บทที่ 1196

น้ำตายังคงไหลลงมาจากดวงตาของหวาลี่ฟางขณะที่เธอพูด เธอไม่ได้บีบน้ำตาไปเสียหมด อย่างไรเสียเธอก็กลัวจริง ๆ ถ้ากู้ลี่เฉินเชื่อคำพูดของหลิงอี้หราน เธอก็จบเห่เลยน่ะสิ

โชคดีที่กู้ลี่เฉินไม่ได้เชื่อหลิงอี้หรานเลย

หลิงอี้หรานมองหน้ากู้ลี่เฉินอยู่ตลอดเวลา “ในสายตาของคุณ ฉันดูเป็นคนที่จะโกหกและเสแสร้งว่าเป็นคนที่ช่วยชีวิตใครเหรอคะ?”

น้ำเสียงของเธอลดความขุ่นเคืองลงกว่าก่อนหน้านี้ ราวกับว่าเธอกำลังถามคำถามจริงจัง แต่ก็เป็นคำถามง่าย ๆ และจู่ ๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงอย่างเริ่มตื่นตระหนก

นี่เขาตื่นตระหนกกับอะไร?

ราวกับว่าช่องว่างระหว่างเขาและเธอที่เขาพยายามดึงให้มันแคบลงกลับดูเหมือนยิ่งกว้างขึ้น กว้างขึ้นไปมาก ทั้งหมดนี้เป็นเพราะกวอซิ่นหลี่ ผู้ชายที่เขาไม่เคยสนใจเลย

ในความรู้สึกของเขา ผู้ชายคนนั้นก็แค่คนหน้าตาทั่วไปและเป็นคนธรรมดา!

“กวอซิ่นหลี่สำคัญกับคุณจริง ๆ เหรอ?” เขาถามโดยไม่ตอบ

“ฉันไม่อยากให้เขาถูกใส่ร้ายอย่างไม่มีเหตุผล” หลิงอี้หรานกล่าว

“ถ้ามันไม่มีเหตุผลเราก็จะได้รู้กันศาลนั่นแหละ ในเมื่อคุณคิดว่าเขาถูกใส่ร้าย ทำไมไม่รอฟังล่ะว่า ผู้พิพากษาท่านจะว่ายังไง?” กู้ลี่เฉินกล่าวอย่างเย็นชา

“งั้นคุณจะไม่ปล่อยเขาไป ใช่ไหมคะ?” หลิงอี้หรานกล่าวขณะที่เม้มริมฝีปากที่แห้งผากเข้าด้วยกัน ในทันใดนั้นเองที่เธอรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าไม่คุ้นตาเอาเสียเลย

เขาสามารถอ่อนโยนได้ แต่ก็ยังเย็นชาได้เหมือนกัน เหลียนอีบอกว่าชาวเน็ตมีความเห็นว่าเขาช่างน่าหลงใหล แต่ก็ไร้ความปรานีได้ด้วยเช่นกัน เมื่อเขาไร้ความปรานีโดยแท้จริง เขาก็โหดเหี้ยมเป็นที่สุด