บทที่ 110

"ไม่เป็นไร" อี้ จิ่นหลี พูดแผ่วเบาราวกับว่าเขาไม่รู้สึกเจ็บเลย "ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าเราจะไปถึงโรงพยาบาล?"

“ประมาณสิบห้านาทีครับ” เกา ฉงหมิง กล่าว

ในสถานะปัจจุบันของเธอคุณหลิงไม่สามารถไปโรงพยาบาลขนาดเล็กธรรมดาได้อย่างแน่นอน เธอต้องเข้าโรงพยาบาลใหญ่แห่งหนึ่งในเมือง

เมื่อรถมาถึงโรงพยาบาลในที่สุด เกา ฉงหมิง ก็ค้นพบส่วนผสมของยาที่ หลิง อี้หราน ได้รับมา

แพทย์ได้ติดต่อกับพวกเขาในระหว่างทางและพวกเขาทั้งหมดเป็นแพทย์ที่ได้รับการยอมรับนับถือ

ถ้าใครเห็นหมอเหล่านี้มาแสดงคงจะตกใจ คงต้องใช้เหตุการณ์ใหญ่สำหรับแพทย์เหล่านี้ที่จะรวมตัวกันในเวลาอันสั้นเช่นนี้

อย่างไรก็ตามแพทย์กำลังดูรายการยาที่ต้องสั่งโดยแพทย์และให้คำปรึกษาอย่างเร่งด่วนกับผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าราคาถูกซึ่งถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ครับ ให้ยากล่อมประสาทและปล่อยให้เหงื่อออกจนร่างกายของเธอดันยาออกมาก็น่าจะเพียงพอแล้ว ตราบใดที่ไม่ได้กินยานี้ในปริมาณมากเป็นเวลานานก็จะมีผลกระทบต่อร่างกายได้ไม่นาน” นายแพทย์ชื่อดังคนหนึ่งกล่าว "นอกจากนี้เธอสามารถทานยาบางอย่างในช่วงสามวันต่อไปนี้เพื่อเร่งการเผาผลาญของร่างกาย"

"งั้นให้ยากล่อมประสาทแก่เธอเร็วเข้า" อี้ จิ่นหลี กล่าว

ยากล่อมประสาทถูกฉีดเข้าไปในร่างกายของหลิง อี้หราน หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เงียบลงทันทีราวกับว่าเธอหลับไป

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ อี้ จิ่นหลี ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"แต่เราไม่มีข้อมูลทางคลินิกเกี่ยวกับยาประเภทนี้ดังนั้น ผมจึงไม่รู้ว่าเราได้ฉีดยากล่อมประสาทเพียงพอหรือไม่ ถ้าเธอยังคงมีอาการเหมือนเดิมผมกลัวว่าเธอจะต้องได้รับการฉีดอีกครั้ง" หมอกล่าว

หลังจากแพทย์ออกจากวอร์ด อี้ จิ่นหลี สั่งเกา ฉงหมิง ว่า "ไปเฝ้าทางเข้า"

"แล้วคุณล่ะครับ นายน้อยอี้?"