแล้ว

"ปิดรับเเล้วครับ"

อยู่ๆ ก็มาชายชุดสูทร่างใหญ่เดินมาบอกเธอที่กำลังยืนอึ้ง

"คะ! ตะ...เเต่นี้ยังไม่ถึงเวลาปิดซะหน่อยนะคะ"

"คนมาเยอะเเล้วครับ นายผมเลยปิดรับไปแล้ว"

"เเต่! เเต่ขอฉันเถอะนะคะ! ขอฉันสักคนนะคะ!!"

เธอเกาะเเขนพยายามขอร้องอ้อนวอนชายร่างใหญ่คนนั้น เเต่เขากลับนิ่งเฉยใส่เธออย่างกับหุ่นยนต์

"ไม่ได้ครับ นายผมรับเเค่นี้ครับ ขอโทษด้วยครับ"

"โถ่ ช่วยฉันเถอะนะคะ ฉันขอร้องล่ะ เเค่ครั้งเดียวฉันจะไม่ลืมบุญคุณเลย!"

เธอหมดหนทางจึงจำยอมต้องยกมือขึ้นมาพนมไหว้ขอร้องชายร่างใหญ่อย่างน่าเวทนา

"ขะ...."

แปร้มมม!!

"'ว้ายย!!"

ได้ยินเสียงเเตรเธอจึงรีบหลบไปข้างทางโดยเร็ว เห็นเพียงเเค่ชายร่างใหญ่คนนั้นคุยกับใครบางคนในรถ

"เห้ย ยัยนั้นมายืนทำอะไร"

"เออ เธอมาช้าน่ะครับเลยขอเข้าเเต่ผมไม่ให้ละ..."

"หึ เอาสิ โลกกลมดีจริงๆ"

บรื้นนน

"อะไรกัน จะขับรถชนคนอยู่เเล้ว ขอโทษสักคำก็ไม่มี หึ้ย! พูดล่ะนึกถึงไอ้หน้าหล่อเมื่อวานเลย"