บทที่ 134

"ถ้าคุณอยากที่จะวางฉันไว้บนแท่นแล้วผลักให้ฉันตกลงมา คุณไม่ต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากมากมายหรอก ฉันก็ทุกข์พออยู่แล้ว ฉันเป็นแค่คนงานสุขาภิบาลที่มีเงินเพียงเล็กน้อย ฉันถูกไล่ออกจากบ้าน หรือคุณต้องการให้ฉันคุกเข่าต่อหน้าหลุมศพของ ห่าว เหมยยวี่ และขอการให้อภัย? หรือคุณต้องการให้ฉันเอาชีวิตไปแลกด้วยด้วยชีวิต... "

“พอเลย!" เขาขัดจังหวะเธอ “เธอค่อนข้างจะเชื่อว่าฉันทำสิ่งเหล่านี้เพื่อล้างแค้นให้ห่าว เหมยยวี่ ไม่ใช่ความจริงที่ว่าฉันชอบใช้เวลากับเธอ” จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า "ฟังผมนะ ห่าง เหมยยวี่ ไม่มีอะไรคุ้มค่าพอที่ผมจะทำสิ่งนั้น สิ่งที่พี่ต้องทำคืออยู่เคียงข้างผม"

ในขณะที่เขาพูดเขาก็ก้มลมเพื่อมองไปที่มือของเธอที่ประสานเข้ากับเขา “แม้ว่าฉันจะใช้เวลาครึ่งวันถูมือของเธอ แต่มันก็ยังเย็นมาก

“ฉันรู้ว่าฉันเพิ่งอารมณ์เสีย ดูเหมือนว่าเธอจะสามารถกระตุ้นอารมณ์ของฉันได้อย่างง่ายดายเลย”

“ยิ่งฉันอยู่ใกล้เธอมากเท่าไหร่อารมณ์ของฉันก็ยิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเข้าใกล้เธอ”

“ผมคิดว่าคืนนี้ พี่ควรพักผ่อนให้ดี อย่าพูดเรื่องโง่ ๆ แบบนี้อีกต่อไป” เมื่อ อี้ จิ่นหลี พูดจบ เขาก็ออกจากห้องไป

เหลือเพียงหลิง อี้หราน ในหอผู้ป่วยที่กว้างขวาง

หลิง อี้หราน ก้มหน้าและจ้องไปที่มือที่สั่นเทาของเธอ “ฉันกลัวเหรอ? ฉันกลัว อี้ จิ่นหลี กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน”

"แน่นอน มันไม่ได้หมายความว่าจะเป็นอย่างที่เขาพูดว่าให้ฉันอยู่เคียงข้างเขา? แต่... ฉันจะอยู่ได้เหรอ? ความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันต้องทนอยู่ในคุก ประสบการณ์เฉียดตายในที่นั่นและสิ่งเหล่านั้น สามปีที่ฝันร้ายล้วนเป็นเพราะเขา”

“เพราะอดีตของฉันหัวใจของฉันเต็มไปด้วยความกลัวและความสยดสยองเมื่อใดก็ตามที่ฉันเห็นเขา”

“เมื่อกี้ตอนที่เขาถูมือฉัน มันไม่สามารถอุ่นได้เลยเพราะตอนที่มือของเขาสัมผัสฉัน มันเหมือนกับว่าทั้งตัวของฉันอยู่ในห้องใต้ดินน้ำแข็งมันเย็นจนเสียดกระดูก”

“ทำไมจินกับอี้ จิ่นหลี ถึงเป็นคนเดียวกัน? ทำไมเขาถึงเป็นจินคนที่ฉันจินตนาการว่าเราสามารถพึ่งพาซึ่งกันและกันไปตลอดชีวิตและยังมองว่าเขาเป็นที่พึ่งของฉันได้ด้วย?