บทที่ 1240

ครั้งหนึ่งหลิงอี้หรานรู้สึกว่าพ่อตาของเธอไม่ควรทิ้งลูกที่ยังเล็กไว้ตามลำพัง เขาเลือกที่จะตายเพราะไม่สามารถทนกับการสูญเสียคนรักไปได้

แต่ว่า... เขาต้องรักลูกของเขาสุดหัวใจแน่ ไม่อย่างนั้น จินคงไม่คิดถึงพ่อของเขามาขนาดนี้แม้จะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม

“หนูจะพยายามอย่างหนักเพื่อเป็นภรรยาและแม่ที่ดี หนูจะดูแลชีวิตคู่ให้ดี” เธอพูดอย่างจริงจังและคิดเช่นนั้นจริง ๆ

ในเมื่อเธอเลือกเดินทางนี้แล้ว เธอก็อยากทำให้มันเป็นทางเลือกที่ดี แม้ว่าสิ่งที่ผูกเธอไว้กับอี้จิ่นหลีจะเป็นพวกเด็ก ๆ แต่เธอก็ยังหวังว่าอย่างน้อยลูก ๆ ของพวกเขาจะอยู่ในครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียว ไม่มีความขัดแย้งและความขุ่นข้องหมองใจกัน

เมื่อพูดจบ เธอก็หันไปพบว่าอี้จิ่นหลีกำลังมองเธออยู่ ดวงตาสีน้ำหมึกของเขาราวกับปกคลุมไปด้วยสีเหลืองเรืองรอง

“ทั้งหมดที่พูด... เป็นเรื่องจริงนะ” เธอพูดและรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยกับสายตาของเขา

“สาบานได้ไหม?” เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงเย็นชาของเขาฟังดูจริงจังอย่างบอกไม่ถูกในห้องไว้ทุกข์ให้บรรพชนนี้

“สาบาน?” เธอตะลึงไป

“ใช่ สาบาน สาบานต่อหน้าป้ายจารึกของพ่อฉันว่าเธอจะไม่ทิ้งฉันไปอีก และจะอยู่ข้าง ๆ ฉันจนกว่าเราจะตายจากกันไป!” น้ำเสียงของเขาพุ่งเข้าหูเธอและกระแทกเข้าที่หัวใจเธอราวกับภูเขาลูกใหญ่

คำสาบานนี้ดูจริงจังเกินไป!

เธอเม้มปากเงียบ

เขายิ้มจาง ๆ ด้วยความดูถูกถากถางที่เจือปนเล็กน้อย “ช่างเถอะ กลับบ้านหลังกันดีกว่า” ไม่เป็นไรเลยหากเธอไม่เต็มใจจะสาบาน เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่คิดจะปล่อยเธอไปอยู่แล้ว

ถึงอย่างนั้นเมื่อเขาหันหลังจะจากไป เสียงของเธอก็ดังขึ้นข้างหลังเขา “ฉันสาบาน!”