บทที่ 102

หลังจาก หลิง อี้หราน ออกไป อี้ จิ่นหลี มองไปรอบ ๆ ห้องเช่าเล็ก ๆ และรู้สึกว่างเปล่าในใจ

เขาหยิบผ้าพันคอที่เธอวางไว้บนโต๊ะมาพันรอบคอของเขา มุมริมฝีปากของเขาโค้งเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย

เมื่อ อี้ จิ่นหลี เดินออกจากห้องเช่า เกา ฉงหมิง ก็รออยู่ข้างนอกมาได้สักพักแล้ว เมื่อเขาเห็นเจ้านายของเขา เขาก็ตกตะลึง นานน้อยไม่เคยชอบใส่ผ้าพันคอธรรมดา แต่... เขาก็สวมใส่อันนี้

และเมื่ออี้ จิ่นหลี เดินเข้าไปใกล้เขาเกา ฉงหมิง ก็พิจารณาด้ายบนผ้าพันคอและวิธีการถัก เขาเกือบจะแน่ใจว่านั่นคือผ้าพันคอที่ทำด้วยมือ

ดูเหมือนจะมีเพียงคำตอบเดียวสำหรับผ้าพันคอทอมือของนายน้อยอี้

ผ้าพันคอผืนนี้ถักโดย หลิง อี้หราน!

“นายน้อยอี้ เรากำลังจะไปที่... "

“ไปโรงพยาบาลกันเถอะ วันนี้ผมน่าจะกินข้าวเย็นส่งท้ายปีเก่ากับนายท่าน" อี้ จิ่นหลี สั่ง

“ครับท่าน" เกา ฉงหมิง ตอบ เขาสตาร์ทรถและมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล

รถบัสจอดที่บริเวณที่ไม่ไกลจากทางเข้าทางด้านทิศใต้ของเมืองที่หลิง อี้หราน ลงรถ เป็นเวลาสามปีแล้วและดูเหมือนว่าเมืองนี้จะเปลี่ยนไปมาก ถนนที่เป็นรุกรังบางส่วนถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยปูนซีเมนต์

ระหว่างทางเธอได้พบกับเพื่อนบ้านบางคนที่เคยอาศัยอยู่ใกล้บ้านยายของเธอ พวกเขาทั้งหมดชี้มาที่เธอและซุบซิบกัน หลิง อี้หราน เคยชินกับเรื่องนี้แล้ว

นับตั้งแต่เธอได้รับการปล่อยตัวจากคุก คนที่รู้จักเธอในอดีตก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงเธอเมื่อพวกเขาเห็นเธอ

เมื่อไปถึงบ้านยายเธอก็พบว่ามีญาติ ๆ แน่นขนัด

เมื่อลุงคนที่สองของเธอเห็นเธอก็ยิ้มและพูดว่า "อี้หราน! เข้ามานั่งเถอะ พวกเรารอเธอมานานแล้ว"