บทที่ 1216

มีผู้หญิงตั้งหลายคนในเมืองเฉินที่อยากเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลอี้ด้วยการให้กำเนิดทายาท แต่อย่าว่าแต่ ‘ทายาท’ เลย แค่ ‘แม่’ ก็ยังไม่มีโอกาสเข้าใกล้นายน้อยอี้ด้วยซ้ำ

หลิงอี้หรานโชคดีชะมัด!

เกาฉงหมิงอดถอนหายใจกับตัวเองไม่ได้ เขาตบบ่าหมอและบอกให้ออกไปจากห้องพร้อมกันกับเขา

เพราะเป็นเลขาส่วนตัว เกาฉงหมิงย่อมรู้ว่าตอนนี้เจ้านายของเขาต้องการสงบสติอารมณ์และอยู่กับหลิงอี้หรานตามลำพัง

มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนในห้องอันเงียบเชียบนี้เท่านั้น

อี้จิ่นหลีค่อย ๆ ยกมือของเขาสัมผัสหน้าท้องของหลิงอี้หรานผ่านผ้าห่มสีขาว

เขาเคยไปหาหมอสูตินรีเวชเป็นเพื่อนเธอมาก่อนจึงรู้ว่าเธอเคยได้รับบาดเจ็บที่มดลูกมาก่อน แม้ว่าเธออยากจะมีลูกและดูแลร่างกายของตัวเองอย่างดี มันก็ยังเป็นเรื่องยากแม้จะใช้เทคโนโลยีมาช่วยแล้วก็ตาม ไม่ต้องพูดถึงเรื่อง... การตั้งท้องด้วยวิธีตามธรรมชาติเลย

โอกาสเกิดขึ้นมีน้อยมาก!

ดังนั้นแม้หลังจากที่พวกเขาแยกย้ายกันไป และในตอนที่เขาเห็นเธออาเจียนในวันนั้น ความคิดที่ว่าเธออาจจะท้องจึงไม่เคยอยู่ในหัวของเขาเลย

แต่... เธอก็ท้องแล้ว และเป็นลูกของพวกเขาที่อยู่ในครรภ์ของเธอ!

ลูกของพวกเขาจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันนะ? แล้วพวกเขาจะหน้าตาเป็นอย่างไร?

มือของเขาขยับจากหน้าท้องของเธอไปยังแก้มซีดขาว นิ้วยาวของเขาไล้ไปตามแก้มของเธอ ทุกจุดที่เขาสัมผัสมีแต่ความเย็นชืด

เขาพึมพำ “รู้ตัวไหมว่าเธอกำลังท้อง? ถ้ามันขึ้นอยู่กับเธอ ฉันกลัวว่าเธอจะไม่อยากมีลูกกับฉัน แต่... ตอนนี้เรามีลูกด้วยกันแล้ว เป็นไปได้ไหมที่...”

เสียงของเขาหยุดลงขณะที่คำพูดนับพันติดอยู่ในคอของเขา ถึงอย่างนั้นสุดท้ายเขาก็พูดมันออกมา... “เธอจะยังทิ้งฉันไป?”