ตอนที่ 6 รับจ็อบ

-----

วันต่อมา

"เคนครับ ตื่นได้เเล้วครับ"

"อืออ เเม่"

"ห๊ะ!"

ทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเขาก็เรียกเธอว่าเเม่ซะงั้น ทำเอาเธอถึงกับสับสนไม่น้อย

"อะ...เออ คือว่า"

"แม่...หิว"

"อ้อ งั้นเดี๋ยวพี่ไปเตรียมอาหารให้นะ เคนลุกขึ้นไปล้างหน้ากับพี่เเม่บ้านก่อนได้ไหมครับ"

"อือ"

เคยยอมลุกขึ้นจากที่นอนเดินตามพี่เลี้ยงไปอย่างว่าง่าย เห็นเด็กน้อยว่าง่ายแบบนั้นเเล้วเธอก็อดยิ้มอย่างภูมิใจไม่ได้

"หื้ม เก่งจริงๆ นะคะคุณข้าวเนี้ย นายน้อยยอมทำตามคำสั่ง เเถมยังพูดคุยเยอะเลย"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ"

"จริงๆ นะคะ ปรกติบ้านหลังนี้โดยไม่รู้ว่ามีเด็กอยู่ด้วยซ้ำเพราะนายน้อยไม่พูดกับใครสักคำเลย เเม้กระทั่งนายท่าน"

"อ่าา นายนั้นปากหมาแบบนั้นคงไม่มีใครอยากคุยด้วยหรอกค่ะ"

ข้าวถึงกับไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยินชื่อของผู้ชายปากดีเข้า

"ฮ่าๆ ถือว่าเทพจริงๆ ค่ะเพราะไม่เคยมีใครเรียกนายท่านเเบบนั้นเลย"

"อ่าา เดี๋ยวข้าวจะจัดการเองค่ะ ไม่ต้องห่วง"

เธอยกคิ้วเดินออกจากห้องนอนตรงไปห้องครัวทำอาหารให้เด็กน้อยเองกับมือ

"เฮ้อ ขอให้นายน้อยกลับมาเป็นเด็กสมวัยด้วยเถอะ"

ห้องโถง

"นี่ ยัยซุ่มซ่าม"

"โทษทีนะคะ พอดีฉันไม่ได้ชื่อซุ่มซ่าม"

ข้าวหันมามองหน้าเเม็กที่นั่งจิบกาแฟยามเช้าที่โซฟาก่อนจะเดินผ่านไปยังห้องครัว

"วันนี้ฉันจะมีเเขกมา เธอดูเเลคะ..."

"ค่ะ เรื่องนั้นมันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่เเล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรเเล้วขอตัวไปทำอาหารให้เคนก่อนนะคะ ^^"

เธอยกยิ้มขึ้นมา เป็นรอยยิ้มธุรกิจจริงๆ เห็นแบบนั้นเเล้วเขาก็เกิดอยากแกล้งเธอขึ้นมา

"นี่ ค่ำนี้เธอไปดื่มกับเเขกเป็นเพื่อนฉันหน่อยเเล้วกัน"

"คะ!"

เธอที่กำลังเดินเข้าครัวรีบหันหลังขวับกลับมามองหน้าเขาทันที

"ตามนั้น เห็นรอยยิ้มเธอเข้าก็คิดว่าเเขกน่าจะชอบล่ะนะ เดี๋ยวให้เเม่บ้านเตรียมชุดให้เเล้วกัน คงมีเวลาทะ...."

"ขอโทษนะคะ ฉันสมัครงานมาเป็นพี่เลี้ยงเคนเท่านั้น ไม่ได้รับอีเว้นท์อื่นนอกเหนือจากนี้ค่ะ"

เธอยิ้มเเห้งให้เขาอีกครั้งทำท่าจะหันหลังกลับไปยังห้องครัว เเต่เเล้วก็ได้ยินเข้ากับ...

"ค่าออกอีเว้นท์แสนหนึ่ง"

"เเสนหนึ่ง!!"

เธอยืนอึ้งเมื่อได้ยินจำนวนเงินมากมายมหาศาล

"ว่าไง สนใจไหมล่ะเงินเดือนก็ 3 เเสนไปเเล้วถ้ามีอีเว้นท์อีก"

เขายกไอแพดเครื่องใหญ่ขึ้นมาทำงานพลางไม่สนใจเธอ

โอกาสทองมาถึงเเล้วเเค่กินข้าวเท่านั้นเองนี้หน่า ได้เงินใช้หนี้ตานี้ด้วย...

"ตกลง เย็นนี้ฉันจะรับเเขกกับนาย"

"ก็เท่านั้น ไปได้เเล้ว"

"....."

เธอเม้มปากเดินเข้าห้องครัวไป ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือเปล่าเเต่ถึงตอนนี้เเล้วคงไม่มีอะไรเสียหาย

"หึ มอมเหล้าเล่นๆ ดีไหมนะ"

ค่ำวันนั้น

"เคนครับ วันนี้เคนเข้านอนกับพี่เเม่บ้านคนอื่นๆ นะ"

"ไม่..."

เเววตาที่เศร้าหมองของเด็กน้อยตัวเล็กจับต้องมองเธอไม่วางตา ดูก็รู้ว่าเด็กน้อยกลัวเธอทิ้งไปมากเเค่ไหน