บทที่ 1116

อย่างไรก็ตาม เพราะอี้หรานตั้งใจที่จะปิดบังความจริงจากกู้ลี่เฉินต่อไป ดังนั้นเธอจึงพูดความจริงออกไปไม่ได้แม้ว่าเธออยากจะพูดมากแค่ไหนก็ตาม!

หลิงอี้หรานยิ้มบาง ๆ ในตอนนั้นเองที่แจ้งเตือน WeChat ของชินเหลียนอีดังขึ้น นั่นเป็นข้อความจากไป๋ทิงซิน ชินเหลียนอีอ่านมันและเห็นว่าไป๋ทิงซินถามว่าเธอจะไปหาเขาเมื่อไหร่

หลิงอี้หรานบังเอิญเหลือบไปเห็นจึงพูดว่า “เอาล่ะ ๆ ไป๋ทิงซินรอเธออยู่นะ ไปหาเขาก่อนสิ ไว้เราค่อยเจอกันอีกทีหลังก็ได้”

“งั้นก้ได้ ถ้าอยากได้อะไรก็โทรหาฉันนะ ไม่ต้องลำบากใจ” ชินเหลียนอีพูดอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย

“ได้เลย รับทราบ!” หลิงอี้หรานยิ้ม การได้อยู่กับเหลียนอีเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายและได้เป็นตัวของตัวเอง

เพราะเธอรู้ว่าเหลียนอีจะอยู่ข้างเธอไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

เมื่อชินเหลียนอีออกไปจากบ้านของหลิงอี้หราน เธอก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ เธอไม่รู้เลยว่าแบบไหนดีต่ออี้หรานมากกว่ากัน

เพื่อนของเธอเลิกกับอี้จิ่นหลีไปแล้ว และตอนนี้ก็ยังมาเจอกับกู้ลี่เฉินอีก

ถึงอย่างนั้นอี้หรานก็ไม่ได้รักกู้ลี่เฉินและไม่อยากจะครอบครองเขาด้วย

ดูเหมือนว่าในความสัมพันธ์นั้น การที่สามารถแบ่งปันความรักซึ่งกันและกันรวมถึงความไว้เนื้อเชื่อใจกันจะเป็นความโชคดีและการได้รับพร

ชินเหลียนอีรู้สึกโชคดีขึ้นและยิ่งขึ้นไปอีก แม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอและไป๋ทิงซินจะล้มลุกคุกคลานในตอนแรก แต่ตอนนี้มันก็ยังไปได้ดี

เธอขับรถไปถึงบ้านของไป๋ทิงซิน เมื่อเดินเข้าไปเธอก็เห็นไป๋ทิงซินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับใครบางคนด้วยสีหน้าจริงจังและเคร่งขรึมอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน