บทที่ 1013

ดูเหมือนว่าหมอซูคนนี้จะเก่งจริงอย่างที่ลี่เฉินว่า!

คำตอบ “ถอดเล็บออกด้วยค่ะ” ฝังลึกลงไปในใจของกู้ ลี่เฉิน ก่อเกิดความเริ่มปั่นป่วนในใจ

‘อี้หรานต้องผ่านอะไรมาบ้าง? เธอโดนถอดเล็บ แล้วยังโดนหักนิ้วอีก… ใครกันที่กล้าทำเรื่องพวกนี้?’ เขาโกรธจนแทบฆ่าคนได้!

หมอซูใช้มือคลำตามกระดูกนิ้วของหลิง อี้หรานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “เดี๋ยวลองเอกซเรย์ดูหน่อย ผมอยากรู้ว่าสภาพมันเป็นอย่างไรบ้าง”

จากนั้นอี้หรานจึงได้เห็นห้องตรวจแยกออกมา ที่ดูไม่เข้ากับคลินิกเล็ก ๆ เลยแม้แต่น้อย

หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนเอกซเรย์ หมอซูตรวจดูฟิล์มอย่างพินิจ ก่อนพูดกับอี้หราน “คุณไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องตั้งแต่แรก ตอนนี้มันผ่านช่วงที่จะรักษาได้ไปแล้ว”

“ฉันทราบค่ะ” อี้หรานตอบ ผู้เชี่ยวชาญที่จิ่นหลีหามาให้เธอก็พูดไว้แบบนี้

หมอซูเอ่ยต่อ “คุณจะรู้สึกปวดนิ้วเวลาที่อากาศหนาวหรือชื้น รวมถึงใช้มือทำสิ่งที่ละเอียดอ่อนได้ยาก แต่ก็ยังพอมีวิธีอยู่”

อี้หรานตะลึง “มันยังรักษาได้เหรอคะ?”

“ตามแนวทางของโรงพยาบาล อย่างดีที่สุดคือคุณอาจได้รับแค่ยาแก้ปวด แต่ถ้าผมเป็นคนรักษา ผมช่วยเสริมความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อที่มือได้ อย่างน้อยคุณจะใช้มือได้ถนัดขึ้นเวลาใช้ชีวิตประจำวัน อย่างเช่นการจับปากกา หรือตะเกียบ แต่ขั้นตอนรักษามันจะเจ็บหน่อยเพราะเราไม่สามารถใช้ยาสลบได้ คุณลองพิจารณาดูก่อนแล้วกัน”

หลิง อี้หรานไม่คาดฝันมาก่อนว่านิ้วมือของเธอจะยังพอมีทางรักษาได้ เธอคิดว่ามันคงจะเป็นแบบนี้ตลอดไป “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทนเจ็บได้” เธอพูด บางทีการอยู่ในคุกถึงสามปีก็มีข้อดีตรงที่ทำให้เธออดทนต่อความเจ็บปวดได้มากขึ้น