บทที่ 1209

‘ใช่ ฉันจะลืมได้ยังไง? อี้หรานทำแบบนี้ทั้งหมดก็เพื่อกวอซิ่นหลี่ ความซีดเซียว ความเศร้าหมอง และความยืนกรานของเธอทั้งหมดก็เพื่อกวอซิ่นหลี่!’

“ออกรถ!” กู้ลี่เฉินกล่าวเสียงเบาเพื่อสั่งคนขับรถที่นั่งอยู่ข้างหน้าก่อนที่เขาจะเอนตัวพิงกับที่นั่งและหลับตาลงช้า ๆ

เมื่อได้ยินแบบนี้ คนขับรถก็กดปุ่มลดกระจกลงและพูดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างนอกว่า “พาเธอออกไป นายน้อยกู้ไม่อยากเจอผู้หญิงคนนี้”

หลิงอี้หรานดูตกใจและตะโกนขึ้นทันทีว่า “ลี่เฉิน ฉันต้องเจอคุณ ฉันอยากให้คุณช่วย...”

ถึงอย่างนั้นกระจกรถก็ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นปิด และตัดเสียงของเธอออกไป

นาทีต่อมาเจ้าหนาที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ลากเธอออกไป!

ขณะที่รถค่อย ๆ ขับผ่านหน้าเธอไป หลิงอี้หรานออกแรงทั้งหมดของเธอเพื่อผลักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยออกและไล่ตามรถไป แต่ไม่ว่าเธอจะวิ่งเท่าไหร่ เธอก็ตามไม่ทัน ระยะทางระหว่างเธอและรถคันนั้นยิ่งห่างจากกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

หวาลี่ฟางซึ่งอยู่ในรถแอบรู้สึกพึงพอใจที่เห็นหลิงอี้หรานวิ่งตามรถอย่างทำอะไรไม่ถูก

เป็นหลิงอี้หรานเองที่ทิ้งตัวตนในฐานะคนช่วยชีวิตลี่เฉินไป แล้วจะผิดตรงไหนถ้าตอนนี้เธอจะเอามันมาใช้?

ลี่เฉินต้องเป็นของเธอเท่านั้น!

...

หลิงอี้หรานไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งไปนานแค่ไหน และวิ่งสุดแรงเกิดด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายรถคันนั้นก็หายไปจากสายตาของเธอ