บทที่ 1232

เย่ฉงเว่ยพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “ไม่ นายไม่บอกฉันเลยว่าได้รับบาดเจ็บจนฉันต้องรู้จากคนอื่น ทำไมล่ะ? นายกลัวฉันจะไปขวางโอกาสที่นายจะได้ใกล้ชิดกับเธอเหรอ? คราวนี้นายคงจะไม่ได้พยายามเอาชนะใจเธอด้วยการช่วยชีวิตเธอใช่ไหม?”

กู้ลี่เฉินลดสายตาลงเล็กน้อย และนึกถึงภาพร่างบางของเธอที่พุ่งเข้ามาหยุดรถตอนที่เขาออกจากคฤหาสน์เมื่อเช้าวันนั้น

‘เธอหน้าซูบซีดและซีดเซียว แต่เธอก็ยังพยายามฝืนตัวเองเพื่อมาหาฉัน! ถึงอย่างนั้นที่เธอมาหาฉันก็เพื่อกวอซินหลี่เท่านั้น!

‘ฉันตายเพื่อเธอได้ แต่เธอดูเหมือนจะเต็มใจเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อกวอซินหลี่

‘เพียงแค่คำพูดของเขา เธอก็สามารถเชื่อใจกวอซินหลี่ได้โดยไม่มีหลักฐาน กวอซินหลี่มีดีอะไรเธอถึงเชื่อใจขนาดนั้น?’

เป็นอีกครั้งที่กู้ลี่เฉินรู้สึกไม่พอใจและอิจฉา

เขาจะทำให้เธอรู้ว่ากวอซินหลี่อะไรนั่นสมควรได้รับโทษและเธอไม่ควรจะเชื่อใจเขาอีกต่อไป!

“ทำไม? ดูหน้านายสิ... อย่าบอกนะว่าหลิงอี้หรานไม่ตกหลุมรักนายเลย? เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะยังรักจิ่นหลีอยู่ ?” เย่ฉงเว่ยกล่าว

ใบหน้าของกู้ลี่เฉินบึ้งตึงในทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น

เย่ฉงเว่ยรู้ว่าเขาพูดผิดไปแล้วจึงรีบหัวเราะแห้งกลบเกลื่อน “ฮ่าฮ่า ล้อเล่นน่า จิ่นหลีกับหลิงอี้หรานเลิกกันแล้ว แถมจิ่นหลียังแสดงท่าทีเหินห่างกับหลิงอี้หรานอีกตอนที่เราอยู่ในห้องส่วนตัวที่เทียนเซียงพาวิลเลี่ยน เขาน่าจะไม่สนใจหลิงอี้หรานแล้วล่ะ”

ทันทีที่เย่ฉงเว่ยพูดจบ WeChat ของเขาที่ตั้งแจ้งเตือนไว้เฉพาะก็ดังขึ้นมา

เขาตั้งค่าการแจ้งเตือนสำหรับพวกเพื่อนที่คบกันที่ฐานะไว้สองสามคน