บทที่ 1321

อี้จิ่นหลีตอบว่า “โอเค เธอควรเข้านอนได้แล้ว หยุดคิดมากได้แล้วนะ”

“เอ่อ... ดูเหมือนฉันจะหิวนิดหน่อยน่ะค่ะ” หลิงอี้หรานโพล่งออกมา

“งั้นฉันจะให้คนไปเตรียมอาหารให้” เขาพูดขณะยกเท้าออกจากเตียง

“ไม่ค่ะ ดึกแล้ว นั่นเสียมารยาทนะคะที่ไปปลุกใครมาเพื่อแค่ทำอาหารให้ฉัน อีกอย่าง... ฉันแค่อยากกินซุปผลไม้ ฉันเข้าครัวไปทำเองได้ค่ะ” หลิงอี้หรานกล่าว

“ฉันทำให้เธอเอง” อี้จิ่นหลีกล่าว

“คุณน่ะเหรอคะ?” เธอตะลึงไป

“ก็แค่ซุปผลไม้ไม่ใช่เหรอ แป๊บเดียวเอง” เขาตอบ

ท้ายที่สุดหลิงอี้หรานก็ออกจากห้องนอนไปพร้อมกับอี้จิ่นหลี และพวกเขาก็ไปยังห้องครัวด้วยกันทั้งคู่

ขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลข้างบาร์ในครัว หลิงอี้หรานก็หุบยิ้มกว้างของตัวเองไม่ลงพลางมองอี้จิ่นหลีหยิบผลไม้ออกมาจากตู้เย็น ปอกเปลือก หั่นเป็นชิ้น และทำให้มันกลายเป็นซุป

ตอนนี้เขาดูเหมือนสามารถเข้าถึงได้มากกว่าเดิม ราวกับว่าช่องว่างระหว่างพวกเขาได้ค่อย ๆ น้อยลง เขาไม่ได้แผ่ความรู้สึกสูงส่งทรงอำนาจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

หลิงอี้หรานเอามือเท้าคางและมองอี้จิ่นหลีที่กำลังวุ่นวาย เธอชอบสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นอยู่ในตอนนี้มาก ทั้งเงียบสงบและอบอุ่น

ในไม่ช้าซุปผลไม้ก็พร้อมรับประทาน อี้จิ่นหลีตักมันใส่ถ้วยและวางไว้ตรงหน้าหลิงอี้หราน “ร้อน ๆ เลย ทำให้มันเย็นสักหน่อย ไม่งั้นมันจะลวกลิ้นเธอนะ” เขาเตือน