บทที่ 1104

จนแล้วจนรอดหัวใจของเขาก็ยังคงรักเพียงเธอ

“อี้หราน ฉันหวังว่าเธอจะโอบกอดเพียงแค่ฉันและกอดกับฉันเท่านั้น ฉันจะทะนุถนอมเธอยิ่งกว่าใคร ๆ ...” อี้จิ่นหลีพูดขณะง่วงและค่อย ๆ หลับไป

การจับมือเธอไว้แบบนี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจและปลอดภัย

หลังจากนั้นสักพัก หลิงอี้หรานก็ค่อย ๆ หันหน้าไปมองอี้จิ่นหลีที่นอนหลับอยู่บนพื้น

...

หลิงอี้หรานไม่รู้ว่าเธอเผลอหลับไปตอนไหน สิ่งที่เธอจำได้ดูเหมือนจะมีแค่เธอกำลังมองหน้าอี้จิ่นหลีตอนหลับ และระหว่างที่มอง... เธอก็เผลอหลับไป งั้นเหรอ?

ดีที่ตอนนี้อี้จิ่นหลีไม่ได้อยู่ในห้อง นั่นเลยช่วยให้เธอไม่ต้องอับอาย

หลิงอี้หรานลุกออกจากเตียงและไปล้างหน้าล้างตา เธอเดินออกจากห้องลงไปชั้นล่าง และเห็นอี้จิ่นหลีอยู่ในห้องครัวกำลังเตรียมอาหารเช้า

“ตื่นแล้วเหรอ เดี๋ยวอาหารเช้าก็เสร็จแล้วล่ะ” อี้จิ่นหลีกล่าว

เธอมองเขาที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัว ช่วงสองสามวันที่เธอมาอยู่ที่นี่ เขาเป็นคนเตรียมอาหารทั้งหมด ยกเว้นตอนที่เขาป่วยที่เธอเป็นคนเตรียมอาหารแทน

ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เคยดูเขาตอนเตรียมอาหารเลย ตอนนี้มันเลยเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเธอ

เป็นไปตามที่เขาพูด ทุกอย่างเตรียมเสร็จในไม่กี่นาที

โจ๊กขาว ซาลาเปา กับข้าวสองสามอย่าง และแผ่นฟองเต้าหู้แห้ง เมนูอาหารเช้าแบบฉบับของคนจีนแท้ ๆ

ขณะมองไปยังอาหารเช้าตรงหน้าเธอ หลิงอี้หรานเดาว่า คงมีเพียงไม่กี่คนในเมืองเฉินที่จะได้ลิ้มรสอาหารเช้าที่เตรียมโดยอี้จิ่นหลี

“เมื่อวาน... คุณหลับสนิทไหมหลังจากที่ฉันหลับไปแล้ว?” เธออดไม่ได้ที่จะถามขณะที่ตักโจ๊กขาวเข้าปาก

“นั่นบทฉัน เมื่อวานฉันนอนก่อนเธอ” เขาบอก