บทที่ 1344

ดังนั้นหลิงอี้หรานจึงยังคงต้องปลอบอี้จิ่นหลีหลังจากการฉีดยาอยู่เช่นเคย “เอาล่ะ ๆ ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ นะคะ ก็แค่การฉีดยาเอง ไม่ได้เจ็บขนาดนั้น”

ตอนนี้ดวงตาของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย "ไม่เจ็บมากเหรอ? จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง?" เขาเคยถามหมอ และได้คำตอบว่ายิ่งเธอฉีดยาบ่อยเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น

“เอาล่ะ ๆ เป็นเด็กดีนะคะ คุณบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่า อย่าอารมณ์เสีย ใช่ไหม? ทำไมตอนนี้คุณถึงดูเหมือนจะร้องไห้แล้วล่ะ? หลังจากนี้เรามีเรียนอีกนะคะ” หลิงอี้หรานกล่าว

เธอตบไหล่อี้จิ่นหลีและลูบหัวเขาขณะพูด

พยาบาลที่ยังอยู่ในห้องมองภาพนั้นด้วยความตะลึง ‘นี่ใช่... นายน้อยอี้จริงเหรอ? นายน้อยอี้ที่เลื่องชื่อเรื่องความเด็ดขาดและเย็นชาน่ะเหรอ?

‘แต่ทำไมเขาถึงดูเหมือน... ลูกหมาขนาดนี้?! เขาดูเหมือนลูกหมาที่อ้อนเจ้าของเพื่อขอกอด ขอหอมเลย'

‘และแน่นอนว่า... เจ้าของก็ต้องเป็น...’ พยาบาลคนนั้นเหลือบมองหลิงอี้หราน

มีแค่ผู้หญิงคนนี้ที่ทำอะไรแบบนั้นกับนายน้อยอี้ได้ ข่าวที่นายน้อยอี้แต่งงานกับคนไม่มีชื่อเสียงแพร่ไปทั่วในกลุ่มเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล แต่ข้างนอกนั่นยังไม่มีใครรู้ข่าวเรื่องนี้!

ตอนแรกเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์หลายคนยังพูดกันเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นอาจจะบังคับให้นายน้อยอี้แต่งงานกับเธอเพราะว่าเธอท้อง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้นเลย ดูเหมือนนายน้อยอี้จะเป็นคนที่เป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นและลูกในท้องทั้งสามมากกว่า ราวกับว่าเขาทนไม่ได้ที่ผู้หญิงคนนั้นจะต้องเจ็บปวด แม้แต่โดนฉีดยาก็ตาม!

เมื่อหลิงอี้หรานและอี้จิ่นหลีมาถึงห้องเรียน หลิงอี้หรานก็นึกบางอย่างได้... ‘เอ่อ... ดูเหมือนนับวันคนในห้องจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เลย!’ อย่างน้อยก็มากกว่าตอนที่เธอมาเข้าห้องเรียนครั้งแรก