บทที่ 1294

“หยุดการรักษาเหรอ?” หมอซูขมวดคิ้วทันที “นี่เธอลืมเรื่องความร้ายแรงของการหยุดรักษากลางคันไปแล้วเหรอ? โชคดีที่เธอไม่ได้หยุดไปนานเลยไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ถ้าเป็นปี...”

หลิงอี้หรานกล่าวว่า “ฉันท้องค่ะ ถ้าเรายังทำการรักษาต่อไป มันจะไม่ส่งผลต่อเด็กในท้องเหรอคะ? เพราะอย่างนั้นเราเลยทำได้แค่ต้องหยุดการรักษาไว้ก่อน”

สีหน้าของหมอซูชะงักค้าง “อันที่จริงถ้าเธอตั้งท้องเราก็ใช้วิธีการรักษาแบบนั้นไม่ได้ แต่ถ้าเธอหยุดการรักษาไปตอนนี้ อาการที่มือของเธอก็จะยิ่งแย่ลง เธออาจจะไม่สามารถกำมือได้อีก”

สีหน้าของอี้จิ่นหลีเปลี่ยนไปทันที “เป็นแบบนั้นไปได้ยังไง?”

“อย่างแย่ที่สุดก็คือมือเธออาจพิการ” หมอซูกล่าวเสริม

สีหน้าของอี้จิ่นหลีบูดบึ้งกว่าเดิม “เป็นแบบนั้นไปได้ยังไง? ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ?”

หมอซูยิ้มบาง ๆ “ผมอธิบายความเป็นไปได้สำคัญ ๆ ที่อาจเกิดขึ้นก่อนการรักษาให้เธอฟังแล้ว!”

หลิงอี้หรานพูดว่า “จะบอกว่า ฉันเลื่อนการรักษาออกไปสักปีไม่ได้ใช่ไหมคะ?”

“ไม่ใช่ว่าเธอจะรับการรักษาไม่ได้อีก แต่แค่ความเจ็บที่เกิดขึ้นจะมากกว่าที่เธอเคยเป็น อีกอย่างถ้าอาการของมือเธอแย่ลงจนใช้การไม่ได้แล้วก่อนการรักษา งั้นมันก็รักษาไม่ได้แล้วน่ะสิ”

ใบหน้าของอี้จิ่นหลีทะมึน เขาไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่ามือของเธอจะใช้การไม่ได้ และการรักษาก็จะเจ็บมากขึ้นในปีถัดไป

เขาเคยเห็นเธอเข้ารับการรักษา ตอนเห็นเข็มเจาะเข้าไปในมือของเธอโดยไม่มีการวางยาชาเขาก็ขนลุกไปหมดทั้งตัว

คนธรรมดาก็แทบทนความเจ็บไม่ไหวแล้ว นับประสาอะไรกับความเจ็บที่มากมายขนาดนั้น