บทที่ 1055

สายตาที่อี้ จิ่นหลีใช้มองมาทำให้อี้หรานรับรู้ได้ถึงความอันตราย จนเธอ…อยากจะหนีไป!

เธออยากหนีไปให้ไกลจนกว่าจะลับสายตาของเขา!

ทันใดนั้น ฝ่ามือของเธอก็ถูกคว้าไปจับไว้ “คุณกลัวหรือเปล่า?”

หลิง อี้หรานได้สติกลับมาอยู่กับปัจจุบัน พบว่าเป็นลี่เฉินนั่นเองที่จับมือเธอ มือที่จับกันอยู่สั่นเล็กน้อย

ไม่สิ ความจริงแล้วมือที่สั่นคือมือของเธอต่างหาก!

‘ฉันกลัวเหรอ? ฉันกลัวอี้ จิ่นหลี?’

“ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวผมจัดการเอง” เสียงของกู้ ลี่เฉินดังขึ้นใกล้หู

อี้หรานสูดหายใจเข้าลึก ก่อนที่มือจะค่อย ๆ หายสั่น

หญิงสาวมองไปยังอี้ จิ่นหลีที่กำลังตรงมาทางนี้ ดวงตาจับจ้องมาที่เธอโดยไม่ลดละ ไม่ยอมคลาดสายตาแม้วินาทีเดียว ราวกับจะสื่อให้รู้ว่าเขามาที่นี่ก็เพราะเธอ!

‘ไม่มีทาง!’

หลิง อี้หรานเข้าใจว่า ตัวเองคงคิดมากไป ต่อให้อี้ จิ่นหลีจะมาตามหาเธอจริง ๆ มันก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำให้มันวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น… เธอเคยพูดกับจิ่นหลีไปชัดเจนแล้วว่า จะไม่มีวันกลับไปหาเขาอีก!

ร่างสูงของจิ่นหลีตรงมาหาอี้หราน แววตาของชายหนุ่มส่อประกายเย็นชา ทว่ายังคงความเป็นกันเอง ริมฝีปากบางโค้งขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ยักรู้ว่าพี่ชอบงานเลี้ยงพวกนี้ ว่าแต่ทำไมถึงรีบกลับนัก? ไม่อยู่ต่ออีกหน่อยเหรอ?” จิ่นหลีพูดขณะมองมาที่อี้หราน น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนราวกับกำลังสนทนาตามปกติ

แต่ท่าทีแบบนั้นของชายหนุ่มกลับทำให้อี้หรานรู้สึกกลัว