บทที่ 1150

ผู้จัดการกลัวว่าจะมีใครตายไปเสียก่อน เขาเลยรีบโทรหาเย่ฉงเว่ยทันที เพราะอย่างไรเสียครอบครัวของเย่ฉงเว่ยก็เป็นเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังเทียนเซียงพาวิลเลี่ยน และเย่ฉงเว่ยเองก็เป็นเพื่อนกับอี้จิ่นหลี

เพราะเหตุนั้นเย่ฉงเว่ยจึงทำได้เพียงพาหลิงอี้หรานไปเป็นตัวช่วยดับไฟ

ตามความเห็นของเย่ฉงเว่ยแล้ว ที่ช่วงนี้จิ่นหลีผิดปกติน่าจะเกี่ยวข้องกับหลิงอี้หราน ถ้าจะให้พูดอย่างเฉพาะเจาะจงก็คือ ท่าทีของจิ่นหลีต่อผู้หญิงที่พยายามจะเข้าหาเขาในช่วงนี้แตกต่างไปจากอดีต

เขาดุร้ายและเจ้าอารมณ์ ไม่ว่าผู้หญิงเหล่านั้นจะทำอะไรต่อหน้าเขา แต่ถ้าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้เขารำคาญใจขึ้นมาเรื่องก็จบไม่สวยทุกทีไป

ถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไป เย่ฉงเว่ยเกรงว่าอีกไม่นานเทียนเซียงพาวิลเลี่ยนของเขาคงจะไร้ซึ่งผู้หญิงเป็นแน่!

หลิงอี้หรานพูดขึ้นมาแบบทันทีว่า “หยุดรถนะ! ถ้าไม่จอดฉันจะโทรเรียกตำรวจ!”

“เอาเลย โทรหาตำรวจเลย ถ้าใช้เครื่องเธอไม่พอ จะเอาเครื่องฉันโทรไปอีกด้วยก็ได้!” เย่ฉงเว่ยว่าแล้วก็โยนมือถือของเขาให้หลิงอี้หราน

หลิงอี้หรานเงียบไป และรู้แล้วว่าเย่ฉงเว่ยต้องการพาเธอไปที่ไหนสักที่จริง ๆ

เมื่อรถของเย่ฉงเว่ยหยุดลง หลิงอี้หรานก็พบว่าเธอโดนลากตัวมาที่เทียนเซียงพาวิลเลี่ยน สถานที่ชื่อดังแห่งเมืองเฉิน ที่ที่คนร่ำรวยในเมืองเฉินต่างก็เข้ามาเป็นลูกค้า

ทว่าที่เทียนเซียงพาวิลเลี่ยนซึ่งควรจะมีรถหรูจอดอยู่ข้างนอกหลายสิบคัน วันนี้กลับปรากฏรถอยู่ไม่กี่คัน และดูค่อนข้างจะร้างผู้คนเลยทีเดียว

“เขาอยู่ไหน?” เย่ฉงเว่ยรีบร้อนถามผู้จัดการซึ่งวิ่งเข้ามาหาเขา

“อยู่ข้างในครับ แต่ไม่มีใครกล้าห้ามนายน้อยอี้เลย แล้วนายน้อยอี้ก็...” ใบหน้าของผู้จัดการซีดลงเล็กน้อยและตัวสั่น นายน้อยอี้ในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับยมทูต และไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามเขาหรอก