บทที่ 1088

กลายเป็นว่าหลิงอี้หรานกำลังรออี้จิ่นหลีอยู่ในห้องนอนของเขา

แม้ว่าเธอจะไม่อยากรอ แต่เธอก็ไม่มีที่ให้ไป อย่างไรเธอก็เดินไปมาได้แค่ในคฤหาสน์นี้เท่านั้น เธอไม่สามารถหนีไปได้แม้ว่าเธออยากจะทำแบบนั้นก็ตาม

ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอคงจะไม่สนใจเรื่องนี้

ห้องนอนของอี้จิ่นหลีมีขนาดเท่ากับห้องของเธอ และเฟอร์นิเจอร์ก็เป็นสไตล์วินเทจจีน สิ่งที่แตกต่างคือ ห้องของเขามีผนังที่ปิดด้วยผ้าม่านหนาทึบ

‘อย่าบอกนะว่า.... ผนังนี่จะมีรอยเลือดเหมือนห้องเลือดกระเซ็นนั่นน่ะ?’

หลิงอี้หรานรู้สึกว่ามันชวนให้ขยะแขยงอยู่เล็กน้อยเมื่อเธอนึกถึงเรื่องนี้ เธอเดินไปยังกำแพง มองผ้าม่าน และสงสัยว่ามีอะไรอยู่บนกำแพงด้านหลังของมัน บางที... ผ้าม่านนี่อาจจะเป็นแค่ของตกแต่งก็ได้ ใช่ไหม?

ในตอนนั้นเองที่ประตูห้องน้ำก็เปิดออก และอี้จิ่นหลีก็ออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ

เขาพันผ้าเช็ดตัวไว้รอบเอวเท่านั้น และเผยให้เห็นร่างกายส่วนบนที่ดูเหมือนจะผอมแต่กำยำของเขา ดวงตาสีดำของเขามองตรงมาที่เธอ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ในกับดักทันที

เขาก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าว และเธอก็ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ในทันใดเองที่เท้าของเธอสะดุดเข้ากับบางอย่างและล้มหงายหลัง

“ว้าย!” เสียงร้องอย่างตกใจหลุดออกจากปากของเธอ มือของเธอจับผ้าม่านด้านหนึ่งไว้ตามสัญชาตญาณในทันที และดึงมันไว้...

ผ้าม่านรูดกลับในทันที และในเวลาเดียวกันนั้นเองก็มีแขนหนึ่งโอบรับร่างที่กำลังล้มลงของเธอเอาไว้

ดวงตาของเธอเห็นใบหน้าหล่อเหลาของอี้จิ่นหลีในทันที

“ขอบ... คุณ” หลังจากนั้นเธอก็ทรงตัวยืนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เธอหันหน้าหนีและพยายามหลบสายตาเขา

ทว่าจู่ ๆ เธอก็ต้องตัวแข็งทื่อไป ดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์ของเธอเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเมื่อมองไปยังผนังที่เธอบังเอิญดึงม่านออกนั้น