บทที่ 1338

เย่เหวินหมิงนึกถึงผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าฟกช้ำ และร่างกายซูบผอมของโจวเชียนหยุนตลอดทั้งคืน เขาไม่สามารถสลัดภาพนั้นออกจากหัวได้เลย

‘นี่ฉันเป็นอะไรไป? ทำไมช่วงนี้ฉันนึกถึงโจวเชียนหยุนมากขนาดนี้?’

เมื่อเธอส่งอาหยันน้อยมาให้เขาในอีกสามเดือน เขาก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนี้อีก!

“ประธานเย่ครับ? คุณคิดว่าข้อเสนอนี้เป็นยังไงบ้างครับ? ประธานเย่?” เสียงของลูกน้องเขาดังขึ้นขัดความคิดที่เหม่อลอยของเขา และในที่สุดเขาก็ได้สติ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องประชุมที่กำลังประชุมกับผู้จัดการอาวุโสอยู่

“ผมจะไปตรวจดูข้อเสนอและคุยกับพวกคุณทีหลัง วันนี้เลิกประชุมก่อนแล้วกัน” เย่เหวินหมิงกล่าว

‘เลิกประชุม?’

ผู้บริหารอาวุโสต่างก็มองหน้ากัน ‘เขาไม่ได้บอกว่าข้อเสนอต้องเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่ในที่ประชุมวันนี้เหรอ?’

ทว่าในเมื่อเจ้านายว่าอย่างนั้นแล้ว คนอื่น ๆ จึงไม่มีอะไรจะพูดอีก

พวกเขารวบรวมเอกสารของตัวเองแล้วออกไป

สุดท้ายเย่เหวินหมิงก็พูดกับเลขาที่อยู่ใกล้ ๆ ว่า “คุณก็ออกไปด้วยนะ ผมอยากอยู่คนเดียว”

“ได้ค่ะ” เลขาตอบ

เมื่อเย่เหวินหมิงอยู่ตามลำพังในห้องประชุม ร่องรอยความเหนื่อยล้าและการดิ้นรนต่อสู้ก็ปรากฏออกมาบนใบหน้าของเขา เขายกมือขึ้นมาก่ายหน้าผาก “โจวเชียนหยุน...” ริมฝีปากบางของเขากล่าวชื่อนั้นออกมาลอดไรฟัน แต่น้ำเสียงฟังดูโศกเศร้า

โจวเชียนหยุนกำลังนอนอยู่บนเตียง และแทบไม่อยากจะขยับตัว

แม้ว่าโรงพยาบาลจะบอกว่าเธอมีแผลภายนอกเล็กน้อย แต่ตอนนี้กระดูกทุกชิ้นและกล้ามเนื้อทุกมัดของเธอกลับกำลังเจ็บปวด