ตอนที่ 5 เกาะสวรรค์ของเคน

----

"......"

"......"

สายตาที่เฉียบคมของเขาหันไปมองที่กระจกหลังที่เงียบสงบมาสักพักเเล้ว ปรากฏเป็นภาพของหญิงสาวนอนหลับหัวพิงกับกระจกรถ เเละยังมีเด็กน้อยแก้มฟูนอนหลับปุ๋ยอยู่ที่ตัก เห็นแบบนั้นเเล้วก็ทำให้นึกถึงผู้เป็นเเม่ของเด็กน้อย

"ถ้าเธอยังอยู่ครอบครัวของเราคงสมบูรณ์ ซูอา..."

ท่าเรือ

"อืออ เคนตื่นเเล้วหรอ"

"อือ ^^"

เด็กน้อยยื่นขนมช็อกโกแลตในมือให้เธออย่างเดียงสา จนเธอต้องรีบรับไว้

"อ๊ะ! ขอบใจนะเคน น่ารักจังเลย~"

"อืออ"

นิ้วเรียวของเธอบีบที่เเก้มฟูทั้งสองของเด็กน้อยอย่างมันเขี้ยว ไม่พอยังส่ายไปมาจนสัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตจากกระจก

"!!!"

"เคน พ่อพึ่งซื้อให้ไปเมื่อกี้นี่ช็อกโกแลต ของโปรดลูกไม่ใช่หรอ"

"กิน กิน กินของเคน"

เด็กน้อยยังคงไม่สนใจผู้เป็นพ่อ ยังคงสนใจเเต่เธอที่นั่งหน้าเหวออยู่

"อะ...อ้อ จ้ะขอบใจนะเคน ^^ "

"เหอะ!"

เสียงหนากระเเทกเสียงขึ้นมาอย่างดัง ไม่คิดว่าลูกชายจะชอบเธอขนาดนี้ ขนาดที่สามารถให้ขนมชิ้นโปรดแก่เธอได้

"เดี๋ยวจะขึ้นเรือ นั่งดีๆ นะเคน"

"อือ"

"มะ...เมื่อกี้ลูกว่าอะไรนะ!!"

เเม็กรีบหันหน้ามาหาลูกชายทันที

"อือ"

"นะ...ในที่สุด!!!"

เขารีบหันกลับไปด้วยความปลื้มปริ่ม นี้เป็นครั้งเเรกที่ลูกชายขานรับเขาในรอบ 3 ปีตั้งเเต่เด็กน้อยเกิดมา ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึง เขาอดดีใจไม่ได้จนต้องรีบหันกลับไปอมยิ้มกรุ่มกริ่มเพียงคนเดียว

"แหม ดีใจอะไรขนาดนั้น"

"อะไรของเธอ"

เขารีบเปลี่ยนสีหน้าเคร่งขรึมทันที ที่ได้ยินเธอเเซวขึ้นมา

"เฮ้อ จริงๆ เลยผู้ร้ายปากเเข็งเนี่ย เนาะ เคนเนาะ"

"อือ"

"เหอะ"

รถหรูค่อยๆ เเล่นขึ้นเรือลำใหญ่ไป ที่เเรกคิดว่าเป็นบ้านพักต่างอากาศธรรมดาๆ เเต่นี้มันเป็นเหมือน...คฤหาสน์เลยหนิ!!!

คฤหาสน์หลังใหญ่

เอี๊ยดดด

"ยินดีต้อนรับกลับคฤหาสน์ครับนาย"

"อือ"

ทันทีที่ประตูรถเปิดเขาก็เดินลงจากรถมุ่งหน้าเข้าบ้านหลังใหญ่ ทิ้งให้ข้าวต้องอุ้มลูกชายของเขาไป

"สวัสดีค่ะ นายน้อย"

เหล่าเเม่บ้านต่างพากันก้มคำนับเด็กชายน่ารักกันเป็นเเถว เห็นเเล้วน่าจะเกือบๆ สิบคน ไม่คิดว่าเกาะนี้จะมีคนมากมายขนาดนี้

"ยินดีต้อนรับเเม่นมของนายน้อยด้วยค่ะ"

"อ๊ะ! ค่ะ ฝากด้วยนะคะ"

เธอรีบโค้งคำนับให้คนอื่นๆ ทันที ไม่คิดว่าเธอจะได้รับการต้อนรับด้วยเพราะเธอก็เหมือนลูกจ้างของเขาคนหนึ่งเท่านั้น

"ร้อน"

"หืม งั้นเข้าบ้านกันเนาะ"

เธอรีบอุ้มเด็กน้อยเข้าบ้านไปทันที ที่เคนเอ่ยปากพูด เเต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือเหล่าเเม่บ้าน ต่างพากันเงยหน้าขึ้นมามองเธอเเละเคยด้วยสายตาที่ตกตะลึงไม่น้อย

ตึกตึกตึก

"ได้ยินหรือเปล่า! นายน้อยพูดด้วยล่ะ"

"นั้นสิ! คิดว่านายน้อยจะพูดไม่ได้เเล้วนะเนี่ย"

ห้องนั่งเล่น

"เคน ลงมานั่งกับพ่อเร็ว"

"....."

เคนยังคงไม่สนใจ นั่งเล่นเชือกที่ผูกเสื้อของเธออยู่บนตักนิ่ง จนผู้เป็นพ่อต้องถอนหายใจเมินหน้าหนี

"เฮ้ออ"

"นายท่านค่ะ เตรียมห้องไว้สำหรับนายน้อยเรียบร้อยเเล้วค่ะ"

"อือ ห้องของยัยซุ่มซ่ามนี้ล่ะ"

"ฉันชื่อ ข้าวสวย ไม่ได้ชื่อซุ่มซ่ามเถอะ"

"หึ"

"เรียบร้อยเเล้วค่ะ เป็นห้องข้างๆ นายน้อยค่ะ"

"ดี"

"นอน"