บทที่ 1133

หลิงอี้หรานอยากจะตอบปฏิเสธ แต่เมื่อมองไปยังสีหน้าจริงจังของกู้ลี่เฉิน เธอก็ได้แต่กลืนคำปฏิเสธลงทันที

โทรศัพท์มือถือในมือเธอดูเหมือนจะหนักขึ้นเล็กน้อย

กู้ลี่เฉินกล่าวว่า “มาเถอะ ผมจะไปส่งคุณกลับบ้านก่อน ผมจะเป็นคนสืบเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เอง! คุณจะต้องไม่โดนทำร้ายฝ่ายเดียว”

“เราแจ้งความไปแล้ว และเขาจะสืบเรื่องนี้เองแหละค่ะ” หลิงอี้หรานกล่าว

“ผมไม่มั่นใจว่าตำรวจจะสืบเรื่องนี้ให้” กู้ลี่เฉินกล่าว ถ้ามีใครพยายามทำร้ายเธอ งั้นเขาก็จะเป็นคนจัดการงูเห่าเอง “ผมจะไม่ปล่อยคนที่ทำร้ายคุณไป!”

ในทันใดนั้นเองหลิงอี้หรานก็ถามว่า “แล้วถ้าคนที่อยากทำร้ายฉันเป็นหวาลี่ฟางล่ะคะ? คุณก็จะไม่ปล่อยเธอไปเหรอ?”

กู้ลี่เฉินนิ่งไปในทันที ความเป็นไปได้นี้เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากจะคิดถึง เขาสามารถลงโทษคนอื่น ๆ อย่างรุนแรง และทำให้พวกเขาชดใช้อย่างสาสมได้กว่าพันครั้ง

ถึงอย่างนั้น... ลี่ฟางก็เป็นคนที่เขาคิดถึงมากว่า 20 ปี และเป็นคนที่ช่วยชีวิตเขาตอนที่เขายังเด็กเลยนะ!

ถ้าเป็นไปได้เขาอยากให้เธอมีชีวิตที่มั่งคั่งและสงบสุข

เมื่อเห็นแบบนี้หลิงอี้หรานก็หัวเราะกับตัวเอง “ช่างเถอะค่ะ” เธอเดินออกจากสถานีตำรวจพลางพูด

เธอเดินช้าลงเรื่อย ๆ เพราะรองเท้าของเธอที่ข้างหนึ่งมีเชือกรองเท้าและอีกข้างหนึ่งไม่มี

เมื่อเธอเดินลงบันไดข้างนอกสถานีตำรวจ เธอยกเท้าแล้วรองเท้าที่ไม่มีเชือกก็หลุดลอยออกไป

“อุ๊ย!” หลิงอี้หรานร้องออกมาเบา ๆ เธอกำลังจะเดินลงไปเก็บรองเท้าในตอนที่มีร่างหนึ่งเดินไปข้างหน้าไวกว่าเธอแล้วหยิบมันขึ้นมา

กู้ลี่เฉินหยิบรองเท้าและเดินมาหาเธอ เขาย่อตัวลงและวางมันลงที่เท้าของเธออย่างระมัดระวัง