บทที่ 1122

ความริษยาปรากฏวาบขึ้นในดวงตาของคงจื่ออินขณะที่เธอมองโจวหยันซึ่งยืนอยู่ข้างโจวเชียนหยุน เธอไม่เคยคิดเลยว่าโจวเชียนหยุนจะสามารถให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งในคุกได้!

ในขณะเดียวกันนั้น เธอก็สูญเสียความสามารถในการตั้งครรภ์ไป และตอนนี้ยังโดนบังคับให้เลี้ยงลูกของโจวเชียนหยุนด้วย

คงจื่ออินกล่าวว่า “เชียนหยุน ไม่เจอกันนานเลยนะ ฉันได้ยินเหวินหมิงบอกว่า อาหยันน้อยเป็นลูกเขา ถ้าอย่างนั้นแล้วฉันจะดูแลอาหยันน้อยเป็นลูกของฉันเอง!”

ขณะที่คงจื่ออินพูด เธอก็ทำท่าทางชี้ไปยังคนขับรถด้านหลังเธอซึ่งตอนนี้กำลังถือของเล่นเด็กหลายชิ้นไว้ในมือ

“นี่เป็นของเล่นที่ฉันเตรียมไว้ให้อาหยันน้อย ฉันไม่รู้ว่าพวกเธออยู่ที่ไหน ฉันก็เลยต้องเอามาให้เธอที่นี่” รอยยิ้มสุภาพปรากฏขึ้นบนมุมปากของคงจื่ออินขณะที่เธอพูด

ถึงอย่างนั้นโจวเชียนหยุนก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น

ตอนนั้นคงจื่ออินก็ส่งรอยยิ้มสุภาพเช่นนี้ให้เธอ แต่เพียงพริบตาเดียวคงจื่ออินก็แสดงละครฉากตกลงบันไดไปแล้ว แล้วครั้งนี้คงจื่ออินคิดจะทำอะไรอีกล่ะ?

โจวเชียนหยุนดึงลูกชายให้หลบหลังเธอโดยอัตโนมัติ

“เธอจะทำอะไร?” โจวเชียนหยุนถามพลางตั้งท่าป้องกัน

“ฉันจะทำอะไรล่ะ? ฉันแค่อยากจะทำดีกับอาหยันน้อยน่ะสิ ยังไงเขาก็เป็นลูกชายของเหวินหมิง และอีกไม่นานก็จะกลายเป็นลูกชายของฉันด้วย” คงจื่ออินพูดด้วยรอยยิ้ม

“อาหยันน้อยไม่มีวันเป็นลูกของเธอ!” โจวเชียนหยุนกล่าว เธอจะปล่อยให้ลูกชายของเธอเป็นลูกชายของผู้หญิงที่ทำให้เธอรับโทษทางอาญาได้อย่างไร?