บทที่ 1035

วันต่อมา เหลียนอีมาพบอี้หรานหลังเลิกงาน ทั้งสองแวะร้านอาหารและทานมื้อเย็น

“เมื่อวานนี้ระหว่างเธอกับจิ่นหลีเกิดอะไรขึ้นบ้าง? เขาทำอะไรเธอหรือเปล่า?” ชิน เหลียนอีถามอย่างเป็นห่วง

อี้หรานลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ “เขาอยากเริ่มใหม่กับฉัน”

“อะไรนะ?” เหลียนอีตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง “เริ่มใหม่? หมายถึงกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมเหรอ?”

“ใช่” อี้หรานตอบ

เหลียนอีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทันที “อี้ จิ่นหลี… หน้าไม่อาย เป็นคนอยากเลิกเองแท้ ๆ แล้วตอนนี้อยากจะกลับมาคบเหรอ? จงใจทรมานกันหรือเปล่า?”

เหลียนอีเป็นเพียงคนเดียวในเมืองเฉินที่กล้าด่าชายหนุ่มว่าหน้าไม่อาย

อี้หรานร่าเริงขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนสนิท

“อาจจะอยากทรมานกันก็ได้นะ” หลิง อี้หรานบอก

“แล้วเธอตกลงหรือเปล่า?” ชิน เหลียนอีถาม

เธอส่ายหน้า “เปล่า ไม่มีทางหรอก”

ระหว่างนั้นอาหารก็มาถึงที่โต๊ะพอดี อี้หรานก้มหน้าก้มตาทานเงียบ ๆ

สีหน้าของเหลียนอีเปลี่ยนจากความโกรธเคืองไปเป็นลังเล “อี้หราน เธอทำใจเรื่องจิ่นหลีได้แล้วเหรอ?”

เมื่อมาคิดดู อี้หรานทั้งเศร้าและหมดอาลัยตอนที่จิ่นหลีบอกเลิก เธอจะลืมเขาภายในไม่กี่เดือนได้เหรอ?