บทที่ 1114

เธอกำลังทำสิ่งที่ชินเหลียนอีพูดอยู่จริง ๆ เธอไม่ได้จะให้เงินห้าล้านอะไรนั่นด้วยซ้ำ เธอแค่ตั้งใจว่าจะให้ไป๋ทิงซินกำจัดผู้หญิงตรงหน้าเธอไปซะ

ทว่าเธอไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรอบคอบและถึงขั้นเดาเจตนาของเธอได้ถูกต้อง

ในทันใดนั้นเองที่โทรศัพท์ของชินเหลียนอีก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาและเห็นว่าคนที่โทรมาเป็นไป๋ทิงซิน ดังนั้นเธอจึงกดรับ

“คุณอยู่ไหน?” เสียงนุ่ม ๆ ของไป๋ทิงซินดังมาจากโทรศัพท์

“ฉันกำลังเจรจาต่อรองกับลูกสาวเจ้าของโฟร์ซีส์ พร็อพเพอตีอยู่ค่ะ เขาบอกว่าตระกูลไป๋เลือกให้เขาแต่งงานกับคุณ” ชินเหลียนอีตอบ

“เจรจาต่อรอง?” ไป๋ทิงซินอึ้งไปและวิตกขึ้นมาทันที “ผู้หญิงคนนั้นไปหาคุณเหรอ? เขาทำอะไรคุณหรือเปล่า?”

“เธอพยายามที่จะเอาผลประโยชน์โดยที่ตัวเองไม่ต้องเสียอะไรอยู่ค่ะ เธอบอกว่าจะจ่ายเงินให้ฉันทิ้งคุณ แต่ที่จริงเธอไม่เคยคิดจะให้ฉันสักแดงเดียว” ชินเหลียนอีเล่า

ใบหน้าที่ตกแต่งมาอย่างสวยงามของเกาจิ้งหรงบูดเบี้ยวเมื่อได้ยินแบบนั้น ‘ชินเหลียนอีเล่นตุกติก ถ้าฉันยังอยู่ต่อ ฉันก็จะยิ่งอับอายขายขี้หน้า!’

เกาจิ้งหรงลุกขึ้นด้วยท่าทางโกรธเคือง เธอมองชินเหลียนอีด้วยสายตาที่บอกว่า ‘เธอจะต้องเสียใจ’ แล้วจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ชินเหลียนอียังไม่วางสาย เธอตะโกนออกไปทันทีที่เห็นเกาจิ้งหรงเดินออกไปว่า “อย่าลืมจ่ายค่ากาแฟล่ะ”

เกาจิ้งหรงสะดุดเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ทรงตัวและเดินไปยังแคชเชียร์ซึ่งอยู่ไม่ไกล

“เกิดอะไรขึ้น?” ไป๋ทิงซินถามมาจากปลายสาย

“ไม่มีอะไรค่ะ คุณเกาไปแล้ว ฉันเลยบอกเธอว่าอย่าลืมจ่ายค่ากาแฟ ก็เธอบอกเองว่าวันนี้จะเป็นคนเลี้ยงค่ะ”