บทที่ 1097

ดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ริมฝีปากบางของเขาขยับเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ยอมให้ตาแก่นั่นทำอะไรเธอหรอก”

เธอหลบตาลงเล็กน้อยและลุกขึ้นเก็บชามที่หมดแล้วไว้ด้านข้าง “พักผ่อนเถอะ ฉันจะกลับห้องตัวเองก่อน”

ทว่าก่อนที่เธอจะได้หันไป มือของเขาก็จับแขนเสื้อเธอไว้ เขามองเธอด้วยคางที่เชิดขึ้นเล็กน้อย และมีประกายแวววาวภายในดวงตาสดใสของเขา

เธอถาม “อี้จิ่นหลี คุณกำลังทำอะไร?”

“เธอมีความรู้สึกบางอย่างให้กับฉันใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่คอยดูแลฉัน ช่วยให้ฉันทานยา ทำโจ๊กให้ฉัน...” น้ำเสียงแหบแห้งดังออกมาจากริมฝีปากของเขาทีละเล็กทีละน้อย สีหน้าของเขาวิงวอนและปรารถนา “หลิงอี้หราน เธอตกหลุมรักฉันใช่ไหม? ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะรักผู้หญิงคนหนึ่งได้สุดหัวใจขนาดนี้!”

เขาเป็นถึงนายน้อยของตระกูลอี้ที่มีเกียรติและสูงส่งสำหรับคนอื่น แต่เขากลับเต็มใจที่จะกล้ำกลืนศักดิ์ศรีทั้งหมดของเขาเพื่อขอความรักจากเธอ!

สมองของเธอว่างเปล่าไปในทันที

...

กู้ลี่เฉินพยายามตามหาร่องรอยของหลิงอี้หรานผ่านทางทุกเส้นสายที่เขามี แต่ก็ไม่ง่ายเลย เขามีเส้นสาย แต่อี้จิ่นหลีก็มีเช่นกัน แน่นอนว่าอี้จิ่นหลีสามารถหยุดเขาจากการตามหาพวกเขาได้

ในช่วงหลายวันมานี้ไม่ใช่เพียงหลิงอี้หรานเท่านั้น แต่อี้จิ่นหลีก็ไม่ปรากฏตัวเลย

ตอนนี้การค้นหาจึงดูเหมือนจะถึงทางตัน

กู้ลี่เฉินไม่เคยจิตใจว้าวุ่นขนาดนี้มาก่อน เขาตั้งใจฟังสิ่งที่หวาลี่ฟางพูดไม่ได้ด้วยซ้ำ ในหัวของเขามีแต่ความคิดว่า หลิงอี้หรานอยู่ที่ไหน

เมื่อเขาบอกกับครอบครัวว่า เขารักหลิงอี้หราน ทั้งพ่อและแม่ของเขาก็ตกใจและคัดค้าน พวกท่านไม่เต็มใจจะยอมรับหลิงอี้หราน