บทที่ 1221

มันฟังดูเป็นคำถามที่เขากำลังถามตัวเองมากกว่า

เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาเป็นกังวลขนาดไหนในตอนที่ถามเธอว่าเสียใจไหม เขากังวลมากเสียจนรู้สึกเหมือนหัวใจและลมหายใจจะหยุดลง

หลิงอี้หรานตัวสั่นเทา แต่น้ำเสียงของเขายังคงดังอยู่ในหูของเธอ “อี้หราน ตอนนี้เธอเสียใจไม่ได้แล้วนะ ฉันจะไม่ยอมให้เธอได้มีโอกาสเสียใจอีก ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเธอจะเป็นภรรยาของฉันเท่านั้น!”

เธอสูดลมหายใจเข้าและสบตาของเขาด้วยดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์ของเธอ จากนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ฉันไม่เสียใจหรอก!” อีกอย่างเธอไม่มีเวลามาเสียใจอีกแล้ว

...

ห้องนอนของเธอยังเป็นห้องเดียวกับครั้งก่อน ห้องนอนของเขาอยู่ถัดไปจากเธอ และมีประตูเชื่อมกันระหว่างสองห้องให้ไปมาหาสู่กันได้โดยสะดวก

หลิงอี้หรานมีความรู้สึกหลายอย่างผสมกันเมื่อมองไปยังห้องที่ดูคุ้นเคยนี้

ทุกอย่างในห้องยังเหมือนเดิม แม้แต่เสื้อผ้า ขวดน้ำ และเหยือกแก้วที่เธอไม่ได้เอาไปด้วยก็ยังคงอยู่ที่เดิม

“ลองดูว่ามีอะไรที่เธออยากเอาไปไว้ที่ห้องฉันไหม เธอบอกให้คนรับใช้ย้ายให้ได้เลยนะ” อี้จิ่นหลีกล่าว เมื่อเห็นความประหลาดใจบนใบหน้าของหลิงอี้หราน เขาก็ขยับริมฝีปากบางของตัวเอง “เธอคิดว่าเราจะยังแยกห้องนอนกันหลังจากแต่งงานเหรอ?”

เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย “ฉันรู้ค่ะ ว่าเราควรนอนด้วยกันพอแต่งงานกันแล้ว แต่ตอนนี้ฉันท้องอยู่ ขอฉันนอนคนเดียวในห้องนี้จนกว่าลูกจะคลอด...”

“แล้วถ้าฉันไม่ต้องการล่ะ?” เขาพูดขัดขึ้น

ใบหน้าของเธอซีดเผือดในทันที “แต่ลูก...” เธอแค่อยากจะรักษาเด็กคนนี้ที่เธอได้มาอย่างยากลำบากไว้ และไม่อยากให้มีความเสี่ยงใด ๆ เกิดขึ้นจนเธอต้องเสียเขาไป “อี้จิ่นหลี คุณช่วยทำสิ่งที่คุณต้องการหลังจากลูกคลอดได้ไหมคะ อย่างน้อยก็ให้ฉันนอนคนเดียวในห้องนี้ระหว่างท้องนะคะ?”