บทที่ 1292

เขาเหม่อมองไปยังร่างสูงและร่างเล็กซึ่งเดินกุมมือกันไปโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ได้กลับไปโดยทันที และยังค่อย ๆ หลับตาพิงเบาะนั่งอย่างหนักอึ้งหลังจากที่ทั้งสองหายไปจากสายตาของเขา

‘ฉันเป็นอะไรไป?’ เขารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองอบอุ่นเมื่อมองภาพของโจวเชียนหยุนกับอาหยันน้อยอยู่ด้วยกัน นี่เขาคิดว่าโจวเชียนหยุนเป็นแม่ที่ดีอย่างนั้นเหรอ? เขายังลังเลเล็กน้อยเมื่อคิดว่าจะต้องสู้กันเรื่องสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก

แม้โจวเชียนหยุนจะเป็นแม่ที่ดีของอาหยันน้อย แต่ลูกชายของเขาต้องไม่โดนเลี้ยงด้วยคนบ้านโจว!

ทั้งหมดนี่เป็นเพราะโจวเชียนหยุนมีพ่อเป็นคนแบบนั้น! ทำไมพ่อของเธอต้องกดดันตระกูลเย่และเกือบทำลายครอบครัวของพวกเขาลงด้วย?

เวลาผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ เย่เหวินหมิงก็เห็นโจวเชียนหยุนขี่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างร้านอาหารของเธอออกมาจากหมู่บ้าน ร่างผอมบางของเธอขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าธรรมดา ๆ ที่ดูเหมือนเธอจะปลิวไปหากมีลมพัดมา

ในตอนนั้นเองที่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าหยุดลง โจวเชียนหยุนก้มหน้าลงและกุมส่วนบนของช่องท้องด้วยร่างกายที่สั่นเล็กน้อย

เย่เหวินหมิงขมวดคิ้วเปิดประตูรถและรีบเดินไปยังรถพ่วงข้าง จากนั้นเขาก็เห็นใบหน้าของโจวเชียนหยุนมีแต่ความเจ็บปวด และเธอก็กำลังกัดริมฝีปากล่างราวกับพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดไว้สุดชีวิต

“เป็นอะไรไป? เจ็บตรงไหน?” เย่เหวินหมิงถาม มีความกังวลเจืออยู่ในน้ำเสียงโดยที่เขาไม่ทันสังเกต

“ฉัน... ฉันไม่... ไม่เป็นไร” โจวเชียนหยุนพูดอย่างยากลำบาก เธอไม่คิดว่าวันนี้อาการเจ็บจะปรากฏขึ้นถึงสองครั้งในวันเดียว และดูเหมือนจะเจ็บกว่าครั้งก่อนด้วย

ริมฝีปากบางของเย่เหวินหมิงเม้มเป็นเส้นตรง สภาพของเธอดูไม่ใกล้เคียงกับคำว่าไม่เป็นไรเลย

“ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลก่อน!” เขาพูดและอุ้มเธอออกมาจากรถ

โจวเชียนหยุนพูดอย่างต่อต้าน “ไม่! คุณ... คุณไม่ต้องมาห่วงฉันหรอกค่ะ... คุณเย่ อีกอย่าง ฉันไม่... ไม่มีเงินไปหาหมอหรอกค่ะ...”

เย่เหวินหมิงเกือบจะพูดออกไปว่าเขาจะจ่ายค่ารักษาให้เอง แต่เขาก็ยั้งปากไว้ในทันใด! ‘นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่? ฉันอยากจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เธองั้นเหรอ?’

ยิ่งเธอเจ็บปวดทรมาน เขาก็ควรยิ่งมีความสุข! พ่อของเธอเกือบจะทำลายตระกูลเย่ แต่เพราะพ่อของเธอรีบด่วนตายไปก่อน เธอก็ควรจะต้องเจ็บปวดแทนเขา!