บทที่ 1185

ขณะมองตามร่างของเธอจู่ ๆ กวอซิ่นหลี่ก็ปลดเข็มขัดนิรภัยและลงจากรถเพื่อวิ่งตามเธอไป “อี้หราน! ผม... ผมหวังว่าคุณจะมีความสุขนะ!”

แก้มของเขาแดงเล็กน้อยขณะที่พูด ดูเหมือนเขาต้องใช้ความกล้าอย่างมาก “ถึง... ถึงผมจะไม่ใช่คนนั้นที่จะทำให้คุณมีความสุข แต่ผมก็ยังหวังว่าคนที่ผมชอบจะมีความสุข”

หลิงอี้หรานมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ

“ขอบคุณนะคะ คุณ... เป็นคนดีจริง ๆ” เธอพบว่าเขาเป็นคนเรียบง่าย อบอุ่น และใจดีมีเมตตาต่อผู้อื่นเสมอ

‘คนดี...’ กวอซิ่นหลี่ถอนหายใจอยู่ในใจ เขาเป็นคนดี แต่ไม่ใช่คนที่เธอรัก

“ผม...” เขาชะงัก และใบหน้าของเขาก็แดงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่ากำลังลังเลและต่อสู้กับตัวเอง

“มีอะไรเหรอคะ? ถ้าอยากพูดอะไร ก็พูดเลยค่ะ” หลิงอี้หรานกล่าว

“ขอ... ขอผมกอดคุณได้ไหม? แค่แป๊บเดียว คิดว่ามันเป็นการบอกลาความรู้สึกในอดีตของผมเป็นครั้งสุดท้าย...” เขายิ้มเจื่อนและพูดต่อว่า “ผมพูดแบบนั้น แต่ผมก็คิดว่านี่คงมากไปที่จะขออะไรแบบนี้เพราะคุณไม่ได้ชอบผมเลย อีกทั้งผมยังเป็นคนหุนหันพลันแล่นและสร้างปัญหาให้คุณอยู่บ่อย ๆ ....”

ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ หลิงอี้หรานก็เดินเข้ามาหาเขาและเป็นคนเริ่มโอบแขนกอดกวอซิ่นหลี่ก่อน

กวอซิ่นหลี่ตัวแข็งทื่อและหน้าแดงราวกับกุ้งต้ม

“กวอซิ่นหลี่คุณเป็นคนดี ฉันคิดว่ามันเป็นความผิดฉันเองที่ไม่ตกหลุมรักคุณ คุณจะต้องเจอคนที่สามารถตอบรับความรู้สึกของคุณได้แน่! เหมือนที่คุณหวังว่าฉันจะมีความสุข ฉันก็หวังว่าคุณจะมีความสุขเหมือนกัน!”

กวอซิ่นหลี่ก้มหน้าและมองไปยังหญิงสาวที่กำลังกอดเขาไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงที่เขารักเป็นคนกอดเขาก่อนเพื่อเติมเต็มความต้องการของเขา และไม่อยากให้เขาเสียใจ

แม้ว่าอี้หรานจะดูเย็นชาและเฉยเมยเป็นบางครั้ง แต่เขาก็รู้ว่าเธอเป็นคนจิตใจดี ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ตกหลุมรักเธอ

ถึงอย่างนั้นทั้งหลิงอี้หรานและกวอซิ่นหลี่ต่างไม่ได้สังเกตเลยว่ามีบางคนซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดไม่ไกลและกำลังถ่ายภาพของพวกเขาไว้ด้วยมือถือ