บทที่ 132

“ผมถูกไหมล่ะ? พี่สาว?" เขาหายใจออกและเรียกเธอว่า "พี่สาว" เหมือนเมื่อก่อน น้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อยในตอนท้ายดูเหมือนจะมีนัยอย่างอื่นด้วย

อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกราวกับว่า ภูเขากำลังกดทับลงบนหน้าอกของเธอทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก

หลิง อี้หราน กลับไปที่วอร์ดพร้อมกับอี้ จิ่นหลี ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในวอร์ด อี้ จิ่นหลี ก็ขอให้พยาบาลออกไป

มีเพียงพวกเขาสองคน

หลิง อี้หราน นั่งอย่างมั่นคงบนเก้าอี้ เธอก้มหน้าลง เธอไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร ถ้าเขารู้สึกว่าเธอไม่ได้น่าสังเวชมากพอหลังจากที่เธอถูกปล่อยออกจากคุกและต้องการทำร้ายเธออีกครั้ง ทำไมเขาถึงช่วยเธอในวันส่งท้ายปีเก่า?

ตราบใดที่สิ่งต่าง ๆ ยังคงพัฒนาต่อไป เธอก็จะน่าสังเวชมากกว่านี้ ไม่ใช่เหรอ?

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาต้องการทำอะไรกับเธอ เธอก็ไม่มีอำนาจที่จะต้านทานได้ หลังจากถูกจำคุกสามปีเธอต้องแบกรับชะตาอันหนักอึ้ง เธอเข้าใจถึงความโหดร้ายของโชคชะตาและความไม่สำคัญของเธอ

ในสายตาของคนที่สูงส่งเหล่านั้นเธอเป็นเพียงร่างเล็ก ๆ ที่สามารถจัดการได้ง่าย

“พี่สาว พี่ไม่มีอะไรจะถามผมอีกเหรอ?” เสียงอันไพเราะทำลายความเงียบในห้อง

ร่างกายของหลิง อี้หราน สั่นเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาช่างน่าฟัง ในคืนที่เงียบสงัดมันเป็นเหมือนเสียงดนตรีที่กระเพื่อมในสายลมยามค่ำคืนและเปล่งประกายความสง่างาม

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าที่สวยงามและสูงส่งเหมือนดั่งก้อนเมฆ จมูกที่ตรงได้รูป ริมฝีปากบางยิ้มเล็กน้อยและดวงตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ประกายแสงระยิบระยับคู่หนึ่ง

เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอและมองลงไปราวกับว่าทุกอย่างเกี่ยวกับเธออยู่ในการควบคุมของเขา