บทที่ 1057

ดวงตาคมกริบจับจ้องยานพาหนะที่เคลื่อนไปจนลับสายตา ใบหน้าหล่อเหลาของกู้ ลี่เฉินเต็มไปด้วยความวิตกและหมองหม่น ‘อี้ จิ่นหลีคงกำลังจะบอกให้รู้ว่าเขาต้องได้ตัวทุกคนที่เขาต้องการ?’

หลิง อี้หรานที่ถูกจับยัดไว้ที่เบาะหลังค่อย ๆ ดันกายลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยถาม “อี้ จิ่นหลี คุณต้องการอะไร?”

“ผมต้องการอะไร?” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกันยิ้มเยาะ ก่อนจ้องมาที่หญิงสาวด้วยดวงตาทรงเสน่ห์ แววตาของจิ่นหลีเต็มไปด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งชังปะปนกันจนอี้หรานรู้สึกไม่ปลอดภัย

หญิงสาวตัวสั่นน้อย ๆ ก่อนที่จิ่นหลีจะโน้มตัวมาใช้สองแขนกักขังเธอไว้ในวินาทีต่อมา

กระจกกั้นค่อย ๆ ถูกเลื่อนขึ้นมาบังระหว่างเบาะหน้าและเบาะหลัง แบ่งแยกพื้นที่ภายในรถโดยสมบูรณ์

ด้านหลังของตัวรถที่ออกจะกว้างกว่าปกติ กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวไปทันที

สายตาของอี้หรานส่อแววตื่นตระหนก

ใบหน้าของอี้ จิ่นหลีค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ “กู้ ลี่เฉินมันดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ดีมากจนพี่แทบทนไม่ไหวที่จะใส่ชุดที่มันเตรียมให้ แล้วยังทนไม่ไหวที่จะได้กอดมันอีกเหรอ?”

ใบหน้าของชายหนุ่มฉายแววริษยาโดยไม่ปิดบัง

ใช่ เขาริษยา อิจฉาจนแทบบ้า! เขาไม่เคยเป็นถึงขนาดนี้มาก่อน แต่เมื่อบอดี้การ์ดที่ตนเป็นคนส่งไปปกป้องอี้หรานส่งรูปภาพเหล่านั้นมาให้ดู จิ่นหลีก็ยากที่จะดับไฟที่แผดเผาอยู่ในใจ

‘สวมชุดราตรียาวประดับลายดอกไม้ แล้วสวมกอดกู้ ลี่เฉิน! จากที่เห็นในภาพ อี้หรานดูไม่ฝืนเลยแม้แต่นิดเดียว หรือพูดได้เลยว่า… อี้หรานตั้งใจทำแบบนั้น!’

‘เธอมีใจให้กู้ ลี่เฉินแล้วอย่างนั้นเหรอ?’ คิดเพียงเท่านั้น คลื่นกระแสความริษยาหึงหวงก็ท่วมท้นไปทั้งตัวของชายหนุ่ม

เขารู้ดีว่ากู้ ลี่เฉินชอบสะสมชุดราตรีสีม่วงลายดอกไม้สวย ๆ โดยเก็บเหตุผลเป็นความลับที่ไม่ได้บอกเพื่อนคนไหน

เย่ ฉงเว่ยเคยถามไปด้วยความสงสัยครั้งหนึ่ง “ลี่เฉิน นายเก็บไอ้ชุดสีม่วงพวกนี้ไว้ให้ใครนัก?”